ความลับใต้ฐานบัลลังก์

กลิ่นกำยานหอมอวลที่เคยทำให้ไป๋หลินรู้สึกผ่อนคลาย บัดนี้กลับคล้ายเป็นกลิ่นสาบของความลวงที่อัดแน่นอยู่เต็มหอพระสมุดหลวง นางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่มืดสลัว แสงเทียนวูบไหวราวกับลมหายใจที่รวยรินของใครบางคนใต้ฐานบัลลังก์ศิลาอ่อนนั่น ปลายนิ้วเรียวงามสั่นระริกขณะที่นางแงะแผ่นศิลาที่เผยอออกเพียงเล็กน้อยตามรอยร้าวที่นางเฝ้าสังเกตมานานหลายราตรี หัวใจของไป๋หลินเต้นรัวดั่งกลองศึกที่รอจังหวะเผด็จศึก หรือนี่จะเป็นจุดจบของความแค้นที่นางถักทอมาเนิ่นนาน? *แกร๊ก...* เสียงหินเสียดสีกันดังก้องในความเงียบงัน ไป๋หลินกลั้นหายใจจนเจ็บปวดที่หน้าอก เมื่อแผ่นศิลาเคลื่อนตัวออก เผยให้เห็นกล่องไม้จันทน์เก่าคร่ำที่วางนิ่งสนิทอยู่ภายใน ราวกับรอคอยการมาเยือนของเจ้าของที่แท้จริง นางหยิบมันขึ้นมา เปิดฝาออกด้วยมือที่เย็นเฉียบ สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ทองคำหรืออัญมณีล้ำค่า หากแต่เป็นม้วนกระดาษเหลืองกรอบและภาพวาดใบหนึ่ง เมื่อคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ดวงตาคู่สวยของไป๋หลินก็เบิกกว้าง รอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสมเพชเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนมุมปาก นี่คือจดหมายลับของอดีตพระมเหสี... สตรีผู้โชคร้ายที่ถูกหานจิ้นสังหารด้วยความเข้าใจผิด และเนื้อความในจดหมายฉบับนี้คือดาบอาบยาพิษที่จะทำลายบัลลังก์ของเขาให้ย่อยยับ "ฝ่าบาท... พระองค์ช่างน่าสมเพชนัก" ไป๋หลินพึมพำ น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่ถูกสั่งสมมานับปี ยังไม่ทันที่นางจะได้เก็บงำความลับนั้น บานประตูห้องพระสมุดก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ของจักรพรรดิหานจิ้นปรากฏขึ้นภายใต้แสงเงาที่ทอดยาว ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายดูจะหนักอึ้ง หานจิ้นก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่สั่นไหว เขาไม่ได้สนใจตำแหน่งนางกำนัลที่ต่ำต้อย แต่สายตาคมกริบของเขากำลังจับจ้องไปที่ภาพวาดเด็กชายในมือของนาง "เจ้า... ถืออะไรอยู่" น้ำเสียงของหานจิ้นแหบพร่าและสั่นเครือ มันไม่ใช่เสียงของจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหด แต่เป็นเสียงของชายหนุ่มที่กำลังจะแตกสลาย ไป๋หลินไม่ยอมหลบสายตา นางเชิดหน้าขึ้น ก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ อย่างท้าทาย "ของที่พระองค์ควรได้เห็นตั้งแต่วันที่พระองค์สั่งประหารข้า... หรือจะเรียกว่า 'สิ่งยืนยันความผิดพลาด' ของพระองค์ดีล่ะเพคะ?" หานจิ้นกระชากภาพวาดนั้นไปจากมือนาง มือของเขาที่เคยสังหารคนมานับไม่ถ้วนกลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเขาเห็นใบหน้าของเด็กชายในรูปอย่างชัดเจน ดวงเนตรที่ถอดแบบมาจากเขา ดวงหน้าที่มีรอยยิ้มซุกซนของไป๋หลิน... ความจริงที่เขาทอดทิ้งและทำลายด้วยมือตัวเองกำลังกลับมาทวงคืนความยุติธรรม เขาไม่อาจอดกลั้นความพลุ่งพล่านในกายได้อีกต่อไป ร่างสูงใหญ่ถลาเข้าประชิดตัวไป๋หลิน กักขังนางไว้ระหว่างร่างของเขากับโต๊ะไม้จันทน์ กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยพุ่งเข้าปะทะผิวกายของนาง ความเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความโหยหาและบ้าคลั่งของหานจิ้นกำลังจะระเบิดออก "ใคร... มันเป็นใคร!" เขาคำรามต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างใบหูของนาง ไป๋หลินแสยะยิ้ม นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความสะใจ "ใครจะสนล่ะเพคะ ในเมื่อเขาคือสิ่งที่พระองค์ไม่มีวันได้ครอบครองอีกต่อไป... เขาตายไปพร้อมกับความรักของข้าแล้ว ฝ่าบาท" หานจิ้นกระชากสาบเสื้อของนางออกอย่างไร้ความปรานี แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เขาสูญเสียการควบคุม ความโกรธแค้นและความต้องการทางกายที่อัดอั้นกลายเป็นเปลวเพลิงที่แผดเผาเขาทั้งสอง เขาประทับริมฝีปากลงบนซอกคอของนางด้วยความรุนแรงและดิบเถื่อน ราวกับจะกักขังวิญญาณของนางไว้ไม่ให้หนีไปไหน สัมผัสที่หยาบโลนแต่แฝงด้วยความโหยหาทำให้นางสะท้านไปทั้งร่าง ไป๋หลินไม่ปฏิเสธ นางกลับแอ่นกายรับสัมผัสจากอดีตสวามีผู้ไร้หัวใจคนนี้ด้วยสายตาที่เย็นชา นางใช้มือที่สั่นน้อยๆ ลูบไล้แผงอกแกร่งผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะเล็บจะจิกลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างแรง "ถ้าพระองค์อยากได้ไออุ่นนัก... ก็เอาไปสิเพคะ" ไป๋หลินกระซิบข้างหูเขา น้ำเสียงยั่วยวนเปี่ยมเสน่ห์ "แต่จำไว้ว่า สัมผัสนี้... คือสิ่งที่ทำให้พระองค์ต้องนรกไปชั่วชีวิต" ในห้วงอารมณ์ที่พร่ามัวจากการสัมผัส หานจิ้นกระแทกจุมพิตลงบนริมฝีปากของนางอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน ทว่าในยามที่เขาหลับตาพริ้มดื่มด่ำกับความหอมหวาน ไป๋หลินกลับลืมตาขึ้น นัยน์ตาของนางไร้ซึ่งความรัก มีเพียงแผนการที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเร่าร้อน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของนางกำนัลอาวุโสที่รับใช้สนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยข่าวที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงฉับพลัน "ฝ่าบาทเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ... เด็กคนนั้น... เด็กคนนั้นที่หน้าตาเหมือนพระองค์เพิ่งถูกพบตัวอยู่ที่ชายแดนทางทิศเหนือ และเขากำลังถูกกองกำลังกบฏนำตัวเข้าวังหลวงในเวลานี้!" หานจิ้นหยุดชะงัก ร่างกายที่กำลังแนบชิดกับไป๋หลินแข็งทื่อดั่งหินสลัก ความลับที่เขาเพิ่งได้รับรู้ยังไม่ทันจะคลี่คลาย ปมใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวกว่ากำลังจะพุ่งเข้าชนเขาอย่างจัง ไป๋หลินผลักร่างของเขาออกช้าๆ นางจัดสาบเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะส่งยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาให้ "ดูเหมือนว่าอดีตของพระองค์กำลังจะกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่พระองค์พรากไปนะเพคะ ฝ่าบาท... เรามาดูกันว่าครานี้พระองค์จะฆ่าเขาลงได้อย่างไร ในเมื่อเขากำลังยืนอยู่ต่อหน้าพระพักตร์!" มิคายามวิกาลหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับบทสรุปที่พลิกผันในตอนหน้าจนวางไม่ลงนะคะ