คีย์ที่น่ารักขึ้น 10%?

แสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตในมือสั่นไหวตามปลายนิ้วที่กำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว รินรดาหรี่ตามองตัวเลขงบประมาณที่ถูกแก้ไขใหม่สามรอบในเวลาไม่ถึงสิบนาที เธอยืนพิงขอบโต๊ะทำงานในห้องรับรองกองถ่าย ท่าทางนิ่งสงบแต่รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าโครงสร้างหลังคาโซน A ต้องรื้อทำใหม่ทั้งหมดเพราะความผิดพลาดของฝั่งผม?" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเจือแววเยาะหยันอยู่เสมอในยามปกติ ทว่าเวลานี้กลับมีความแหบพร่าและติดจะสั่นเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ คีย์ ธันวาไม่ได้นั่งไขว่ห้างวางมาดซูเปอร์สตาร์อย่างที่เคยเป็น เขายืนค้ำโต๊ะอีกด้าน สบตากับเธอตรงๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัดระคนดื้อรั้น เหมือนเด็กชายตัวโตที่เพิ่งทำแจกันใบโปรดของแม่แตกแล้วจำใจต้องสารภาพ รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เธอยังไม่รีบตอบ ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กดดันเขาอีกสักสองวินาทีเต็มๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างระอา "เพิ่งรู้ตัวเหรอครับคุณธันวา?" เธอจงใจเน้นเสียงคำนำหน้าชื่อเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "นึกว่าท่านพระเอกระดับ A-List จะคิดว่าตัวเองทำอะไรก็ถูกไปหมดเสียอีก ถึงได้เซ็นอนุมัติแบบแปลนหน้างานโดยไม่ยอมปรึกษาสถาปนิกเจ้าของโปรเจกต์ก่อน" คีย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรูปชัดเจน ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจตามสัญชาตญาณของคนปากแข็ง แต่แล้วเมื่อหันไปเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ใต้ดวงตากลมโตของหญิงสาว ความกร้าวร้าวในแววตานั้นก็พลันอ่อนยวบลงอย่างน่าประหลาด เขาเม้มปากแน่น เสี้ยววินาทีนั้นมีความลังเลฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักมีแต่คนรุมล้อมเอาใจ คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ในชีวิต ซึ่งสำหรับผู้ชายที่อีโก้สูงลิ่วอย่างเขา การยอมรับว่าตัวเอง "โง่" หรือ "ผิดพลาด" ต่อหน้าผู้หญิงที่เขาคอยฟาดฟันฝีปากด้วยมาตลอด มันยากยิ่งกว่าการเล่นฉากบูชาเพลิงเสียอีก "ผม... ขอโทษ" เสียงนั้นลอดไรฟันออกมาเบาเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ แต่ในความเงียบงันของห้อง กลับดังชัดเจนจนรินรดาถึงกับชะงัก เปลือกตาที่กำลังจะกะพริบเพื่อเตรียมตอกกลับคำแก้ตัวของเขาค้างเติ่งไปชั่วขณะ สถาปนิกสาวกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลแปลนอาคารอย่างรวดเร็วกลับสะดุดกึกราวกับระบบรวน เธอจ้องมองใบหน้าด้านข้างที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อของดาราหนุ่มอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "คุณ... ว่าอะไรนะ?" รินรดาถามย้ำ น้ำเสียงมีความประหลาดใจเจืออยู่เต็มเปี่ยมจนลืมมาดมืออาชีพไปชั่วขณะ คีย์หันขวับมามองเธอ ใบหน้าคมคายบูดบึ้งขึ้นมาทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งพล่านอยู่ในอก เขายกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตามฟอร์มของคนฟอร์มจัด "อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำน่า รินรดา! หูหนวกหรือไง" เขาพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิดกลบเกลื่อน "ก็บอกว่า... ขอโทษ! พอใจหรือยัง? ที่ยอมรับว่าตัวเองสะเพร่าเองที่ไม่ยอมฟังที่คุณเตือนตั้งแต่แรก!" รินรดาจ้องมองท่าทางกระฟัดกระเฟียดนั้นแล้วมุมปากก็กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เคมีประหลาดระหว่างความปากร้ายกับความจำนนต่อความจริงของคนตรงหน้า ทำให้หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเหนื่อยล้าเมื่อครู่กลับเต้นผิดจังหวะไปในอีกรูปแบบหนึ่ง "แปลกนะครับ..." เธอแกล้งเอียงคอมองเขาด้วยสายตากรุ้มกริม ปรบมือเบาๆ สองครั้งเชิงล้อเลียน "วันนี้ฝนตกทางไหนเนี่ย ซูเปอร์สตาร์คีย์ ธันวา ถึงยอมปริปากคำว่า 'ขอโทษ' ออกมาจากปากได้ คีย์ที่น่ารักขึ้น 10% นี่มันดูแปลกตาดีเหมือนกันนะ" "ใครน่ารัก!" คีย์สวนกลับทันควัน เสียงดังขึ้นกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียจากลำคอขึ้นมาถึงใบหู "อย่ามาใช้คำพูดน่าขนลุกแบบนั้นกับผมนะรินรดา! ผมแค่... แค่ไม่อยากให้งานมันพังเพราะความดื้อของตัวเองก็เท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดว่าผมทำเพื่อคุณนะ!" "อ๋อเหรอครับ?" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นอุ่นๆ เฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูกจนเธอต้องเป็นฝ่ายใจเต้นแรงเสียเอง เธอมองสบตาเขาตรงๆ ด้วยรอยยิ้มท้าทาย "แล้วที่หูแดงแจ๋นั่น... ก็คงเพราะอากาศในห้องมันร้อนสินะครับ คุณพระเอก?" คีย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มเย้าแหย่เขาอย่างได้ใจ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ความเงียบที่เคยอึดอัดก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นบรรยากาศความหวานปนความฉุนเฉียวที่คุ้นเคย ชายหนุ่มขยับเข้าไปประชิดอีกนิดโดยไม่รู้ตัว มือหนาข้างหนึ่งเผลอยื่นออกไปราวกับจะคว้าข้อมือเล็ก แต่แล้วจังหวะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสโดนผิวเนื้อของเธอนั้นเอง— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมดุเดือดในห้องลงอย่างไม่ไว้หน้า "คีย์! นายอยู่ในนั้นหรือเปล่า? ผู้กำจัดเรียกประชุมด่วนเรื่องคิวถ่ายพรุ่งนี้..." เสียงของกวิน ผู้จัดการส่วนตัวดังทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกในอีกไม่กี่วินาที คีย์สะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกห่างจากรินรดาด้วยความรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก สีหน้ากลับมาปั้นปึ่งเย็นชาเป็นเกราะป้องกันตัวทันที ส่วนรินรดาเองก็รีบหันไปหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาทำทีเป็นตรวจแบบแปลนเพื่อกลบเกลื่อนอาการร้อนรนบนใบหน้า ก่อนที่ประตูห้องจะเปิดกว้างออกจนสุด คีย์เหลือบมองรินรดาด้วยหางตา พร้อมกับกระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความเคืองที่ถูกขัดจังหวะ "เรายังเคลียร์กันไม่จบแค่นี้แน่..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซฟโซนนี้ไม่มีอนุญาตให้รุก" มาโดยตลอดนะครับ!