โปรเจกต์ที่ต้องเสร็จ

"ถ้าคุณยังเดินเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณมีเจตนาบุกรุกยามวิกาลนะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้นตัดความเงียบ ภายในห้องทำงานชั่วคราวบนไซต์งานก่อสร้างที่อบอ้าว รินรดาชะงักฝีเท้า ปลายจมูกของเธอกลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นฝุ่นปูนลอยมาแตะจมูก ร่างสูงใหญ่ของคีย์ ธันวา ที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาเมื่อครู่หยุดยืนอยู่ห่างจากโต๊ะเขียนแบบเพียงไม่กี่คืบ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองกองกระดาษแปลนสถาปัตยกรรมที่ระเกะระกะ ก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ประตูห้องที่ถูกเปิดออกโดยฝ่ามือปริศนาเมื่อครู่ แท้จริงแล้วไม่ใช่ใครอื่น นอกจากพระเอกหนุ่มระดับ A-List ผู้มีข่าวฉาวเรื่องความเย่อหยิ่ง ทว่าในเวลานี้เขากลับสวมเสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่กับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ไม่หลงเหลือคราบซูเปอร์สตาร์หน้ากล้องเลยสักนิด "บุกรุก? นี่มันห้องทำงานฉันค่ะ... เอ๊ย ห้องทำงานฉันนะครับ" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกไป เธอแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นมุมปากของคนตรงกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "จำได้ด้วยเหรอครับว่านี่ห้องคุณ นึกว่านึกว่าสิงอยู่ใต้กองกระดาษพวกนี้จนลืมทางกลับบ้านไปแล้ว" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เดินเลี่ยงกองเอกสารแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้โซฟาเก่าๆ มุมห้องอย่างถือวิสาสะ ดวงตาสีเข้มมองสำรวจใบหน้าอิดโรยของสถาปนิกสาวที่ขอบตาคล้ำช้ำเนื่องจากไม่ได้นอนมาสองวันเต็ม "สภาพคุณตอนนี้เหมือนศพเดินได้มากกว่าสถาปนิกมือหนึ่งนะรินรดา" "ถ้ามีเวลามาวิจารณ์สภาพหน้าฉัน สู้เอาเวลาไปทบทวนสคริปต์ของพรุ่งนี้ไม่ดีกว่าเหรอคะ... เอ๊ย ดีกว่าเหรอครับ คุณธันวา" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนด้วยความหมั่นไส้ เธอดึงปากกาเคมีในมือมากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "โปรเจกต์รีโนเวทสตูดิโอศิลปะนี่มันเดดไลน์พรุ่งนี้เช้า ถ้างานไม่เสร็จ ฉันต่างหากที่จะต้องกลายเป็นศพถูกคุณกวินหามออกจากไซต์" คีย์ไม่ตอบทันที เขาเพียงแต่หรี่ตามองท่าทางพยศของคนตัวเล็กกว่า แววตาที่มองมามีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ปากร้ายๆ ของเขาจะเอ่ยออกมา ผู้ชายคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความปากหมาและชอบประชดประชัน แต่มีเพียงกวินและตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ว่า ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขายอมทิ้งคิวงานหลักล้านมาขลุกอยู่กับฝุ่นปูนและเสียงเจาะผนึกที่นี่ก็เพราะใคร "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." คีย์พึมพำเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะเขียนแบบโดยที่รินรดายังไม่ทันได้ตั้งตัว มือหนาเอื้อมหยิบแฟ้มเอกสารสำคัญที่เธอกำลังตรวจทานข้ามหัวเธอไปอย่างไร้มารยาท "เอามานี่นะ!" รินรดาโวยวาย พยายามจะแย่งคืน แต่คีย์กลับยกแฟ้มขึ้นสูงเหนือศีรษะ ด้วยส่วนต่างของส่วนสูงทำให้เธอทำได้เพียงคว้าอากาศ "เตี้ยแล้วยังใจร้อนอีกนะครับ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ก้มหน้าลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วตาใสจนรินรดาต้องผับถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ผมแค่อยดูว่า แบบโครงสร้างที่คุณแก้รอบที่สี่ มันรองรับน้ำหนักเวทีตามที่ผมต้องการหรือยัง ต่างหากเล่า" "ฉันคำนวณตามหลักวิศวกรรมทุกตารางมิลลิเมตร ไม่พังลงมาทับหัวคุณตอนเต้นโชว์หรอกน่า!" รินรดาเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เคมีระหว่างเธอกับเขามักจะเป็นแบบนี้เสมอ เจอกันทีไรเป็นต้องเปิดศึกฝีปากกันทุกที แต่แปลก... ยิ่งใกล้ ยิ่งเหมือนมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ คีย์มองใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของสถาปนิกสาว รอยยิ้มมุมปากที่เคยฉาบอยู่จางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจัง เขาค่อยๆ วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะตามเดิม ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนกระดาษแปลนแผ่นเดียวกันกับเธอ ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นรอบตัวยิ่งเด่นชัด "ผมไม่ได้กลัวเวทีพังหรอก..