ค่ำคืนที่แสนทรมาน

กลิ่นหอมเย็นของกำยานจันทน์เทศลอยวนอยู่เหนือปลายจมูก ทว่ามันไม่สามารถกลบกลิ่นคาวสนิมจางๆ ที่ไป๋หลินจงใจแต้มไว้บนผิวเนื้อของตนเองได้เลย เบื้องหน้าของนางคือจักรพรรดิหานจิ้น บุรุษผู้ครั้งหนึ่งเคยสั่งประหารชีวิตนางด้วยความเย็นชา แต่ในยามนี้ ดวงตาหงส์คู่นั้นกลับแดงก่ำเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและตัณหาที่ถูกกักขังมาเนิ่นนาน "เจ้ากล้าดียังไง... ถึงใช้กลิ่นกายนี้ยั่วยวนเปิ่นหวัง?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเล็ดลอดไรฟันของโอรสสวรรค์ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในตำหนักมืดสลัว ไป๋หลินไม่ถอยหลังหนี นางเพียงแต่ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่ไร้ซึ่งความ warmth ใดๆ ดั่งดอกไม้พิษที่บานสะพรั่งท่ามกลางหิมะโปรยปราย นิ้วเรียวบางภายتใต้แขนเสื้อกว้างค่อยๆ ปลดสายคาดเอวของตนเองออกทีละน้อย ช้าๆ และจงใจ ท่วงทานั้นเย้ายวนบาดลึกจนลมหายใจของจักรพรรดิหานจิ้นสะดุดกึก "หม่อมฉันเพียงแต่มอบสิ่งที่ฝ่าบาทโหยหามาตลอดมิใช่หรือเพคะ..." น้ำเสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งเอื้อนเอ่ย "แต่การจะได้ครอบครองร่างนี้นั้น ฝ่าบาทจะต้องพิสูจน์เสียก่อน... ว่าพระองค์เจ็บปวดทรมานเพียงใด ยามที่ต้องสูญเสียทุกลมหายใจ" สิ้นคำพูดนั้น ไป๋หลินก็ถูกรวบเอวบางเข้าไปประชิดแผ่นอกกว้างอย่างแรง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของนางขาดห้วงไปชั่วขณะ ทว่าดวงตากลับยังคงท้าทายไม่ยอมแพ้ หานจิ้นคำรามในลำคอด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนปรารถนา มือหนาคว้าจับคางอิ่มไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับรสจูบที่ทั้งดุดัน บ้าคลั่ง และเต็มไปด้วยความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากบางอย่างไร้ความปรานี ราวกับต้องการลงทัณฑ์และชดเชยในคราเดียวกัน ไป๋หลินเผยอริมฝีปากต้อนรับรสจูบอันเร่าร้อนนั้นอย่างยินยอมพร้อมใจ นางปล่อยให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำ ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันจนร้อนผ่าวท่ามกลางอากาศหน้ามืดมนของราตรีกาล มือเรียวของนางเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง จิกเล็บลงบนผิวเนื้อระต้นคอเพื่อระบายความเสียวซ่านและแรงแค้นที่สุมอกไปพร้อมๆ กัน "อาร์... ไป๋หลิน..." เสียงครางต่ำเล็ดลอดจากริมฝีปากของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจ พระองค์สูญสิ้นซึ่งสติสัมปชัญญะใดๆ เมื่อเรือนร่างนุ่มนวลแนบชิดติดพระas พระองค์ซุกพระพักตร์ลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อตีตราจองความเป็นเจ้าของ เสื้อผ้าทีละชิ้นร่วงหล่นลงพื้นราวกับใบไม้ร่วงโรยในฤดูใบไม้ร่วง แสงเทียนวับแวมสาดส่องกระทบเรือนร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง ไป๋หลินหอบสะั่นสะท้านยามที่ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ผิวเนื้อของนางเนียนละเอียดดั่งหยกขาว แต่กลับเย็นเยียบจนกระทั่งความเร่าร้อนจากสัมผัสของหานจิ้นแผดเผาจนนางต้องแอ่นกายเข้าหาร่างหนาโดยไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ที่ขับเคลื่อนด้วยความแค้นและตัณหาดำเนินไปอย่างดุเดือด หานจิ้นรุกรานร่างบางครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความโหยหา พระองค์พร่ำกระซิบคำว่า "ขอโทษ" ซ้ำๆ ข้างใบหูของนาง ทว่าทุกคำสารภาพบาปกลับถูกกลืนหายไปกับเสียงครางกระซ้ำและเสียงเนื้อกระทบกันในความมืด ไป๋หลินหลับตาลง ปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดรินไหลอาบแก้ม น體ของนางตอบสนองต่อความเร่าร้อนนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่หัวใจกลับด้านชาและแข็งกระด้างยิ่งกว่าเดิม นางหัวเราะเยาะเย้ยความอ่อนแอของอดีตสวามีอยู่ภายในใจ ยิ่งพระองค์แสดงความคลุ้มคลั่งและลุ่มหลงนางมากเท่าใด ความสะใจอันหอมหวานก็ยิ่งกัดกินวิญญาณของนางมากขึ้นเท่านั้น ในค่ำคืนที่แสนยาวนานและทรมานนี้ ทั้งคู่ต่างตกเป็นทาสของความปรารถนา หานจิ้นมอบทั้งร่างกายและวิญญาณให้สตรีผู้ที่พระองค์เคยเหยียบย่ำ ขณะที่ไป๋หลินใช้เรือนร่างของตนเองเป็นอาวุธกรีดแทงหัวใจของโอรสสวรรค์ให้แหลกสลายคามือ กระทั่งยามที่พายุอารมณ์สงบลง ห้องบรรทมกลับตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งสอง ไป๋หลินนอนหงายเหม่อมองเพดานไม้สลัก ขณะที่หานจิ้นซบพระพักตร์ลงกับลาดไหล่เนียนของนาง แขนแกร่งกอดรัดเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปกับสายลม ทว่า... ในวินาทีที่ไป๋หลินขยับตัวลุกขึ้นเพื่อหยิบฉลองพระองค์มาสวมคลุมอำพรางร่องรอยรัก สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่ใต้โต๊ะทรงอักษร ลายมือหวัดๆ ที่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตา พร้อมกับภาพวาดพู่กันจีนของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่วิ่งเล่นอยู่ในสวน... เด็กชายที่มีดวงตาหงส์และรอยยิ้มถอดแบบมาจากจักรพรรดิหานจิ้นราวกับพิมพ์เดียวกัน... และข้อความลับที่เขียนด้วยลายมือของนางกำเนิดคนสนิท: *"องค์ชายรอดชีวิตแล้ว ข้าพเจ้าซ่อนตัวเขาไว้ที่เมืองหลวงทิศใต้..."* หัวใจของไป๋หลินกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน... ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอื้อมมือไปคว้ากระดาษแผ่นนั้น ประตูตำหนักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาของขันทีผู้ตื่นตระหนกที่เอ่ยขึ้นเสียงดังลั่น: "ฝ่าบาท!แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มี... มีแขกไม่ได้รับเชิญบุกรุกเข้ามาถึงเขตพระราชฐานชั้นใน... และเด็กคนนั้น... เด็กคนนั้นกำลังร้องหาพระมารดาอยู่ที่หน้าตำหนักพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!