ความเจ็บปวดที่น่าลิ้มรส

ความเงียบงันภายในตำหนักบรรทมส่วนพระองค์นั้นหนักอึ้งเสียจนคล้ายกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ปลายนิ้วเรียวยาวของหานจิ้นที่ยังคงค้างอยู่กลางอากาศสั่นระริกเล็กน้อย ดวงเนตรคมกลาบที่เคยทอดมองสรรพสิ่งด้วยความเหี้ยมเกรี้ยวดั่งพญายม บัดนี้กลับเบิกVกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น ระหว่างเขากับไป๋หลินมีเพียงระยะห่างของลมหายใจที่กระชั้นกระชอน และคำถามที่ยังค้างคาอยู่กลางลำคอ "เจ้า..." สุรเสียงของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แหบพร่าลงอย่างน่าใจหาย นัยน์ตาของเขาจับจ้องใบหน้างดงามที่เรียเฉยราวน้ำแข็งสลักของนาง ราวกับพยายามค้นหาเงาของวิญญาณดวงเก่าที่เขาเคยเหยียบย่ำจนแหลกคราบคามือ ไป๋หลินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะของนางช่างเย็นชาและบาดลึกเสียจนคนฟังรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางอก นางไม่ถอยหนี กลับเป็นฝ่ายโน้มกายเข้าไปใกล้ขึ้น ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบแตะลงบนพระMรดงกว้างของเขาอย่างจงใจ แรงสัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก ทว่ากลับหนักหน่วงดั่งภูเขาผาที่กดทับท่วงทำนองการเต้นของหัวใจหานจิ้นให้หยุดชะงัก "ฝ่าบาทตกใจสิ่งใดกันเพคะ?" นางเอ่ยกระซิบ ชิดริมพระโอษฐ์ของเขา ความเย้ายวนที่เคลือบยาพิษแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูผิว "หรือทรงคิดว่าหม่อมฉันคือผีร้ายที่ท่านเคยสั่งประหารไปเมื่อปีก่อน? น่าเสียดาย... คนตายไปแล้ว ย่อมไม่ฟื้นคืน แต่ความทรงจำอันอัปesของท่าน... ยังคงมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่เพคะ" หานจิ้นสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วนั้นลากไล้ต่ำลงมาตามแนวพระMรดก สู่พระศอแกร่ง ความรู้สึกผิด บาปกรรม และความโหยหาที่ถูกกักขังไว้ในก้นบึ้งของจิตใจมานานแรมปี พรั่งพรูทะลักออกมาดั่งเขื่อนแตก พระองค์คว้าข้อมือนางไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ดวงเนตรแดงก่ำด้วยความคลุ้มคลั่งที่ถูกปลุกเร้า "ใช่... เจ้าคือไป๋หลินของข้า" หานจิ้นคำรามต่ำในลำคอ พระองค์ดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกับอกเสื้อของนาง "เจ้าคือนางกำนัลผู้โง่เขลา... หรือจะเป็นปีศาจที่กลับมาทวงแค้นก็ตามที ข้าไม่สน! ข้าทรมานมามากพอแล้ว ไป๋หลิน... เจ้าได้ยินไหมว่าข้าทรมานแค่ไหน!" "ปล่อยนะเพคะ!" นางแสร้งดิ้นรนขัดขืน ทว่าแรงอันน้อยนิดนั้นกลับยิ่งเพิ่มเชื้อเพลิงให้ซдиตเพลิงแห่งความเร่าร้อนในกายของบุรุษผู้หิวกระหาย ไป๋หลินรู้ดีว่านี่คือเกม นางเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด และเขา... ก็เดินตกลงมาในหลุมพรางที่นางขุดไว้อย่างเต็มใจ อดีตสวามีผู้เคยเย่อหยิ่งและเหี้ยมโหด บัดนี้กลับยอมก้มหัวให้กับความรู้สึกผิดและแรงปรารถนาอันบ้าคลั่ง หานจิ้นคว้าทับทิมริมพระโอษฐ์ของนางด้วยความโหยหา รสจูบที่ระบายลงมานั้นไม่ใช่ความนุ่มนวลอ่อนหวาน หากแต่เป็นการจู่โจมอย่างดุดัน รุนแรง และเว้าวอน