แผนลวงให้ตายใจ

“ถ้าคุณคิดว่าการหยิบยื่นความใจดีจอมปลอมมาให้ จะทำให้ฉันลืมรอยแผลเป็นที่ฝากไว้บนหัวใจตัวเองได้... คุณก็ประเมินค่าความโง่ของฉันต่ำไปหน่อยนะคะ คินน์” เรย์รินเอ่ยขึ้นเบาๆ ในขณะที่นิ้วเรียวยาวของเธอหยุดกึกอยู่บนคีย์บอร์ดของโน้ตบุ๊กเครื่องหรู ท่ามกลางบรรยากาศความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอหนุ่ม คินน์ที่ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานมองดูภาพหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขาสังเกตเห็นเพียงเส้นผมสีเข้มที่ปรกใบหน้าสวยสง่า กับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนการเยาะเย้ยมากกว่าการยอมจำนน “ผมไม่ได้ต้องการให้คุณลืม” คินน์ตอบเสียงทุ้มต่ำ เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ของเขาห้อมล้อมร่างของเธอ “ผมแค่ต้องการโอกาส... เพื่อให้คุณเห็นว่าบริษัทนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อลบล้างตัวตนของคุณ แต่สร้างขึ้นเพื่อให้คุณกลับมายืนข้างผมอีกครั้งในฐานะคนที่สำคัญที่สุด” คำโกหกที่แสนหวานเหมือนยาพิษเคลือบน้ำตาล เรย์รินแสร้งถอนหายใจยาว แววตาของเธอเปลี่ยนจากความแข็งกร้าวเป็นความสั่นไหวที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี เธอหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่แสร้งบีบออกมาได้อย่างแนบเนียน “โอกาสเหรอคะ? สี่ปีที่หายไป... มันไม่ใช่เรื่องที่พูดว่า ‘โอกาส’ แล้วทุกอย่างจะจบลงได้ง่ายๆ นะคะ คินน์” เธอยื่นมือไปแตะที่ข้อมือเขาเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบของเธอกระตุกหัวใจของชายหนุ่มให้เต้นผิดจังหวะ คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เรย์รินจะแสร้งทำเป็นอ่อนแอ ซบหน้าลงกับมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน นี่คือโอกาสทองที่เธอรอคอย สายตาของเธอเหลือบมองจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดทิ้งไว้—มันคือหน้าต่างล็อกอินระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัทที่คินน์เพิ่งกรอกรหัสผ่านทิ้งไว้เมื่อครู่ ‘รหัสผ่าน... ปีที่เขาทิ้งฉันไปสินะ’ เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจ เธอขำในความยโสของอดีตคนรักที่คิดว่าตนเองคุมเกมได้อยู่หมัด ในขณะที่เธอกำลังใช้จังหวะที่เขาหลงระเริงในความเห็นอกเห็นใจจอมปลอมนี้ ฝังไฟล์มัลแวร์ตัวจิ๋วผ่านแฟลชไดรฟ์ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเข้าสู่ระบบฐานข้อมูลการเงินลับของบริษัทอย่างเงียบเชียบ ทุกอย่างเกิดขึ้นในจังหวะที่คินน์กำลังหลับตาพริ้มเสพสุขกับการสัมผัสที่เขานึกว่าคือการให้อภัย “คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงไว้ใจคุณนัก?” คินน์กระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโหยหา “เพราะผมรู้ว่าไม่ว่าคุณจะแค้นแค่ไหน แต่คุณก็ไม่มีวันหันหลังให้งานดีไซน์ที่เป็นจิตวิญญาณของคุณ... และผมรู้ว่าคุณไม่มีวันทิ้งผมไปได้จริงๆ” เรย์รินยิ้มเหยียดในความมืดที่เขามองไม่เห็น ‘ผิดแล้วค่ะคินน์... จิตวิญญาณของฉันไม่ได้อยู่ที่งานดีไซน์ แต่มันอยู่ที่การเห็นคุณพินาศพังทลายลงด้วยมือของฉันเองต่างหาก’ เธอดึงตัวออกมาเบาๆ เช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงออกด้วยท่าทีที่ดูอ่อนโยนเหลือเกิน “ฉันแค่ต้องการเวลา... ถ้าคุณอยากให้ฉันเชื่อใจ คุณต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าระบบการจัดการสต็อกคอลเลกชันใหม่ของคุณมันโปร่งใสจริงๆ ให้สิทธิ์ฉันเข้าถึงข้อมูลบางส่วนได้ไหมคะ? ในเมื่อคุณบอกว่าเราจะเริ่มใหม่... ฉันก็อยากช่วยงานคุณจริงๆ” คินน์ชะงักไปเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแววตาที่ดูว่างเปล่าและยอมจำนนของเรย์ริน เขาก็คลายความระแวงลงทันที เขาหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาแล้วกดอนุญาตสิทธิ์เข้าถึงระบบเครือข่ายภายในบริษัทให้เธอในทันที “ถ้ามันจะทำให้คุณยิ้มได้อีกครั้ง... ผมให้อำนาจคุณทุกอย่างในบริษัทนี้เลย เรย์ริน” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนการปลดล็อกกุญแจมือแห่งความพินาศของเขาเอง เรย์รินรับแท็บเล็ตมาถือไว้ มือของเธอสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นที่ได้ถือดาบที่พร้อมจะเสียบทะลุหัวใจของคนตรงหน้า ทว่า ในวินาทีที่เธอเตรียมจะกดคำสั่งลบฐานข้อมูลสำรองผ่านระบบ คินน์กลับเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นความเย็นชาอย่างฉับพลัน “อ้อ... เกือบลืมไปเลย” คินน์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว กอดอกมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความรักเป็นความสงสัยอย่างร้ายกาจ “เลขาของผมเพิ่งส่งรายงานว่า มีคนพยายามเจาะเข้าระบบเซิร์ฟเวอร์จากไอพีแอดเดรสในห้องนี้เมื่อห้านาทีก่อน... คุณคิดว่าใครจะกล้าเล่นตลกกับผมในบ้านของผมเองกันนะ?” เรย์รินรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ แต่เธอยังคงรักษาใบหน้าให้เรียบเฉยที่สุด ในขณะที่ในใจกำลังกรีดร้อง แต่แล้วหน้าจอแท็บเล็ตที่อยู่ในมือก็สั่นขึ้นมาพร้อมกับการแจ้งเตือนข้อความที่ส่งตรงมาจากระบบความปลอดภัยของบริษัท—ไม่ใช่ไฟล์ที่เธอแอบติดตั้งไว้ แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่พนักงานของเขาส่งมาให้ มันเป็นรูปเด็กผู้ชายวัยสามขวบคนหนึ่ง... เด็กคนที่มีดวงตาคมกริบเหมือนคินน์ไม่มีผิดเพี้ยน ยืนอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาลในชุดเครื่องแบบที่เธอยอมรับได้ทันทีว่ามันคือที่ที่ลูกชายของเธอเรียนอยู่ “เด็กคนนี้... หน้าคุ้นจังเลยนะคะว่าไหม?” คินน์โน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธออีกครั้ง ลมหายใจเย็นๆ ของเขาทำให้เธอขนลุกชัน “คุณบอกว่าคุณไปเรียนต่อที่ต่างประเทศคนเดียว... แล้วเด็กคนนี้โผล่มาอยู่ในรูปถ่ายรายงานสืบสวนของผมได้ยังไงกันครับ... เรย์ริน?” ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