เกมกระดานอำนาจ

กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอวลผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ในตำหนักบูรพาทิศ ค่ำคืนนี้ราตรีกาลช่างมืดมิดและหนתเหน็บดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ไป๋หลินยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทรงอักษร แสงเทียนสีส้มสั่นไหวทาบทับใบหน้างดงามที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ริมฝีปากอิ่มสีชาดแย้มยิ้มเยาะหยันเล็กน้อยอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังจักรพรรดิหานจิ้นผู้ทรงประทับอยู่บนพระแท่นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าลุ่มลึกจนน่าหวาดกลัว "เจ้ากล้าดียังไง ถึงกล้าใช้แผนการสกปรกเช่นนี้เข้าแลก" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน ดวงเนตรคมกราบดั่งพญาเหยี่ยวจับจ้องเรือนร่างระหงในชุดนางกำนัลเนื้อบางเบาที่จงใจปลดสายคาดเอวออกครึ่งหนึ่ง เพื่อเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนละเอียดและไฝเสน่หาเม็ดเล็กตรงเนินอก หานจิ้นกำลังคลุ้มคลั่ง สัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายถูกปลุกเร้าด้วยความแค้นเคืองและแรงปรารถนาที่แผดเผาจนแทบคลั่ง สตรีางนี้... สตรีที่เขาเคยสั่งโบยและเนรเทศอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้กลับย้อนกลับมาในฐานะหมากตัวสำคัญที่กำชะตากรรมของแผ่นดินไว้ในกำมือ และเธอกำลังใช้ร่างกายของตนเองเป็นเบี้ยเดินบนกระดานอำนาจเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาให้จมดิน "หม่อมฉันไม่ได้ใช้แผนการสกปรกเพคะฝ่าบาท..." ไป๋หลินก้าวเข้าไปใกล้ชิดขึ้นทีละน้อย กลิ่นกายหอมเย็นประหลาดลอยเข้าแตะนาสิกของจักรพรรดิผู้เย่อหยิ่ง จนลมหายใจของพระองค์สะดุดกึก "หม่อมฉันเพียงแต่มอบสิ่งที่พระองค์โหยหามาตลอด... ร่างกายที่พระองค์เคยเหยียบย่ำ และหัวใจที่พระองค์ไม่มีวันได้ครอบครองต่างหากล่ะเพคะ" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในอกของหานจิ้นราวกับคมมีดน้ำแข็ง พระองค์ทรงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินวิญญาณมาหลายปีผสมปนเปกับความต้องการอันเร่าร้อนจนแทบระเบิดควบคุมไม่อยู่ ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าไปกระชากข้อพระกรบอบบางของนางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิด "เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้แล้วข้าจะยอมเป็นเบี้ยให้เจ้าชักใยหรือ ไป๋หลิน!" หานจิ้นคำรามชิดริมฝีปาก ดวงตาสดสีแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มนวลเนียน "ถ้าฝ่าบาทคิดว่าพระองค์เป็นฝ่ายควบคุม... ลองก้มลงมองดูสิเพคะ ว่าตอนนี้มือของใครกันแน่ที่กำลังกำคอหอยของราชสำนักอยู่" ไป๋หลินหาได้สะดุ้งสะเทือนไม่ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากงาม ยามที่นางจงใจเบียดกายเข้าหาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งภายใต้ฉลองพระองค์ ความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดพังทลายลงในวินาทีนั้น หานจิ้นก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอิ่มด้วยความโกรธเกรี้ยวและโหยหา รสจูบดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยความกระหายหิว ราวกับสัตว์ป่าที่อดอยากมาเนิ่นนาน ไป๋หลินครางแผ่วในลำคอ นางไม่ขัดขืน