รอยยิ้มอาบยาพิษ

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นผสมผสานกับกลิ่นกระดาษราคาแพงในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสี่สิบของตึกระฟ้า ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ปลายเลี้ยวแหลมคมของกรรไกรตัดผ้าที่เรย์รินเพิ่งวางลงบนโต๊ะกระจกใส ส่งเสียงกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด "คุณแน่ใจแล้วหรือคะว่าต้องการให้ฉัน... 'เรย์' คนนี้ เข้ามาเป็นหัวหน้าทีมดีไซน์โปรเจกต์ครบรอบห้าปีของอาณาจักรแฟชั่นคินน์ กรุ๊ป" เสียงหวานใสที่เจือความเยียบเย็นตั้งคำถามขึ้น พร้อมกับดวงตากลมโตคู่สวยที่เงยขึ้นสบตาผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงใหญ่ของคินน์ชะงักไปเล็กน้อย เขากำลังถือปากกา Montblanc ค้างไว้เหนือสัญญาจ้างฉบับหนา ดวงตาคมกราบที่เคยราบเรียบไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับไหววูบคล้ายผิวน้ำถูกโยนหินลงไปกระทบ ห้าปี... เป็นเวลาห้าปีเต็มแล้วหลังจากวันที่เธอเดินออกจากชีวิตเขาพร้อมกับรอยแผลเป็นในใจและคราบน้ำตา วันนี้ เรย์รินคนเก่าที่เคยอ่อนแอ ยอมก้มหัวให้เขาและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี ได้ตายสนิทไปแล้ว เหลือเพียง 'เรย์' ดีไซเนอร์สาวปริศนาผู้กุมหัวใจวงการแฟชั่นปารีส ผู้ซึ่งถูกดึงตัวกลับมาด้วยเงินค่าจ้างมหาศาลและเกมการแก้แค้นที่เธอเป็นคนกำหนดกติกาเองทั้งหมด คินน์วางปากกาลงช้าๆ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์โปรดที่เธอยังคงจำได้ดีโชยแตะจมูก ปลุกเร้าความทรงจำสีเลือดที่ทั้งหอมหวานและเจ็บปวดในคราเดียวกัน "คุณมีความสามารถพอที่จะทำให้คินน์ กรุ๊ปกลับมายืนบนจุดสูงสุดของเอเชียได้ นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องเลือกคุณ... เรย์" คินน์จงใจเน้นเสียงเรียกชื่อเล่นของเธอ ดวงตาคู่คมพยายามสำรวจร่องรอยความรู้สึกบนใบหน้านั้น แต่เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าเคลือบด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ "ระวังคำพูดหน่อยจะดีนะคะ คุณคินน์... สถานะของเราในตอนนี้คือ 'หุ้นส่วนทางธุรกิจ' ไม่ใช่คนคุ้นเคยที่ตักตวงความหลังอะไรกันได้" เรย์รินแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเธองดงามราวกับดอกไม้พิษที่ผลิบานในฤดูหนาว "ถ้าคุณอยากให้ฉันรับงานนี้เพื่อแทรกซึมและกอบกู้โปรเจกต์ที่กำลังจะเจ๊งของคุณ คุณก็ต้องแลกด้วยความอดทนอย่างมากเช่นกันค่ะ เพราะฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่จะยอมให้คุณบงการชีวิตได้อีกต่อไป" คำพูดของเธอบาดลึกเข้า ub ตรงกลางใจของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร คินน์รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมากระชากลมหายใจของเขา ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อตระหนักว่า กำแพงที่เธอก่อขึ้นมานั้นหนาและเย็นชาแค่ไหน แต่แปลก... ยิ่งเธอผลักไสและแสดงท่าทีเกลียดชังเขามากเท่าไหร่ ความเร่าร้อนแห่งความอยากเอาชนะและความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจตลอดห้าปีกลับยิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ "เชิญเซ็นสัญญาได้เลยค่ะ ฉันพร้อมจะเริ่มงานในฐานะ 'หนามยอกอก' ชิ้นใหม่ของคุณแล้ว" เรย์รินเลื่อนเอกสารกลับไปหาเขา พร้อมกับยื่นมือเรียวบางที่สวมแหวนเพชรเม็ดเล็กไว้ที่นิ้วกลางข้างซ้าย เป็นสัญลักษณ์เตือนใจว่าเธอมีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว คินน์มองมือนั้นนิ่งนาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาประกายไฟแห่งความแค้นในดวงตาคู่สวย เขายอมยื่นมือไปจรดปากกาเซ็นชื่อลงบนสัญญาอย่างไม่ลังเล แม้จะรู้ดีว่าสัญญานี้อาจไม่ใช่แค่ข้อตกลงทางธุรกิจ แต่มันคือตั๋วเที่ยวเดียวที่พาเขากลับลงสู่นรกโลกันต์ที่เขาสร้างขึ้นมาเอง เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงาน เรย์รินหันไปมองตามเสียงพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อร่างอรชรในชุดสูทสีขาวของเลขานุการส่วนตัวก้าวออกมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารอีกชุดในมือ "ยินดีต้อนรับสู่สนามรบอย่างเป็นทางการค่ะ คุณเรย์ริน" เลขานุการสาวยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง "อ้อ... ก่อนที่คุณจะออกจากตึกวันนี้ ท่านประธานมีอีกหนึ่งเรื่องสำคัญที่อยากให้คุณพิจารณาเกี่ยวกับห้องทำงานส่วนตัว ที่บังเอิญว่า... ตั้งอยู่ติดกับห้องพักรับรองส่วนตัวของเขาพอดิบพอดี" เรย์รินหันขวับกลับมามองหน้าคินน์ทันที ดวงตาทอประกายความไม่พอใจอย่างเปิดเผย "คุณจงใจใช่ไหมคะ?" คินน์เพียงแต่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เธอคุ้นเคยดี ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความท้าทาย "ผมแค่จัดเตรียมความสะดวกสบายสูงสุดให้แก่ 'คนสำคัญ' ของบริษัทก็เท่านั้นเองครับ... คุณเรย์ริน" ในจังหวะที่เรย์รินกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอก็แผדเสียงสั่นเตือนขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน เธอปรายตามองหน้าจอเล็กน้อย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะเย็นชาเมื่อครู่ กลับกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเห็นชื่อผู้ติดต่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอ—*โรงเรียนอนุบาลนานาชาติสตาร์ไลท์* ภาพใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มพิมพ์ใจถอดแบบมาจากใครบางคนผุดขึ้นมาในหัว เรย์รินหน้าถอดสีไปชั่วขณะ เธอรีบกดรับสายทันทีโดยพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แต่ก็ไม่รอดพ้นจากสายตาอันเฉียบคมของคินน์ที่คอยสังเกตปฏิกิริยาของเธออยู่ตลอดเวลา "ว่าอย่างไรคะ น้องรันต์... แม่กำลังจะเลิกงานแล้วครับ... หื้ม? มีอะไรรึเปล่าคะลูก" น้ำเสียงที่เธอใช้พูดคุยกับปลายสายช่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ ซึ่งเป็นโทนเสียงที่คินน์ไม่เคยได้รับมาตลอดชีวิตการแต่งงาน คินน์หรี่ตามองด้วยความสงสัยระคนแปลกใจ น้ำเสียงและท่าทางปกป้องสิทธิ์ของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าปลายสายต้องเป็นคนสำคัญระดับชีวิตจิตใจ เรย์รินรีบตัดสายทิ้งด้วยสีหน้าตึงเครียดขึ้นกว่าเดิม เธอกวาดเอกสารบนโต๊ะใส่กระเป๋าหนังอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะร่ำลาซีอีโอหนุ่มผู้เป็นอดีตสามีอีกต่อไป "ฉันขอตัวก่อนนะคะ งานเริ่มเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันส่งทีมงานมาจัดการต่อเอง" เรย์รินกล่าวด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น หมุนตัวเตรียมจะเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงาน "เดี๋ยวก่อน... เรย์ริน" คินน์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยสัญชาตญาณ ขายาวก้าวเข้ามาขวางหน้าประตูห้องไว้ได้อย่างทันท่วงที กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนน่าอึดอัด "คุณรีบไปไหน? หรือว่า... มีใครรอคุณอยู่ที่บ้าน?" เรย์รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ คความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงปะปนกันอยู่ในอก เธอไม่อาจปล่อยให้เขาไม่รู้เรื่องลูกชายเด็ดขาด แต่ในขณะเดียวกัน ความลับนี้ก็คืออาวุธชิ้นเดียวที่สามารถทำลายหัวใจของคินน์ให้แหลกสละได้เช่นกัน "เรื่องนั้นมันไม่ใช่กงการอะไรของคุณค่ะ หลบไป!" เธอกัดฟันกรอด พยายามผลักอกแกร่งให้ออกห่าง ทว่า ในวินาทีที่คินน์กำลังจะเอ่ยปากคาดคั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยเด็กชายตัวน้อยในชุดนักเรียนอนุบาล ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาเกาะชายกางเกงของเรย์ริน พร้อมกับตะโกนเรียกเสียงใสแจ๋วที่ทำเอาเวลาในห้องทำงานหรูหยุดเดินไปชั่วขณะ "คุณแม่ขา! น้องรันต์คิดถึงจังเลย... เอ๊ะ? คุณลุงใจร้ายคนนี้ เป็นใครทำไมหน้าตาเหมือนน้องรันต์ในกระจกเลยล่ะครับ?" —-------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับแผนซ้อนแผนในบทนี้ด้วยกันนะคะ เตรียมรับแรงกระแทกครั้งใหญ่ในตอนหน้าเมื่อความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมกำลังจะถูกกระชากให้แหลกคามือ!