ศัตรูที่คาดไม่ถึง

"ถ้าคุณยังจ้องผมด้วยสายตาประเมินค่าแบบนั้นอีกทีเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังคิดลึกเกินกว่าเรื่องงานนะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความรำคาญใจนิดๆ ดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องประชุมลับปิดสนิท คีย์ ธันวา ไม่ได้ขยับตัวหนີจากโต๊ะทำงานกระจกใส แม้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับสถาปัตยกรรมสาวจะเหลือเพียงคืบเดียว รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันอย่างปิดไม่มิด เธอยังคงกอดอกแน่น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างท้าทายตามประสาคนที่ไม่เคยเกรงกลัวรัศมีซุปตาร์ระดับ A-List "คิดลึกอะไรกันคะ... เอ๊ย หมายถึง... คิดลึกอะไรกันล่ะคะคุณธันวา" รินรดาเกือบหลุดปากใช้สรรพนามคุ้นชิน แต่เบรกตัวเองได้ทันเวลา เธอปรายตามองเอกสารแปลนโครงการรีโนเวทสตูดิโอที่กางอยู่บนโต๊ะ "ฉันแค่กำลังคิดว่า... นักแสดงร้อยล้านวิวคนนี้ จะมีสมาธิทำงานจริงๆ หรือแค่หาข้ออ้างมาดึงเวลาให้โปรเจกต์มันยืดเยื้อกันแน่" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เขาใส่เฉพาะเวลาอ่านบทหรือตรวจเอกสาร) หรี่ลงเล็กน้อย เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." คีย์กระซิบเสียงพร่า "แต่เวลาที่คุณกังวลเรื่องงาน มือคุณมักจะจิกปลายปากกาแน่นจนสั่น... เป็นแบบนี้ทุกทีสินะ" รินรดารีบปล่อยมือจากปากกาบนโต๊ะทันที ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอเกลียดนักเวลาที่ผู้ชายคนนี้อ่านเกมเธอขาดกระเด็น ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขต "เซฟโซน" ที่เธอขีดเส้นไว้เริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง ทว่าก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ดำเนินต่อ เสียงเคาะประตูก็จลังลงสามครั้งอย่างเป็นทางการ ก๊อก ก๊อก ก๊อก "ขออนุญาตค่ะคุณคีย์ ดิฉันเอาแฟ้มสรุปตารางงานสัปดาห์หน้ามาให้เซ็นค่ะ" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมดังขึ้นพร้อมกับที่บานประตูเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสไตล์ working woman ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้ามั่นคง ดวงตาคู่คมกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนประจันหน้ากันใกล้ชิดเกินความจำเป็น รอยยิ้มพดพินปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบางเฉียบ แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ม-มุกดา... ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์และภาพลักษณ์องค์กร ผู้หญิงที่กุมบังเหียนดูแลความสะอาดหมดจดของชื่อเสียงคีย์ ธันวา และเป็น "หนามยอกอก" อันดับหนึ่งของรินรดามาตลอดสามสัปดาห์เต็ม "อ้าว คุณรินรดาก็ยังอยู่เหรอคะเนี่ย นึกว่ากลับไปตั้งแต่รอบบ่ายแล้วซะอีก" มุกดายกมือขึ้นทักทาย น้ำเสียงเจือแววประชดประชันอย่างแนบเนียน "ทำงานล่วงเวลากันข้ามค่ำข้ามคืนแบบนี้ ระวังคนอื่นเขาจะเข้าใจผิดเอาได้นะคะว่าเรากำลังคุยเรื่อง... นอกเหนือจากงานสถาปัตยกรรม" รินรดาขยับตัวถอยหลังห่างจากคีย์หนึ่งก้าวอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาภาพลักษณ์ความเป็นมืออาชีพ เธอยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อรับมือกับสายตาจับผิดที่อีกฝ่ายส่งมาให้ "ขอบคุณที่เป็นห่วงเรื่องชื่อเสียงของบริษัทนะคะคุณมุกดา พอดีดิฉันเป็นคนมีความรับผิดชอบสูง งานไม่เสร็จไม่เลิกค่ะ ไม่เหมือนบางคนที่มักจะว่างพอมาเดินตรวจตราความเรียบร้อยในพื้นที่ ที่ไม่ใช่ความรับผิดชอบตรงๆ ของตัวเอง" รินรดาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่คมกริบพอกัน คีย์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด แววตาคลั่งรักที่เคยทอประกายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาทันทีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับทีมภาพลักษณ์จอมจุ้นจี้คนนี้ "มุกดา คุณไม่มีงานทำหรือไง