ข้ออ้างของการมาหา

"ถ้าโปรเจกต์นี้ผ่านมือคุณรินรดาแล้วพัง ผมคงต้องคิดใหม่เรื่องฝีมือสถาปัตยกรรมระดับท็อปของประเทศแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นเหนือโต๊ะทำงานตัวใหญ่ รินรดาแทบไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ เธอก็รู้ดีว่าเป็นเจ้าของเสียงเจ้าปัญหาคนเดิม... คีย์ ธันวา ซูเปอร์สตาร์หนุ่มรูปงามที่พักหลังมานี้ ดูจะมีงาน "ราษฎร์" ในบริษัทของเธอบ่อยเสียยิ่งกว่างาน "หลวง" ในวงการบันเทิงเสียอีก ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ โดยไม่มีการนัดหมายล่วงหน้า และแน่นอนว่าไม่มีการเคาะประตูขออนุญาตตามมารยาทสากลของคนทั่วไป "ถ้าว่างมากจนไม่มีบทละครจะท่อง หรือไม่มีกองถ่ายไหนเขาอยากได้ตัวคุณไปเข้าฉาก เชิญไปป่วนที่ชั้นอื่นเถอะครับ ธันวาคมสถาปนิกไม่ได้เปิดแผนกรับฝากเลี้ยงซูเปอร์สตาร์ตกอับ" รินรดาตอบกลับทันควันโดยไม่เงยหน้าจากจอแท็บเล็ต ปากเรียวบางเคลือบลิปสติกสีสุภาพขยับเจรจาอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวก็ยังคงจรดปากกาลงบนแปลนอาคารด้วยความรวดเร็ว คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาที่พระเจ้าลำเอียงประทานให้ กวาดมองร่างบางในชุดสูทเข้ารูปที่กำลังตั้งอกตั้งใจทำงานอย่างถือดี มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างนึกสนุก "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... สมกับที่เป็นสถาปนิกมือหนึ่ง" เขาพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู ส่งเดช "แต่แปลกนะ งานล้นมือขนาดนี้ แต่คุณยังมีเวลามานั่งต่อปากต่อคำกับผม แปลว่าผมสำคัญกว่างานพวกนี้สินะครับ" รินรดาชะงักมือที่ถือปากกา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแวววาวระยับด้วยความท้าทาย "หลงตัวเองเป็นกิจวัตร หรือเพิ่งมาเป็นเอาตอนนี้ครับคุณคีย์? งานพวกนี้สร้างรายได้ให้บริษัทผมปีละหลายสิบ M แต่คุณ... เป็นแค่วิญญาณเร่ร่อนที่ชอบหาเรื่องเสียเวลาทำงานของชาวบ้านต่างหาก" บรรยากาศรอบโต๊ะทำงานอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่าน ไดอะล็อกคมคายและจังหวะหยอกล้อที่เชือดเฉือนกันอย่างไม่มีใครยอมใคร คือสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนี้ติดต่อกันมาเป็นวันที่ห้าแล้ว ตั้งแต่วันที่คีย์ประกาศกร้าวว่า *"เซฟโซนที่เราสร้างไว้ คงต้องย้ายมาอยู่ใต้หลังคาเดียวกันจริงๆ ซะแล้วล่ะครับ"* ชายหนุ่มก็หาข้ออ้างสารพัดสารพันเพื่อโผล่หน้ามาที่นี่ วันนี้อ้างเรื่องตรวจแบบ วันก่อนอ้างเรื่องปรับปรุงห้องพักส่วนตัว สัปดาห์ก่อนโน้นหนักข้อเข้าหน่อย ถึงขั้นอ้างว่าปรึกษาเรื่องฮวงจุ้ยสำนักงาน ทั้งที่ตัวเขาเองเป็นคนที่ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ที่สุดในสามโลก ความจริงข้อเดียวที่ทุกคนในบริษัทต่างซุบซิบกันลับหลัง (ยกเว้นเจ้าตัวสองคนที่ยังคงฟอร์มจัดใส่กันอยู่) คือ... พระเอกหนุ่มเบอร์หนึ่งของประเทศกำลังเดินเกมรุกจีบสถาปนิกสาวสุดแซ่บอย่างออกหน้าออกตา "ใครว่าผมเร่ร่อน" คีย์วางแฟ้มลงในตำแหน่งเดิม ช้าๆ สายตาคมเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาว "ผมมีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง... และกำลังคิดจะขยายอาณาเขตให้มันกว้างขึ้น โดยมีคุณเป็นเจ้าของพื้นที่ร่วมอยู่ด้วย" รินรดาใจกระตุกวูบไปชั่วขณะกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนโทนจากกวนประสาทมาเป็นจริงจังจนน่ากลัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยละล่องเข้ามาแตะจมูก เมื่อร่างสูงโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ภายนอกยังคงตีสีหน้านิ่งเรียบ เชิดคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาฟอร์ม "อาณาเขตอะไรของคุณ ถ้าหมายถึงโปรเจกต์รีโนเวทบ้านพักตากอากาศที่ภูเก็ต เซ็นสัญญาไปแล้วครับ เลิกแก้แบบเพิ่มได้แล้ว มันเลยงวดงานมาสามรอบแล้วนะคุณคีย์" "ผมไม่ได้หมายถึงบ้านที่ภูเก็ต" คีย์กระซิบแผ่วเบา ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง "ผมหมายถึง... คอนโดของผม" รินรดาชะงัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที "คุณหมายความว่ายังไง?" "ก็หมายความว่า..." คีย์ผละตัวออกไปพนักพิงเก้าอี้ตามเดิม ท่าทางสบายๆ ตรงกันข้ามกับหัวใจของคนที่นั่งฟังอยู่โดยสิ้นเชิง "ผู้จัดการผม... ไอ้กวิน มันบอกว่าช่วงนี้ผมมาที่นี่บ่อยเกินไปจนคนเขานินทากันทั้งตึกแล้วว่าซูเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งแอบกิ๊กกับสถาปนิกสาวฝีมือดี" "กวินพูดถูก" รินรดาเสริมหน้าตาเฉย "เพราะฉะนั้น กรุณากลับไปทำหน้าที่ดาราของคุณซะที บริษัทผมไม่ใช่กองถ่ายละคร" "ใจร้ายชะมัด" คีย์ทำหน้ายู่เล็กน้อย—เป็นภาพหายากที่แฟนคลับทั่วประเทศไม่มีวันได้เห็น "ในเมื่อข่าวลือมันหนาหูนัก... ทางแก้ที่ดีที่สุดเพื่อความบริสุทธิ์ใจของทั้งสองฝ่าย คือคุณควรย้ายไปอยู่คอนโดผมซะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางมาตรวจงานบ่อยๆ ไงครับ" *เพล้ง!* (เสียงกำแพงความเย็นชาในใจรินรดาร้าวราน) นี่มันไม่ใช่ข้ออ้างเรื่องงานธรรมดาแล้ว! นี่มันการรุกคืบแบบประชิดตัว ชนิดที่เรียกว่าไม่ให้ตั้งตัวกันเลยทีเดียว! รินรดาอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองประมวลผลไม่ทันกับความหน้าไม่อายที่ยกระดับขึ้นอีกขั้นของซูเปอร์สตาร์หนุ่ม ปากร้าย ปากร้อยคม คลั่งรักแบบเงียบๆ แล้วยังจะหน้ามึนขั้นเทพอีกต่างหาก! "คุณนี่มัน..." รินรดากัดฟันกรอด ดวงตากลมโตถลึงใส่ "เอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหนวะเนี่ย ใครจะไปอยู่กับคุณ ทะเบียนสมรสก็ยังไม่มี สัญญาจ้างงานก็มีแค่เรื่องออกแบบ... ออกไปเลยนะ! กลับไปกองถ่ายของคุณซะ!" คีย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ชอบใจเสียเหลือเกินที่ได้เห็นสถาปนิกสาวผู้ทรงภูมิหลุดมาดนิ่งจนหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาคมก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะอีกครั้งก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักแทบจะชิดกับใบหูขาวสะอาด "เย็นนี้... ผมจะมารับตอนเลิกงาน" เสียงกระซิบพร่าต่ำทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกไปจากห้องอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้รินรดานั่งนิ่งค้างอยู่กับที่ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือเรียวกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่องอขาว *ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้นี่มันอันตรายต่อหัวใจจริงๆ!* รินรดาสะบัดหน้าไล่ความฟุ้งซ่านแล้วกลับมาสนใจงานตรงหน้าผ่านไปนับชั่วโมง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มเงียบสงบลง พนักงานทยอยกันกลับบ้าน เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานของเธอ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของอนุญาต รินรดาเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ เตรียมจะเอ่ยปากไล่พ่อซูเปอร์สตาร์จอมตื๊อ แต่ทว่า... ร่างที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่คีย์ ธันวาอย่างที่คาดคิด ผู้ชายในชุดสูทสากลเรียบร้อย ใบหน้าคมคายฉาบด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความคุ้นเคยในอดีต กวิน... ผู้จัดการส่วนตัวของคีย์ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตาเห็น "สวัสดีครับคุณรินรดา... พอดีผมมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับ 'อนาคต' ของคีย์... และของคุณ มาเจรจาสักหน่อยครับ" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นแรงเพราะความกวนประสาทของคีย์เมื่อครู่ กลับถูกกระชากด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างจากคำพูดของผู้จัดการหนุ่ม --- **[Cliffhanger Hook]** กวินก้าวเข้ามาปิดประตูล็อคจากด้านในอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ "ก่อนที่คุณจะตกลงย้ายไปอยู่กับคีย์... คุณแน่ใจเหรอครับว่ารู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาดีพอ? เพราะความลับที่เขากำลังปกปิดคุณอยู่... มันอาจทำให้คุณต้องเสียใจไปตลอดชีวิต" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซฟโซนนี้ไม่มีอนุญาตให้รุก" มาโดยตลอดนะครับ