ความจริงที่ถูกทับถม

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกกรีดผ่านคมมีดคัตเตอร์ดัง *แคว่ก* เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นระรัวในอกของเรย์ริน เปลวไฟจากตะเกียงแอลกอฮอล์ในห้องทำงานส่วน ตัวสะท้อนอยู่ในแววตาสีเข้มที่ไร้ซึ่งความปรานี เอกสารบัญชีลับซ้อนสามชั้นที่เธอใช้เวลาสืบเสาะนานนับแรมเดือนถูกลอกคราบออกจนหมดเปลือก ปึกกระดาษตรงหน้าไม่ได้บอกเล่าเพียงแค่เรื่องราวของการยักยอกเงินทุนและการฮุบลิขสิทธิ์ห้องเสื้อที่เคยเป็นหยาดเหงื่อแรงงานของเธอ แต่มันกำลังสลักชื่อของ ‘ผู้บงการ’ ที่แท้จริงลงบนความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับ คินน์ไม่ได้เป็นมากกว่าหุ่นเชิด... ความจริงข้อนี้ตบหน้าเรย์รินฉาดใหญ่ แม้รอยยิ้มหยันจะปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ทว่าในใจกลับรู้สึกหนقหน่วงราวกับถูกหินผาทับถม สุภาพสตรีในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทวางปากกาลงบนโต๊ะไม้สักอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายที่มีชื่อและลายเซ็นของบุคคลที่เธอคาดไม่ถึง ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปรดของคินน์ก้าวเข้ามาด้วยลมหายใจที่หอบกระชั้น แววตาของซีอีโอหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและทรงอำนาจ บัดนี้เต็มไปด้วยความร้าวรานและความตื่นตระหนกที่พยายามปกปิดไว้ภายใต้กรอบหน้าอันเย็นชา "คุณกำลังทำอะไร เรย์ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น รis ร่องรอยความสั่นเครือหลุดรอดออกมาอย่างปิดไม่มิด สายตาคมกวาดมองเอกสารกระจัดกระจายบนโต๊ะ ก่อนจะหยุดนิ่งที่ใบหน้าเรียบเฉยของอดีตภรรยา เรย์รินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอเพียงแค่หยิบแก้วชาอุ่นๆ ขึ้นจิบ ช้าๆ ราวกับจงใจทรมานคนตรงหน้าด้วยความเงียบ "กำลังอ่านนิทานเรื่องโปรดค่ะ... นิทานที่ตัวตลกคิดว่าตัวเองเป็นราชาผู้ครองบัลลังก์ แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่หุ่นกระบอกที่ถูกชักใยจากเงาเบื้องหลัง" สุ้มเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราดรดลงกลางใจของชายหนุ่ม คินน์ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน มือหนาทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะไว้แน่น เส้นเลือดปูดโปนตามขมับบ่งบอกถึงความกดดันขั้นสุด "คุณรู้อะไรมา... เรย์ริน เลิกเล่นเกมนี้สักที!" "เกมงั้นหรือคะ?" เรย์รินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันคือเสียงสะท้อนของความน่าสมเพช เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความแค้นที่ถูกยกระดับขึ้นเป็นความสมเพชเวทนา "คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนผลักฉันตกเหวเมื่อสามปีก่อนสินะคะ คุณคิดว่าความโลภและอำนาจมืดบอดของคุณมันพังชีวิตฉันลงด้วยมือของคุณเอง... แต่เปล่าเลย คินน์ คุณมันก็แค่เครื่องมือราคาถูก ที่เขาใช้เป็นโล่กันกระสุน!" คินน์ชะงัก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ความมั่นใจที่เคยมีพังทลายลงในเสี้ยววินาที "คุณ... พูดเรื่องอะไร ใครเป็นคนบงการ?" เรย์รินเลื่อนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มไปตรงหน้าเขา หน้ากระดาษเปิดออกเผยให้เห็นเส้นทางการเงิน โصนบัญชีนอกประเทศ และสัญญาว่าจ้างลับๆ ที่ผูกมัดชื่อของคนคนหนึ่งเอาไว้—บุคคลที่คินน์เคารพรักและเทิดทูนเหนือสิ่งอื่นใด บุคคลที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของตระกูลเธอ และเป็นผู้ชักใยคินน์ให้เข้ามาตีสนิท หลอกลวงหัวใจ และฮุบทุกอย่างไปจากเธอในอดีต ดวงตาของคินน์เบิกกว้าง ร่างสูงเซถอยหลังไปก้าวหนึ่งราวกับถูกหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ ลมหายใจสะดุดกึก ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือด "ไม่... เป็นไปไม่ได้..." เสียงพึมพำหลุดจากริมฝีปากที่สั่นเทาของเขา "ท่านประธาน... พ่อตาของผม... หรือแม้แต่..." "ตาสว่างเสียทีสินะคะ" เรย์รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของอดีตสามีด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก "คนที่คุณยอมก้มหัวให้ และคิดว่าเป็นผู้มีพระคุณมาตลอดชีวิต แท้จริงแล้วมองคุณเป็นแค่สุนัขรับใช้ที่คอยคาบชิ้นเนื้อมาให้ และในขณะเดียวกัน... เขาก็ใช้คุณเป็นเหยื่อล่อเพื่อฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็น" ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถูกเปิดโปงทีละน้อย ราวกับม่านละครฉากใหญ่ที่ถูกกระชากออก เผยให้เห็นความโสมมที่ซ่อนอยู่ใต้พรมหรูหรา คินน์ทรุดตัวลงพิงกับขอบโต๊ะ เขารing สติหลุดลอย ความรู้สึกผิดบาปที่เคยกัดกินหัวใจมาตลอดสามปี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกโง่เง่าไร้ค่า เขาถูกหลอกใช้... ไม่เพียงแต่ทำลายหัวใจของผู้หญิงที่เขารักที่สุด แต่ยังตกเป็นเครื่องมือฆาตกรรมทางวิญญาณโดยไม่รู้ตัว "ผม... ผมไม่รู้..." คินน์พึมฝำซ้ำๆ มือหนายกขึ้นกุมขมับ หยดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ลูกผู้ชายไหลรินผ่านแก้วสาก "เรย์ริน... ผมขอโทษ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเขา..." "คำขอโทษของคุณมันมีค่าเท่ากับเศษกระดาษทิชชูเปียกๆ ค่ะ คินน์" เรย์รินตัดบทอย่างไร้เยื่อใย เธอมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่คราบน้ำตา มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "แต่เกมการแก้แค้นยังไม่จบหรอกนะคะ ในเมื่อผู้บงการที่แท้จริงกำลังจะเดินเกมขั้นสุดท้าย..." ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูอย่างถือวิสาสะ ประตูก็เปิดกว้างออกเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสั่งตัดพิเศษผู้มาใหม่ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่เคลือบยาพิษ และเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบที่ซ่อนตัวอยู่หลังชายกระโปรงของเธอ ดวงตากลมโตคู่นั้นถอดแบบมาจากคินน์อย่างไร้ที่ติ... ทว่าในมือเล็กๆ ของเด็กชาย กลับถือเอกสารลับฉบับจริงที่ควรจะอยู่ตู้เซฟของเรย์ริน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับแผนซ้อนแผนในบทนี้ด้วยกันนะคะ เตรียมรับแรงกระแทกครั้งใหญ่ในตอนหน้าเมื่อความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมกำลังจะถูกกระชากให้แหลกคามือ! ชานมไข่มุกหวานร้อยค่ะ