พิษร้ายในจอกชา

"ข้าไม่คิดว่าพระสนมเอกจะทรงโปรดปรานชาดอกเหมยสายพันธุ์หายากนี้ ถึงกับเสด็จมาเยือนตำหนักเย็นที่อับชื้นด้วยพระองค์เองเช่นนี้เพค่ะ" ซุ่มเสียงของไป๋หลินราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความยำเกรงต่อสตรีสูงศักดิ์ผู้ประทับอยู่เบื้องหน้า พระสนมฮุ่ยเฟยผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางในอดีต บัดนี้กลับต้องเป็นฝ่ายก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตแห่งความตายที่นางเป็นผู้ขีดเส้นเอาไว้เอง รอยยิ้มที่ระบายอยู่บนเรียวปากของไป๋หลินงดงามราวกับบุปผาอาบยาพิษ ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งพันปีที่พร้อมจะกรีดแทงหัวใจของอีกฝ่ายให้แหลกสลาย ฮุ่ยเฟยสะดุ้งสุดตัวเมื่อปลายนิ้วเรียวสวยของไป๋หลินเลื่อนจอกกระเบื้องเคลือบสีนวลเข้าไปใกล้ รสชาติของชาในจอกนั้นหอมหวาน ชวนให้ลุ่มหลง แต่มันซ่อนเร้นกลิ่นอายของความตายที่โชยกรุ่นออกมาอย่างเงียบเชียบ "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไงมามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้ ไป๋หลิน! อย่าลืมว่าเจ้าเป็นเพียงอดีตนางกำนัลที่รอดพ้นจากความตายมาได้ราวกับสุนัขข้างถนน!" ฮุ่ยเฟยแผดเสียงกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ก้นบึ้งของหญิงสาวตรงหน้า "สุนัขข้างถนนอย่างงั้นหรือเพคะ..." ไป๋หลินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก นางค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ฮุ่ยเฟยทีละน้อย กลิ่นกายหอมกรุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ลอยวนเวียนอยู่รอบกาย ราวกับภูตสาวที่พร้อมจะกลืนกินวิญญาณของผู้ที่บังaاحญเข้ามาในอาณาเขต "แต่สุนัขตัวนี้แหละเพคะ ที่กำลังจะทำให้พระสนมผู้สูงส่ง ได้ลิ้มรสชาติของการตกนรกทั้งเป็น... เหมือนอย่างที่หม่อมฉันเคยได้รับ" จอกชาในมือของฮุ่ยเฟยสั่นเทา นางพยายามจะปัดมันทิ้ง แต่ข้อมือเรียวกลับถูกมือบางของไป๋หลินคว้าไว้แน่นด้วยเรี่ยวแรงที่คาดไม่ถึง ดวงตาของไป๋หลินวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้นที่ถูกเก็บงำไว้ใต้ซากปรักหักพังของหัวใจมาเนิ่นนาน "ดื่มมันเข้าไปเสียเพคะ... ชาถ้วยนี้ คือรางวัลแห่งความเมตตาที่หม่อมฉันมอบให้" ในจังหวะที่บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูตำหนัก พร้อมกับเงาร่างสูงสง่าที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี จักรพรรดิหานจิ้นเสด็จมาถึง พระเนตรคมกริบกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวและร่องรอยของความสำนึกผิดจะฉายชัดขึ้นในแววตา ไป๋หลินไม่แม้แต่จะชายตามองผู้เป็นอดีตสวามี นางเพียงแต่กดจอกชาลงริมฝีปากของฮุ่ยเฟย บังคับให้กลืนของเหลวพิษลงคอไปท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน ก่อนจะหันมาสบตากับหานจิ้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่กรีดลึกถึงหัวใจของโอรสสวรรค์ "ฝ่าบาทเสด็จมาได้จังหวะเสียจริงเพคะ..." ไป๋หลินเอื้อnด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างระหงสั่นสะท้อนเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน นางไม่ได้ถอยหนีเมื่อก้าวเข้าไปประชิดพระวรกายแกร่งที่คุ้นเคยในอดีต ความเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่แผดเผาทุกสัณฐาน หานจิ้นคว้าเอวบางของนางเข้าหาตัวด้วยความลืมตัว ลมหายใจของพระองค์ร้อนผ่าวดั่งเปลวเพลิงยามเมื่อโน้มพระพักตร์ลงกระซิบข้างใบหู "เจ้าทำอะไรลงไป... ไป๋หลิน เจ้ากล้าหาญถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน" "หม่อมฉันก็แค่... ทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นก็เท่านั้นเพคะ ฝ่าบาท" สัมผัสจากปลายนิ้วแกร่งที่ไล้ไปตามโครงหน้าของนาง ทำให้หัวใจที่ด้านชาไหววูบอย่างน่ารังเกียจ หานจิ้นไม่รอช้าที่จะประทับริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดุดันและโหยหาถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุคลั่ง ไป๋หลินเผยอริมฝีปากต้อนรับสัมผัสนั้นอย่างยินยอมพร้อมใจ ทว่าแววตาของนางกลับไร้ซึ่งความรัก มีเพียงเปลวไฟแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชนขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของราตรี เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงอาภรณ์ที่ถูกร่นลงอย่างไร้ความปราณีบนเตียงไม้โบราณในตำหนักอับชื้น หานจิ้นโอบกอดเรือนร่างเย้ายวนนั้นไว้แนบแน่นราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปในอากาศ พระองค์พรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียนนุ่ม ทอดพระเนตรหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาคู่สวยของสตรีที่พระองค์เคยผลักไส รสชาติของความผิดบาปและความเร่าร้อนหลอมรวมกันจนแทบขาดใจ "ข้าขอโทษ... ไป๋หลิน ข้าขอโทษ..." เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนดังอยู่ข้างกกหู พร้อมกับสัมผัสลึกซึ้งที่หลอมละลายทิฐิทั้งปวงในค่ำคืนนี้ ทว่า ท่ามกลางความวาบหวามและเสียงหอบหายใจที่กระชั้นชิด สายตาของไป๋หลินกลับเหลือบไปเห็นห่อผ้าไหมสีดำที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนของหานจิ้น... มันคือราชโองการลับที่ระบุชื่อของ "บุตรชาย" ที่นางถูกบังคับให้พรากจากอกไปเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งบัดนี้กำลังนอนหลับใหลอยู่ในความดูแลของศัตรูคู่อาฆาต! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!