ข่าวฉาวที่ไม่ตั้งใจ

"คุณจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไงครับ... คุณธันวา" หน้าจอแท็บเล็ตในมือของกวินสว่างวาบ เผยให้เห็นภาพถ่ายความละเอียดสูงจากสื่อออนไลน์ชื่อดัง สองร่างที่คุ้นเคยกำลังยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็นในมุมอับสายตาของลานจอดรถกองถ่าย ภาพนั้นถูกถ่ายด้วยเลนส์ซูมระยะไกล ทว่าองค์ประกอบและมุมกล้องกลับชวนให้ตีความไปในทางชู้สาวได้อย่างสมบูรณ์แบบ พาดหัวข่าวตัวหนาเปรี้ยงปร้างกระแทกตา — *'พระเอกหนุ่มมานิ่ง หรือแอบซุ่มกินเงียบสถาปนิกสาวนอกวงการ?'* คีย์ ธันวา ไม่แม้แต่จะชายตาแลหน้าจอเครื่องมือสื่อสารนั้น เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องพักรับรอง แว่นตากันแดดสีชาถูกถอดวางไว้บนโต๊ะกระจก เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่ฉายแววหงุดหงิดระคนเรียบเฉยอย่างถึงที่สุด "ปล่อยให้มันลือไปสิครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความเดือดร้อน นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ "คนพวกนั้นก็แค่อยانหาเรื่องขายข่าวไปวันๆ วันนี้ผม คู่กับคนนี้ พรุ่งนี้ก็เปลี่ยนเป็นคนอื่น คุณก็รู้วิธีจัดการไม่ใช่เหรอครับ กวิน" "แต่นี่มันไม่ใช่คนอื่นไงครับ!" กวินเกือบจะโยนแท็บเล็ตทิ้งลงพื้นด้วยความหัวเสีย ผู้จัดการหนุ่มใหญ่ขยี้1กลุ่มผมตัวเองจนยุ่งเหยิง "นี่มันรินรดา! สถาปนิกที่คุณอุตส่าห์ลงทุนยื่นเงื่อนไขสารพัดเพื่อให้เธอมาช่วยรีโนเวทสตูดิโอส่วนตัว แล้วคุณดูคอมเมนต์สครับ... สื่อกำลังขุดคุ้ยประวัติเธอ ประชาชนกำลังสงสัยว่าผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งเข้าไปพัวพันกับซุปตาร์ระดับประเทศได้ยังไง และที่สำคัญที่สุด..." กวินเว้นจังหวะ หรี่ตามองคนปากแข็งที่ยังคงตีหน้าตาย "คุณเองก็รู้ว่ารินรดาไม่ใช่คนที่จะยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครเอาไปนินทาเล่นสนุกปาก" ประโยคนั้นทำให้คนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาที่ปิดลงครึ่งหนึ่งลืมขึ้น ปรากฏประกายไหววูบในดวงตาคมกริบชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปากตามนิสัย "งั้นเหรอครับ..." คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ "ถ้าเก่งจริง เธอก็คงจัดการปัญหา1นี้ด้วยตัวเองได้ ไม่เห็นจะต้องให้ผมคอยอุ้มชู... เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะครับกวิน" แกร็ก! ประตูกระจกบานเลื่อนของห้องพักรับรองถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือน ร่างโปร่งในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีครีมก้าวเข้ามาด้วยฝีปากและแววตาที่คมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน รินรดาไม่ได้ดูเหมือนเหยื่อผู้ตื่นตระหนกจากข่าวฉาวหน้าหนึ่งเลยแม้แต่น้อย เธอกลับดูเหมือนพญาเสือสาวที่กำลังเดินเข้ามาทวงบัลลังก์ด้วยความโมโหที่ถูกเอาชื่อไป1เล่นสนุก "ฉันไม่ใช่เด็กค่ะ... แต่ฉันก็ไม่ชอบให้ใครเอาชื่อไปแปะคู่กับคนปากเสียโดยไม่ได้รับอนุญาตเหมือนกัน" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นทันทีที่ยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะรับแขก ดวงตาคู่สวยจ้องตรงไปยังใบหน้าหล่อเหลาของดาราหนุ่มชื่อดังที่แหงนมองเธอกลับด้วยแววตานิ่งสนิท บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีจนกวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องรีบถอยฉากออกไปตั้งหลัก คีย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวโดยไม่มีทีท่าเกรงกลัว แรงกดดันจากความเป็นซุปตาร์ระดับ A-List แผ่ซ่านรอบตัว ทว่ารินรดากลับเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่นางสถาปนิกผู้รักความสงบ" คีย์เอ่ยเสียงพร่า ประชดประชันด้วยรอยยิ้มมุมปาก "ร้อนใจถึงขนาดต้องบุกมาหาผมถึงห้องแต่งตัวเลยเหรอครับ หรือว่า... ติดใจภาพในข่าวจนทนคิดถึงไม่ไหว" "คุณนี่มัน..." รินรดาเกือบจะยกมือขึ้นนวดขมับด้วยความเหลืออด เธอยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองเข้าไปจ่อใกล้ใบหน้าคมคาย จนอีกฝ่ายต้องเอนศีรษะหนีเล็กน้อย "อ่านซะ! พาดหัวข่าวพวกนี้บอกว่าฉันเป็นเด็กเส้นของคุณ เป็นคนที่เกาะกระแสความดังของคุณเพื่อไต่เต้า! คุณคิดว่ามันสนุกมากใช่ไหมที่ทำให้ชีวิตส่วนตัวของฉันกลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งประเทศแบบนี้!" คีย์เหลือบมองพาดหัวข่าวในมือเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะเบนสายตา1กลับมาสบกับดวงตาดุๆ คู่นั้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ตอนนี้ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มปะทะกัน "แล้วมันจริงไหมล่ะครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบ แววตาที่เคยเยชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำยากจะหยั่งถึง "ที่คุณไม่ได้เกาะกระแส... แต่ผมต่างหาก1ที่เป็นฝ่ายอยากให้คุณเข้ามาอยู่ในเฟรมนั้นร่วมกัน" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดไปจังหวะหนึ่ง ความ1ตึงเครียดจากความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง ดวงตาคู่คมของคีย์ไม่ได้ซ่อนความรู้สึกใดๆ อีกต่อไป มันทั้งดุดัน เว้าวอน และคลั่งรักอย่างชัดเจนในระยะประชิดนี้ "คุณ... พูดบ้าอะไร..." เธอเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามดึงสติแล้วถอยหลังหนี แต่เอวบางกลับถูกมือหนาคว้าหมับรวบเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว "ผมไม่ได้บ้า..." คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาราวกับคำประกาศิตที่สั่งให้หัวใจคนฟังเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "ในเมื่อคนทั้งประเทศเข้าใจว่าเรามีความสัมพันธ์กันแล้ว... ทำไมเราไม่ทำให้มันเป็นเรื่องจริงไปเลยล่ะครับ คุณสถาปนิก" ปัง! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับเสียงของสไตลิสต์กองถ่ายที่ตะโกนแทรกเข้ามาโดยไม่รอให้ด้านในอนุญาต "คุณคีย์คะ! ผู้กำกับเรียกตัวเข้าฉากด่วนค่ะ ชุดพร้อมแล้วนะคะ!" รินรดาสดุ้งสุดตัว ใช้สองมือดันแผงอกกว้างของดาราหนุ่มให้ออกจากตัวอย่างแรง ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเคอะเขินและโมโหปนเปกันไป เธอถอยกรูดออกไปยืนห่างสามกว้าง ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก คีย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเสียดาย เขายืดตัวตรง จัดปกเสื้อสูทของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวที่ยืนหายใจหอบอยู่มุมห้อง "ไว้เราค่อยมาคุยเรื่อง... 'ข่าวฉาว' นี้กันต่อหลังเลิกกองนะครับ รินรดา" เขาพูดทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนฟังอยากจะหยิบรองเท้าส้นสูงปาใส่หน้าสักที รินรดากัดริมฝีปากแน่น กำมือเข้าหากันด้วยความเจ็บใจที่มักจะเพลี่ยงพล้ำให้กับความปากร้ายแต่เจ้าเล่ห์ของเขาอยู่เรื่อย เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อกู้หน้าคืนมา ทว่า ประตูห้องพักรับรองที่ปิดอยู่ก็ถูกผลักเปิดออกกว้างอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว... ร่างสูงโปรغتของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตาสองคู่ประสานกันในความเงียบงัน และเมื่อรินรดากวาดตามองไปยังผู้มาใหม่ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ก็ร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ...เพราะคนๆ นั้น คืออดีตคู่หมั้นหนุ่มที่เพิ่งประกาศถอนหมั้นเธอไปหมาดๆ และตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะ 'สปอนเซอร์รายใหญ่' คนใหม่ของโปรเจกต์นี้ จอมยุทธ์เสื้อแพรขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!