สายตาที่แปลกไป

แก้วกาแฟคริสตัลในมือของคินน์สั่นไหวเล็กน้อย ระหว่างที่เขากวาดสายตามองเอกสารประวัติส่วนตัวของดีไซเนอร์เจ้าของผลงานคอลเลกชัน ‘Echoes of Ash’ ที่เพิ่งกวาดรางวัลระดับอินเตอร์ไปเมื่อคืน ความเงียบเข้าปกคลุมฮอลล์จัดแสดงจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของซีอีโอหนุ่มผู้ทะเยอทะยาน ข้อมูลบนกระดาษแผ่นนั้นมีเพียงความว่างเปล่า ประวัติการศึกษาถูกปกปิด ภูมิลำเนาถูกซ่อนเร้น และแม้แต่ใบหน้าภายใต้หน้ากากผ้าลูกไม้สีดำเมื่อวาน ก็ยังคงเป็นปริศนาที่ทิ่มแทงความรู้สึกของเขาอย่างประหลาด "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่... เรย์ริน" คินน์พึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจที่เขาพยายามกดมันเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ภาพเงาร่างระหงของดีไซเนอร์สาวที่เดินหายลับไปจากงานเลี้ยงเมื่อคืนยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึง ท่วงท่าการเดินที่เชิดรั้นและเย่อหยิ่ง แผ่นหลังบอบบางที่เคยยอมก้มหัวให้เขาในอดีต บัดนี้กลับตั้งตรงสง่างามราวกับพญาหงส์ และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นกายจางๆ ของดอกการ์เดเนียที่ลอยมาแตะจมูกตอนที่เธอเดินสวนกับเขา มันคือกลิ่นเดียวกับผู้หญิงคนที่เขาเคยเซ็นใบหย่าเขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน ผู้หญิงคนที่เขาคิดว่าได้ลบเลือนออกไปจากสารบบชีวิตอย่างไร้ร่องรอยแล้ว "ท่านประธานคะ ทางนิตยสารแฟชั่นระดับโลกติดต่อขอสัมภาษณ์เป็นกรณีพิเศษค่ะ พวกเขาบอกว่าดีไซเนอร์ 'เรน' คนนี้ มีลายเส้นและสไตล์การออกแบบที่ซ้อนทับกับ... เอ่อ กับผลงานเก่าที่คุณเคยลงทุนในช่วงเริ่มต้นบริษัทอย่างน่าประหลาด" เลขาฯ สาวกล่าวรายงานด้วยน้ำเสียงลังเล พร้อมกับวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส คินน์เงยหน้าขึ้นทันที นัยน์ตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความตกใจและระแวงสงสัย "คุณว่ายังไงนะ? ซ้อนทับกันงั้นเหรอ?" "ค่ะ ทางกองบรรณาธิการบอกว่า เส้นสายความโศกเศร้าและความพินาศที่ซ่อนอยู่ใต้ความงดงาม มันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่... ที่คุณเคยบอกว่ามีแค่ภรรยาเก่าของคุณเท่านั้นที่ถ่ายทอดออกมาได้" หัวใจของคินน์กระตุกวูบ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลังราวกับถูกน้ำแข็งกัด มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน สามปีที่ผ่านมา เขาใช้ความเย็นชาและอำนาจทางธุรกิจไต่เต้าจนขึ้นมาอยู่จุดสูงสุดบนกองเงินกองทอง เขาเหยียบย่ำหัวใจของใครต่อใครเพื่อแลกกับความสำเร็จ แต่ทำไม... แค่เพียงเงาเลือนรางของผู้หญิงคนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเศษเกินในชีวิต ถึงกลับมาเขย่าบัลลังก์ที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อได้ง่ายดายเพียงนี้ "ไปสืบมา" คินน์ออกคำสั่งเสียงต่ำ รอดไรฟัน "ฉันต้องการประวัติที่แท้จริงของเธอ ไม่ใช่ประวัติปลอมๆ ที่พวกบริษัทออร์แกไนซ์จัดฉากขึ้นมา ใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังหน้ากากนั้น ฉันต้องกระชากมันออกมาให้ได้ภายในวันนี้!" ในขณะเดียวกัน ที่สตูดิโอออกแบบแฟชั่นย่านใจกลางเมือง เรย์รินยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ เธอกำลังจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก แววตาคู่คมกริบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้งเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความรักจากผู้ชายใจร้ายคนนั้น ได้ตายไปพร้อมกับกองเพลิงในคืนวันหย่าเมื่อสามปีก่อนแล้ว "คุณกำลังตามหาฉันสินะคะ คินน์..." เรย์รินยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษและความแค้นอันล้ำลึก "ความกระวนกระวายใจของคุณในตอนนี้ มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ฉันต้องเผชิญในอดีต" เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ผู้ช่วยส่วนตัวจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย "คุณเรนคะ ทีมประชาสัมพันธ์แจ้งว่า ทางบริษัทของประธานคินน์ส่งคำขอเข้าพบเป็นการส่วนตัวค่ะ พวกเขาอ้างว่าเป็นเรื่องโปรเจกต์ร่วมทุนระดับพันล้าน แต่ท่าทีของทางนั้นดูร้อนรนผิดปกติมากค่ะ เหมือนจงใจมาเพื่อตรวจสอบตัวตนของคุณโดยเฉพาะ" เรย์รินหันกลับมามองช้าๆ ดวงตาส่อประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน ราวกับแมวที่กำลังเล่นกับหนูจนมุม เธอลูบไล้ปลายคางตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นิ่ง แต่ทรงพลังอำนาจ "ให้เขาเข้ามาสิคะ..." เรย์รินเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่า คนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันอย่างไร้ความปรานี ในวันที่ต้องมานั่งคุกเข่าต่อหน้าเงาของคนที่ตัวเองทิ้งไป เขายังจะมีหน้ามาพูดคำว่าเสียใจด้วยหรือเปล่า" บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกขณะ เข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ทว่าเสียงหัวใจของคนทั้งสองกลับเต้นรัวเร็วดั่งกลองศึกที่กำลังจะเปิดฉากการปะทะครั้งใหญ่ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน และก่อนที่เรย์รินจะทันได้อนุญาต ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของชายหนุ่มผู้คุ้นเคย ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่กลางห้อง นัยน์ตาคมกริบของคินน์กวาดมองไปทั่วทั้งห้อง ก่อนจะมาหยุดสนิทอยู่ที่ร่างบางของดีไซเนอร์สาวที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ริมหน้าต่าง คินน์หยุดหายใจไปชั่วขณะ เมื่อร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ช้าๆ... ภายใต้แสงไฟสลัวของห้องทำงาน แววตาคู่ที่เขากำลังจ้องมองกลับมานั้น เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เย็นชา และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ มันคือสายตาคู่เดียวกับที่เรย์รินเคยใช้มองเขาในวินาทีสุดท้ายก่อนที่เธอจะหันหลังเดินจากไปเมื่อสามปีก่อน... สายตาของคนที่ตายด้านต่อความรู้สึก และพร้อมจะทำลายทุกอย่างแม้กระทั่งตัวเองเพื่อการแก้แค้น! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้ร่วมเดินทางในเส้นทางความแค้นนี้ทุกท่านนะคะ