เงาในกระจก

กลิ่นอายของชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพงระยับที่ยังคงอุ่นกรุ่นอยู่ในแก้วเจียระไน ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริหารแห่งอาณาจักรแฟชั่นระดับประเทศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย คินน์นั่งไข្វ่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีเนื้อดี สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังแสดงภาพถ่ายความละเอียดสูงจากกล้องวงจรปิด ย้อนหลังไปเมื่อช่วงดึกของเมื่อวาน ภาพนั้นปรากฏร่างของบุคคลคุ้นเคยกำลังก้าวขาออกจากลิฟต์ส่วนตัว—ลิฟต์ที่ควรจะมีแค่เขากับผู้บริหารระดับสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีสิทธิ์ใช้งาน มือหนาที่สวมนาฬิกาเรือนหรูขยับเมาส์เลื่อนภาพช้าๆ หัวใจของซีอีโอหนุ่มเต้นกระหน่ำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน ไม่ใช่เพราะความโกรธเกรี้ยวที่ถูกละเมิดความเป็นส่วนตัว แต่เป็นเพราะเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ริมผนังห้องต่างหาก... เงาที่ซ้อนทับกันระหว่างอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรี กับผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเขาในตอนนี้ "คุณแน่ใจเหรอคะ ว่าเอกสารชุดนี้ผ่านการตรวจสอบจากแผนกบัญชีเรียบร้อยแล้วจริงๆ?" เสียงหวานทุ้งที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นและรอยยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ดังขึ้นทำลายความเงียบ เรย์รินยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่าง แสงไฟนีออนยามค่ำคืนจากตึกระฟ้าเบื้องล่างสาดกระทบใบหน้าเรียวสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายประกายบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวเยือกถึงกระดูกดำ คินน์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่, เรย์ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ความอดทนของเขาใกล้หมดลงทุกทีเมื่อพบว่า ทุกย่างก้าวของบริษัทในเครือเวลานี้ เหมือนถูกชักใยโดยผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่า เป็นแค่ดอกไม้ประดับบ้านไร้ค่าคนหนึ่ง "เกมเหรอคะ?" เรย์รินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงลงบนความรู้สึกผิดที่คินน์พยายามกลบฝังมาตลอดหลายปี "ฉันจะไปกล้าเล่นเกมอะไรกับซีอีโอผู้ยิ่งใหญ่ล่ะคะ ฉันก็แค่... ดีไซเนอร์อิสระตัวเล็กๆ ที่บังเอิญได้รับโอกาสให้มาช่วยกอบกู้ชื่อเสียงให้กับแบรนด์ที่กำลังจะเน่าเฟะ ก็เท่านั้นเอง" "แต่คนใกล้ตัวผม..." คินน์เว้นวรรค ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เหตุการณ์เมื่อครู่ ภาพจากกล้องวงจรปิด และร่องรอยการรั่วไหลของข้อมูลลับทางธุรกิจในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา มันพุ่งเป้าไปที่ "ใครบางคน" ที่อยู่ใกล้ชิดเขามากที่สุด คนที่คอยจัดแจงตารางงาน คนที่รู้รหัสผ่านทุกอย่าง แม้กระทั่ง... คนที่รู้เรื่องราวในอดีตระหว่างเขากับเรย์รินเป็นอย่างดี ร่องรอยความระแวงฉายชัดขึ้นในแววตาของคินน์ เขาสงสัย... สงสัยแม้กระทั่งเงาของตัวเองในกระจก ว่าตกลงแล้วเขากำลังต่อสู้กับใครกันแน่ ระหว่างศัตรูทางธุรกิจ หรือบาปกรรมที่เขาก่อขึ้นเองในอดีต เรย์รินสังเกตเห็นความลังเลและความหวาดระแวงที่ฉายชัดบนใบหน้าของอดีสามี รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที—ช่างน่าสมเพชเสียจริง ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลกสลาย วันนี้กลับต้องมานั่งหวาดระแวงแม้กระทั่งเงาของคนรอบตัว "ถ้าฉันเป็นคุณ..." เรย์รินก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานช้าๆ ส้นสูงกระทบกับพื้นปาเก้เกิดเสียงก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง "ฉันคงไม่เสียเวลามานั่งสงสัยคนอื่นหรอกค่ะ เพราะบางที... คนที่แทงข้างหลังคุณเจ็บที่สุด อาจจะเป็นคนที่คุณไว้ใจมากที่สุด... หรือไม่ก็ อาจจะเป็นตัวคุณเอง ที่ทำลายทุกอย่างด้วยมือของคุณเองตั้งแต่แรก" คำพูดนั้นบาดลึกจนคินน์ต้องผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้รุนแรงพอที่จะทำร้าย แต่เพียงพอที่จะหยุดฝีเท้าของเธอไว้ได้ เรย์รินไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอก้มลงมองมือคู่นั้นที่กำลังกัมข้อแขนเธอไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชาที่แช่แข็งหัวใจของคนมองให้หยุดเต้น "ปล่อยค่ะ ถ้าไม่อยากให้ฉันฟ้องข้อหาคุกคามทางเพศรอบสอง" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ทำเอาคินน์ต้องเป็นฝ่ายปล่อยมือออกเสียเองอย่างเสียไม่ได้ เขายืนมองเธอก้าวเดินหันหลังให้อย่างสง่างาม ทว่าในวินาทีที่เรย์รินเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูห้องทำงาน เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเขาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความตึงเครียด คินน์เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ ข้อความจากเลขานุการส่วนตัวที่ส่งภาพถ่ายเอกสารบางอย่างมาให้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของซีอีโอหนุ่มเย็นเฉียบลงฉับพลัน *เอกสารการเบิกจ่ายลับ... ถูกส่งตรงมาจากแฟ้มข้อมูลในห้องทำงานของคุณเรย์ริน และลายเซ็นอนุมัติสุดท้าย... เป็นของคุณากรครับ* คินน์เบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เขารีบหันขวับกลับไปมองที่ประตูห้อง แต่ทว่า... เรย์รินก้าวออกไปและปิดประตูลงสนิทแล้ว เหลือไว้เพียงความเงียบงันและเงาสะท้อนในกระจกเงาที่กำลังจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินและติดตามความดราม่านี้ด้วยกันนะคะ