ปล่อยให้เรียวลิ้นร้อนรุกรานตักตวงความหวานล้ำอย่างยินยอมพร้อมใจ ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความรัก มีเพียงประกายความสะใจและเพลิงแค้นที่ลุกโชน มือหนากระชากอาภรณ์ชิ้นบางบนร่างบางจนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มราวกับหยกขาวที่สะท้อนแสงเทียน ไป๋หลินสะท้านเฮือกเมื่อสัมผัสเย็นเฉียบของอากาศยามค่ำคืนปะทะกับผิวเนื้อเปลือยเปล่า ทว่าความหนาวนั้นถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปทั่วสรีระโค้งเว้าอย่างเอาแต่ใจ เสียงหอบหายใจกระเส่าดังประสานกันไปทั่วตำหนักอันเงียบงัน หานจิ้นอุ้มร่างเพรียวบางขึ้นแนบอกแล้ววางลงบนโต๊ะทรงอักษร เอกสารราชการกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น พระองค์ทาบทับร่างลงมา กักขังนางไว้ใต้พันธนาการแห่งราคะและความเจ็บปวด "เจ้ามันใจร้าย... ไป๋หลิน... เจ้ามันปีศาจ" หานจิ้นกระซิบชิดใบหู ขณะที่ริมฝีปากร้อนพรหมจูบไปทั่วซอกคอขาวผ่อง ทิ้งรอยสีุ่กุหลาบไว้เป็นประจักษ์พยานแห่งความคลุ้มคลั่ง "ถ้าหม่อมฉันเป็นปีศาจ... ฝ่าบาทก็คือขุมนรกที่สร้างหม่อมฉันขึ้นมาเพคะ" นางตอบสวนกลับด้วยน้ำเสียงกระเส่าพร่า มือเรียวยาวจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสวามีจนเกิดรอยแดงยาว เพื่อระบายความเสียวซ่านและแรงแค้นที่สุมอก บทรักอันดุเดือดและเร่าร้อนดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบครางและแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ ทั้งสองต่างใช้ร่างกายเป็นอาวุธ หานจิ้นพยายามตักตวงความสุขสมเพื่อลบเลือนความผิดบาปในอดีต ขณะที่ไป๋หลินยอมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามนี้เพียงเพื่อเหยียบย่ามศักดิ์ศรีของจักรพรรดิผู้เคยเหี้ยมโหด ให้ยอมจำนนแทบเท้าของนางในยามที่สะโพสอบอุ่นเคลื่อนกายเข้าประสานกันอย่างแนบแน่น ลมหายใจขาดห้วง เสียงครางต่ำในลำคอ และหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนเรือนร่าง สะท้อนถึงค่ำคืนอันยาวนานที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวและหม่อมไหม้ จนกระทั่งยามราตรีล่วงเข้าสู่ช่วงวิกาล ร่างทั้งสองนอนหอบหายใจโยนตัวอยู่บนเตียงนอนกว้าง ไป๋หลินหันพระพักตร์ไปมองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่บัดนี้หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อนบนตักของนาง นางยกมือขึ้นลูบไล้เส้นผมของเขาอย่างแผ่วเบา แววตาทอประกายลึกล้ำ ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันกำลังปกคลุมอยู่นั้น เสียงฝีเท้าฝีหนาหนักก็ดังขึ้นที่เบื้องนอกประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงทรกดของขันทีคนสนิทที่ร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนก "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มี... มีราชโองการลับจากแคว้นเหนือ... และ... และเด็กชายผู้หนึ่งที่อ้างว่าเป็นสายเลือดของพระองค์ ถูกพาตัวมาถึงหน้าประตูวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ไป๋หลินชะงักกึก รอยยิ้มเยือกเย็นบนมุมปากแข็งค้างลงทันที เมื่อหานจิ้นลืมตาโพรงขึ้นอย่างตกตะลึง และหันขวับมามองหน้านางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามซึ่งนางเองก็ยังไม่ล่วงรู้คำตอบ! มิคายามวิกาลขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความดราม่าสุดเข้มข้นในตอนนี้ด้วยนะคะ