เคมีที่ห้ามไม่ไหว

กองแปลนแบบร่างโครงการรีสอร์ทถูกกางแผ่กินพื้นที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่เกือบครึ่ง เสียงหัวปากกาตัดเส้นของรินรดาที่ลากผ่านกระดาษไขดังสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงบของออฟฟิศในยามวิกาล มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีส้มวลอบอุ่นที่สาดส่องลงบนกระดาษและเรียวแขนขาวเนียน เวลาล่วงเลยมาจนถึงตีสองแล้ว กวินขอตัวกลับไปเคลียร์งานที่คอนโดตั้งแต่เที่ยงคืน ปล่อยให้สถาปนิกสาวมือหนึ่งอยู่เคลียร์รายละเอียดโครงสร้างเฟสสุดท้ายตามลำพัง... หรือแทบจะตามลำพัง หากไม่มีร่างสูงโปร่งของซูเปอร์สตาร์หนุ่มที่ยังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวฝั่งตรงข้ามโดยไม่ยอมปริปากบ่นสักคำ "ถ้าคุณง่วง จะกลับก่อนก็ได้นะครับ ผมไม่ได้ล่ามโซ่คุณไว้เสียหน่อย" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากงาน ปากบางเฉียบเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มือยังคงจดจ่ออยู่กับการคำนวณสัดส่วนคานรับน้ำหนัก คีย์ ธันวา วางนิตยสารในมือลงบนตัก ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะอยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดสีดำสนิทแต่ก็ยังดูโดดเด่นราวกับหลุดออกมาจากจอเงิน ทอดมองแผ่นหลังบางที่นั่งหลังขดหลังแข็งทำงานมาหลายชั่วโมง "ถ้าผมกลับ ใครจะคอยหยิบกาแฟให้คุณตอนที่กาแฟหมดแก้วล่ะครับ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ตอบกลับมา พร้อมกับร่างสูงที่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้ามาใกล้ เสียงฝีเท้าเงียบกริบจนกระทั่งไอร้อนจากตัวอีกฝ่ายทาบทับลงมาทางด้านหลัง รินรดาชะงักมือที่กำลังถือไม้บรรทัดสเกล เมื่อจู่ๆ แผงอกกว้างก็โน้มลงมาใกล้จนเส้นผมสีเข้มของเขาเกือบจะเคลียเข้ากับพวงแก้มของเธอ "ถอยไปหน่อยครับ คีย์ คุณเกะกะการทำงานของผม" "เกะกะตรงไหน ผมแค่มองดูสถาปัตยกรรม... ที่สวยกว่าแบบแปลนพวกนี้ตั้งเยอะ" คีย์โน้มใบหน้าลงมาข้างใบหู น้ำเสียงกระซิบพร่าเจือความเอาแต่ใจเล็กน้อย "คุณโหมงานหนักเกินไปแล้วนะ ริน... ดีไซน์ตึกน่ะมันไม่หนีไปไหนหรอก แต่ถ้าคุณเป็นลมล้มพับไป ใครจะรับผิดชอบผมล่ะครับ" รินรดาหันขวับกลับไปหมายจะต่อปากต่อคำ แต่ปลายจมูกของเธอกลับเฉียดผ่านแก้มสากของเขาไปเพียงนิดเดียว ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินขอบเขต ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกักค้าง แววตาคมปลาบของพระเอกหนุ่มพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกที่ซ่อนไว้ไม่มิด ดวงตาคู่นั้น... ที่มักจะมองคนอื่นด้วยความเย็นชาและห่างเหิน แต่ยามที่มองเธอกลับเต็มไปด้วยความคลั่งรักและหวงแหนอย่างเปิดเผย จนหัวใจของคนปากเก่งอย่างเธอต้องกระตุกวูบ "ผมไม่ได้เปราะบางขนาดนั้น..." รินรดาพยายามดึงเสียงให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ถอยออกไปเลยนะ คีย์" "ไม่ถอยครับ" คีย์ปฏิเสธหน้าตาย ดวงตาพินิจพิจารณ์ใบเนียนใสที่ระเรื่อสีแดงจางๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว "คุณดื้อกับผมมาทั้งวันแล้ว ริน... ขอรางวัลให้คนเฝ้าไข้... อะแฮ่ม คนเฝ้าทำงานหน่อยไม่ได้หรือไง" "รางวัลอะไรของคุณ ไม่มีทาง-" คำพูดของรินรดากลืนหายไปในลำคอ เมื่อวงแขนแข็งแรงเอื้อมเข้ามาโอบรอบเอวคอดกิ่วแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ล้อมกรอบเธอไว้ทุกด้าน รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกเขาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าแรงของสถาปนิกสาวหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอได้ "ปล่อยนะ คีย์!" "ถ้าไม่ปล่อย คุณจะทำอะไรผมล่ะครับ... จะจูบผมเหรอ" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคออย่างอารมณ์ดีดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่โน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงลมหายใจกั้น รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างกันในห้องทำงานที่เงียบสงบยามดึกนี้ มันอันตรายเกินกว่าจะหาทางถอยหนี ดวงตาสองคู่ประสานกันโดยไม่มีใครยอมหลบสายตา ความดื้อรั้นในแววตาสาวเจ้ากลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของพระเอกหนุ่มสายซึนให้ยิ่งอยากแกล้งให้หนักขึ้นไปอีก นิ้วเรียวของคีย์เอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์ปากร้ายโดยสิ้นเชิง ทำให้รินรดาเผลอหลุบตามองริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังแย้มยิ้มร้ายกาจ "ดื้อนักนะ..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะค่อยๆ ประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากเนียนอย่างทะนุถนอม เป็นจังหวะที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาขาดห้วงไปชั่วขณะ "คีย์..." แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและหัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงไขประตูห้องทำงานที่ดังขึ้นจากด้านนอก ก็ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลงอย่างไม่ทันตั้งตัว กริ๊ก! ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่มีการเคาะเตือนล่วงหน้า! "คีย์ นายยังไม่กลับ— เฮ้ย!" เสียงอุทานอย่างตกใจของกวินที่ยืนค้างอยู่ตรงหน้าประตูดังลั่น พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่แทบจะร่วงหล่นลงพื้น เมื่อภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือซูเปอร์สตาร์หนุ่มระดับ A-List กำลังโอบกอดสถาปนิกสาวคนเก่งในระยะประชิดชนิดที่ริมฝีปากแทบจะแนบติดกัน! รินรดารีบผลักอกคีย์ออกสุดแรงด้วยความตกใจ ใบหน้าเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ส่วนคีย์ที่ถูกขัดจังหวะความหวานอย่างกะทันหัน ถึงกับหันขวับไปมองผู้จัดการส่วนตัวด้วยสายตาดุดันราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ จอมยุทธ์เสื้อแพร