ถึงได้ว่างมาเดินตรวจห้องผมดึกดื่นแบบนี้" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนอีกฝ่ายชะงัก "มุกดาก็แค่ทำหน้าที่ค่ะคุณคีย์" มุกดาย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน วางแฟ้มเอกสารกระแทกเบาๆ ลงตรงหน้าพระเอกหนุ่ม สายตาคมกริบยังคงเหลือบมองรินรดาเป็นระยะ "ช่วงนี้ยิ่งมีข่าวลือหนาหูเรื่องความสนิทสนมระหว่างคุณกับสถาปนิกนอกค่าย ทางผู้ใหญ่เริ่มกังวลแล้วนะคะว่ามันจะกระทบกับสัญญาพรีเซ็นเตอร์ตัวใหม่ที่กำลังจะเซ็นเดือนหน้า ดิฉันในฐานะคนดูแลภาพลักษณ์... จำเป็นต้องระวังทุกฝีก้าวค่ะ" คำพูดนั้นชัดเจนในเจตนา มุกดาไม่ได้มาเพื่อส่งเอกสาร แต่เธอมาเพื่อ "เตือนสติ" และ "ตีเส้นแบ่งเขต" ให้รินรดารู้ตัวว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับไฟที่อาจแผดเผาอาชีพการงานของตนเองให้เป็นจุล รินรดากำมือแน่นใต้โต๊ะ ความรู้สึกอึดอัดพุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะเธอกลัวคำขู่ของมุกดา แต่เธอนึกรังเกียจความสัมพันธ์ที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ และถูกคนนอกเข้ามาชี้นิ้วบงการชีวิตส่วนตัวต่างหาก เธอหันไปสบตากับคีย์ รอคอยปฏิกิริยาจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ว่าจะจัดการกับ "ปัญหา" ตรงหน้าอย่างไร คีย์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองแฟ้มเอกสารสลับกับใบหน้าเรียบตึงของผู้จัดการฝ่ายภาพลักษณ์ บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กวินที่เพิ่งเดินถือแก้วกาแฟกลับเข้ามาถึงกับชะงักเท้ากึกเมื่อเห็นสถานการณ์ตึงเครียด "งั้นเหรอครับ..." คีย์เอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว เขายื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารของมุกดาขึ้นมาเปิดผ่านๆ โดยไม่แม้แต่จะชายตาแลเนื้อหาข้างใน "ถ้าผู้ใหญ่กังวลมากนัก... งั้นผมคงต้องประกาศอะไรให้มันชัดเจนไปเลยดีกว่าไหม?" มุกดาชะงัก สีหน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่คีย์มักจะใช้เวลาเตรียมตัวเล่นงานใครสักคนอย่างเลือดเย็น "คุณคีย์หมายความว่ายังไงคะ?" คีย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ทว่าเขากลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะทำงานตรงมาหารินรดาที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้ด้วยความเร็วจนรินรดาไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงดึงเธอให้เข้าไปประชิดตัวเขาอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งมุกดาและกวินที่อ้าปากค้าง "คุณคีย์! บ้าหรือเปล่าเนี่ย ปล่อยฉันนะ!" รินรดาพยายามบิดข้อมือหนີ แต่แรงกดที่ข้อมือนั้นมั่นคงและหนักแน่นเสียจนขยับไม่ได้ "บอกเขาไปสิรินรดา..." คีย์ก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยอารมณ์บางอย่างที่ยากจะคาดเดา "ว่าเราไม่ได้แค่งานรีโนเวต... แต่เรากำลังจะทำเรื่องอื่นที่ใหญ่กว่านั้นร่วมกันอีกด้วย" "คุณคีย์! คุณกำลังทำอะไร บ้าไปแล้วหรือไง!" มุกดาหวีดร้องเสียงหลง หน้าซีดเผือดเมื่อเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน ทว่า ในวินาทีที่รินรดากำลังจะเงื้อมือขึ้นฟาดแขนคนเอาแต่ใจเพื่อเรียกสติ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบกริบ หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้คีย์ต้องชะงักกึก—**"ท่านประธาน (คุณพ่อ)"** คีย์ชะงักค้าง รินรดาสัมผัสได้ทันทีว่ากล้ามเนื้อแผ่นหลังของชายหนุ่มเกร็งขึ้นมาอย่างกะทันหัน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความร้อนระอุเป็นความเย็นเยียบชวนขนลุกในเสี้ยววินาที คีย์ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของมุกดา ก่อนจะหันมาสบตากันนิ่งกับรินรดาที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา "รับสายสิครับคุณคีย์..." มุกดายิ้มเยาะด้วยความสะใจเล็กๆ "พ่อคุณคงโทรมาถามเรื่องข่าวฉาวที่เพิ่งหลุดออกไปเมื่อห้านาทีก่อนนี้เอง" *** รี้ดเดอร์ที่รัก จอมยุทธ์เสื้อแพรขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดครับ