รินรดาเอาคืน

เสียงเรียกเข้าของสมาร์ทโฟนยังคงแผดเสียงก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคีย์ ธันวา หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นชื่อ "ผู้จัดการส่วนตัว" ที่โทรจี้ไม่หยุดหย่อน ในขณะที่บรรยากาศในห้องกลับกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดหวั่นต่อข่าวฉาวที่เพิ่งถูกประโคมลงสื่อโซเชียลแม้แต่น้อย มุมปากของเธอหยักยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คีย์รู้สึกว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับพายุทอร์นาโดในคราบสถาปนิกสาวผู้แสนสง่างาม "รับสิครับคุณคีย์" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าแฝงความนัย "หรือว่ากลัวคำถามที่พี่กวินจะพ่นใส่หูจนไม่ได้นอน?" คีย์มองใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวที่เขาทั้งรักทั้งหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน เขาถอนหายใจยาวก่อนจะกดรับสายแล้วเปิดลำโพงทิ้งไว้ตามความต้องการของหญิงสาวที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง "คีย์! นายทำบ้าอะไรลงไป!" เสียงของกวินร้อนรนทะลุออกมาจากลำโพง "รูปนายกับรินรดาที่ร้านกาแฟเมื่อวานกลายเป็นประเด็นร้อนแรงในทวิตเตอร์แล้วนะ คนเข้าใจไปไกลถึงขั้นว่านายแอบคบหาดูใจกันเป็นปี! ต้นสังกัดกำลังจะเรียกฉันเข้าไปคุยเรื่องการระงับสัญญาพรีเซนเตอร์ตัวใหม่ นายจะแก้ข่าวนี้ยังไง!" คีย์เหลือบมองรินรดาที่ยังคงนิ่งเงียบ เธอเดินไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมา แล้วจัดการพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชูหน้าจอให้เขาดู "บอกเขาไปครับ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน "ว่าข่าวนี้... ฉันเป็นคนปล่อยเอง" คีย์ชะงัก สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้า ราวกับกำลังค้นหาความนัยบางอย่าง เขาตัดสินใจเอ่ยตอบกวินด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ก็ตามนั้นครับพี่กวิน... เดี๋ยวผมจัดการเอง" "จัดการ? นายจะจัดการยังไง! นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะคีย์!" ก่อนที่กวินจะได้โวยวายไปมากกว่านั้น รินรดาก็เอื้อมมือไปกดตัดสายด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเพิ่งกดปิดแอปพลิเคชันพยากรณ์อากาศ "คุณจะทำอะไรของรินรดา?" คีย์ขยับตัวเข้าหาเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอทำให้เขารู้สึกปั่นป่วน "การปล่อยข่าวแบบนั้นมันไม่ได้มีผลดีกับคุณเลยนะ งานสถาปนิกของคุณอาจได้รับผลกระทบ" "ฉันไม่แคร์เรื่องชื่อเสียงเท่ากับการโดนใครที่ไหนก็ไม่รู้มาปั่นหัวครับ" รินรดาตอบพลางก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างของคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาคู่สวยสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มของชายหนุ่ม "และที่สำคัญ... ฉันแค่อยากเห็นว่า คนอย่างคุณจะปกป้องคนที่ตัวเอง 'ไม่ยอมให้รุก' ได้ดีแค่ไหน" คีย์ขบกรามแน่น ความซึนเดเระที่สั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอน "ผมไม่ได้ต้องการปกป้องใครทั้งนั้น ผมแค่รำคาญเรื่องไร้สาระ" "รำคาญเหรอครับ?" รินรดาแสร้งเลิกคิ้ว "งั้นรำคาญไปถึงตอนที่ฉันจะแถลงข่าวเรื่องโปรเจกต์ใหม่ของเราด้วยเลยไหม? ฉันเขียนสคริปต์ไว้หมดแล้ว... รวมถึงเหตุผลว่าทำไมคุณถึงต้องไปโผล่ที่ร้านกาแฟกับฉันในวันนั้นด้วย" รินรดากดส่งข้อความในหน้าจอแท็บเล็ตให้คนกลุ่มหนึ่ง เธอมั่นใจในแผนการของเธอ การเผชิญหน้ากับสื่อหรือคนในวงการบันเทิงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ หากเธอเลือกที่จะควบคุมเกมเอง คีย์มองหน้าหญิงสาวที่กล้าได้กล้าเสียจนเขาต้องยอมจำนน ความดื้อรั้นของเธอมันช่างยั่วยวนมากกว่าน่ารำคาญเสียอีก เขาคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ แล้วรั้งให้เข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของรินรดาชิดกับขอบโต๊ะทำงาน "คุณกำลังเล่นกับไฟรินรดา" คีย์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น "รู้ใช่ไหมว่าถ้าข่าวมันบานปลายมากกว่านี้ คนที่จะซวยหนักไม่ใช่แค่ผม แต่มันอาจรวมถึงความสัมพันธ์ของเราที่... ที่ผมพยายามรักษามันไว้อยู่" รินรดาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดคนหนึ่งในวงการ เธอจ้องมองเขา ลึกเข้าไปในความซับซ้อนที่เขาพยายามปิดบัง "ถ้าคุณอยากรักษาไว้... ก็หัดเชื่อใจกันบ้างสิครับ" เธอเอ่ยเสียงเบา ความมั่นใจเมื่อครู่หายไปแทนที่ด้วยความอ่อนไหวที่ซ่อนไว้ "อย่าปล่อยให้คนนอกเข้ามาจุ้นจ้านกับชีวิตเรา... ในเซฟโซนนี้" คีย์มองใบหน้าที่แดงระเรื่อของหญิงสาว ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เขาโน้มใบหน้าลงไปจนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดาหลับตาลงรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นขัดจังหวะทันควัน ก่อนที่ประตูบานหรูจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของกวินที่ยืนหอบแฮ่กพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือปรากฏขึ้นตรงหน้า "คีย์! รินรดา! พวกเธอสองคนทำอะไรลงไป! นี่มันไม่ใช่แค่ข่าวฉาวแล้วนะ... มีคนแฉแชทหลุดที่บอกว่ารินรดาคือ 'จุดอ่อน' ของนายจริงๆ!" กวินพูดจบพร้อมกับมองภาพตรงหน้าด้วยอาการตาค้าง เมื่อเห็นคีย์ที่กำลังกักตัวรินรดาไว้ในมุมห้อง ท่ามกลางความตกตะลึงนั้น เสียงโทรศัพท์ของคีย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง... มันไม่ใช่กวิน ไม่ใช่ผู้จัดการ แต่มันคือสายจาก 'ใครบางคน' ที่คีย์ไม่อยากรับที่สุดในเวลานี้ คีย์ก้มมองหน้าจอแล้วตัวแข็งทื่อ ก่อนจะหันมาสบตารินรดาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวละครที่รักของเรานะครับ จอมยุทธ์เสื้อแพรขอฝากหัวใจไว้ในตอนหน้าครับ