ราวกับคนใกล้ตายที่ไขว่คว้าหาหยาดน้ำค้างกลางทะเลทราย พระองค์ขบเม้มริมฝีปากนางด้วยความเจ็บปวดที่สะสมมาเนิ่นนาน ขณะที่ไป๋หลินแม้จะถูกรุกรานอย่างหนักหน่วง แต่นางกลับไม่หลั่งน้ำตา นางลืมตาโพรง จ้องมองใบหน้าอันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของเขาในระยะกระชั้นชิด ความสะใจสายหนึ่งวาดผ่านนัยน์ตาคู่สวย นางกำลังดื่มด่ำกับความพินาศทางจิตใจของเขา... ช่างเป็นความเจ็บปวดที่น่าลิ้มรสนัก มือหนาฉีกกระชากอาภรณ์ชั้นนอกของนางออกด้วยความเร่าร้อน เนื้อตัวสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ ไป๋หลินไม่ได้ร้องห้าม นางเพียงแต่ยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ก่อนจะพลิกเกมด้วยการยกเรียวแขนขึ้นโอบรอบลำพระศอของเขา กระซิบข้างพระเนตรด้วยน้ำเสียงที่เย, เยือกและเย้ายวนในคราเดียวกัน "อยากได้หม่อมฉันนักหรือเพคะ? ถ้าเช่นนั้น... ก็จงจำความรู้สึกเจ็บปวดนี้ไว้ให้ขึ้นใจ... ว่าท่านไม่มีวันได้รับความรักจากหม่อมฉันอีกตลอดกาล!" สิ้นคำประกาศิตนั้น หานจิ้นก็โถมเข้าใส่ดั่งพายุคลั่ง ร่างทั้งสองหลอมรวมกันท่ามกลางความมืดมิดของราตรี บทเพลงรักอันเร่าร้อน บีบคั้น และเต็มไปด้วยแรงแค้นดำเนินไปอย่างดุเดือด เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากของทั้งคู่ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางต่ำด้วยความทรมานและสุขสม หานจิ้นกอดรัดนางแน่นราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปในอากาศ ขณะที่ไป๋หลินแม้กายจะเร่าร้อนไปตามสัมผัส แต่หัวใจกลับเย็นชาดั่งน้ำแข็ง นางปรนเปรอความสุขสมให้เขาอย่างถึงพริกถึงขิง เพื่อให้เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น ก่อนที่นางจะดึงเขากระชากลงสู่เหวลึกแห่งความสิ้นหวังในยามรุ่งสาง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางกลิ่นอายความเสน่หาที่ยังคงคละคลุ้ง หานจิ้นนอนหอบหายใจอยู่บนแท่นบรรทม พระองค์ทอดพระเนตรมองร่างระหงที่นอนหันหลังให้อย่างเงียบเชียบ ความรู้สึกผิดและความรักที่บิดเบี้ยวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย พระองค์เอื้อมพระหัตถ์หมายจะสวมกอดนางอีกครั้ง ทว่าในวินาทีนั้นเอง... เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะ ตามมาด้วยเสียงขันทีคนสนิทที่เอ่ยรายงานด้วยความตื่นตระหนก "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพหนุ่ม... เอ่อ... เด็กชายตัวน้อยที่ท่านสั่งให้ไปรับตัวมาจากตระกูลสาขาทางใต้ บัดนี้เดินทางมาถึงหน้าท้องพระโรงแล้วพ่ะย่ะค่ะ... และ... และหน้าตาของเด็กคนนั้น..." หานจิ้นชะงักกึก พระองค์ขมวดพระMรดกด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ "มีอะไรน่าตกใจนักหนา แค่เด็กคนเดียว!" ขันทีผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของจักรพรรดิแข็งค้าง "หน้าตาของเด็กคนนั้น... ถอดแบบมาจากพระองค์ราวกับแกะ... และที่สำคัญ... เขานำป้ายหยกประจำตัวของ... ของพระสนมเอกผู้ล่วงลับมาแสดงตนพ่ะย่ะค่ะ!" "..." โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ มิคายามวิกาล