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบa ราวกับกระซิบให้ฟังกันเพียงสองคน "แต่ผมกลัวคนแถวนี้จะน็อคคาสนามเพลาะซะก่อนที่งานจะจบต่างหาก" รินรดาชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่ไร้แววหยอกล้อ ประโยคห้วนๆ ปากร้ายๆ ตามสไตล์ แต่กลับซ่อนความห่วงใยที่อบอุ่นเอาไว้อย่างมิดชิด จนคนฟังถึงกับพูดไม่ออก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดให้เงียบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงจังหวะกันอย่างน่าประหลาด "ฉัน... ฉันยังไหวค่ะ" รินรดาพยายามดึงสติ เสียงของเธอนุ่มนวลลงอย่างไม่รู้ตัว "อีกแค่ห้องโถงกลางกับระบบไฟแสงสีก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว" "งั้นก็ลุยต่อให้เสร็จสิครับ" คีย์ถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงข้างๆ อย่างถือวิสาสะ "ผมจะนั่งเฝ้าตรงนี้ เผื่อคุณเกิดเป็นลมล้มพับไป ใครจะรับผิดชอบหน้าตาของโปรเจกต์นี้ล่ะจริงไหม" "ยุ่งน่า!" รินรดาค้อนให้วงใหญ่ แต่ริมฝีปากกลับแอบอมยิ้มบางๆ โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว เวลาล่วงเลยไปจนล่วงเข้ายามดึก ความเงียบสงบของไซต์งานถูกแทนที่ด้วยเสียงคลิกเมาส์และเสียงขีดเขียนแปลนงานครั้งสุดท้าย ทั้งห้องมีเพียงแสงไฟส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่างสะท้อนใบหน้าของคนทั้งสองที่ตั้งใจทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ความเหนื่อยล้าก่อนหน้ามลายหายไปเมื่อเป้าหมายอยู่ตรงหน้า รินรดาก้มหน้าก้มตาแก้ดีเทลสุดท้ายบนหน้าจอไอแพดอย่างรวดเร็ว ปอยผมสีดำที่หลุดลุ่ยตกลงมาเคลียข้างแก้มเนียน เธอขมวดคิ้วมุ่นด้วยความใช้สคิด ทว่าจู่ๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดของใครบางคนก็เอื้อมมาทัดปอยผมนั้นไว้หลังใบให้เธออย่างแผ่วเบา รินรดาตัวแข็งทื่อ หัวใจกระตุกวูบ เธอหันขวับไปมองคนข้างกายทันที คีย์ไม่ได้มองเธอ เขากำลังก้มหน้ามองหน้าจอไอแพดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ใบหูข้างที่หันเข้าหาเธอกลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด "ผมรำคาญตาเวลามันบังจอต่างหาก อย่าเข้าใจผิดล่ะ" เสียงกระซิบแก้ตัวขัดเขินดังขึ้นทันทีที่หันมาสบตา รินรดาลอบยิ้มขบขันในความปากแข็งของซูเปอร์สตาร์หนุ่ม เธอแกล้งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่ชนกันโดยไม่ตั้งใจ "ค่ะ... เข้าใจว่าคุณรำคาญเก่งเป็นที่หนึ่งเลยค่ะ" คีย์หันขวับมามองคนปากเก่งที่กล้าต่อปากต่อคำเขาในระยะประชิด นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหมั่นเขี้ยว มือหนายื่นออกไปหมายจะบีบแก้มนิ่มเป็นการลงโทษ แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานชวนจิ้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่ต้องรออนุญาต "ไอ้คีย์! ริน! ฉันหาพวกเธอ... อุ๊บ!" กวิน ผู้จัดการส่วนตัวที่ถือแก้วกาแฟสองแก้วเดินพรวดพราดเข้ามาหยุดชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างอ้าปากค้างเมื่อเห็นภาพสถาปนิกสาวและซูเปอร์สตาร์หนุ่มนั่งแนบชิดกันบนเก้าอี้ตัวเดียวกันในระยะห่างไม่ถึงคืบ ร่างกายของทั้งคู่แทบจะเกยติดกันอยู่รอมร่อ คีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ส่วนรินรดารีบดีดตัวผละออกห่างทันทีหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากแก้ตัวอะไร กวินก็ยกมือขึ้นปิดตา ทำท่าทางกระอักกระอ่วนก่อนจะชี้ไปที่ด้านหลังประตูพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ส่งมาให้ "เอ่อ... ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ แต่ข้างนอกนั่น... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังเดินเข้ามาหาพวกเราแล้วล่ะครับ" --- (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซฟโซนนี้ไม่มีอนุญาตให้รุก" มาโดยตลอดนะครับ)