เสียงเพรียกจากอดีต

ความเงียบงันภายในตำหนักมืดสนิท มีเพียงเสียงหยดน้ำจากบัวรดน้ำสำริดกระทบพื้นหินค่ำครั่นราวกับเสียงนาฬิกาทรายแห่งความตาย จักรพรรดิหานจิ้นทรงลืมพระเนตรขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เม็ดพระเสโทกาฬสินธุ์ผุดพรายเต็มพระนลาฏ ลมหายใจหอบกระชั้นถี่กระหน่ำจนแผ่นพระอุระไหวสะท้าน พระองค์มิได้ตื่นจากบรรทมเพราะฝันร้ายธรรมดา... ทว่าภาพหลอนของ "ไป๋หลิน" สตรีผู้ที่พระองค์เคยมีรับสั่งให้ประหารชีวิตด้วยยาพิษเมื่อหลายปีก่อน กำลังกลับมาหลอกหลอนในห้วงนิทรา ราวกับวิญญาณอาฆาตที่ปฏิเสธจะหลับใหล ในความฝัน... นางไม่ได้มีรอยยิ้มออดอ้อนหรือแววตาเวทนาเช่นในวันวาน แต่นางสวมชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์เปื้อนคราบโลหิตสีชาด ย่างก้าวเข้ามาใกล้พระแท่นบรรทมอย่างเชื่องช้า ดวงพักตร์งดงามล้ำเลิศแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปีคู่นั้น จ้องมองพระองค์ด้วยความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ *"ฝ่าบาท... หม่อมฉันหนาวเหลือเกิน... พระองค์เล่า อบอุ่นดีแล้วหรือยัง?"* สุ้มเสียงหวานล้ำที่เคยกระซิบข้างพระเนตรในยามค่ำคืน บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาท ราวกับกรีดแทงลงบนเนื้อสดๆ หานจิ้นทรงสะดุ้งสุดตัว พระหัตถ์หนายื่นออกไปคว้าความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้มีเพียงความเย็นเยียบของอากาศยามราตรีและความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว พระองค์ทรงพระสรวลอย่างบ้าคลั่ง ทรงตระหนักดีว่าความผิดบาปในอดีตกำลังย้อนกลับมาทวงถามลมหายใจของพระองค์ทีละน้อย ทางด้านไป๋หลิน... นางหาได้มีความเห็นอกเห็นใจต่อความคลุ้มคลั่งของอดีตสวามีแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดนางกำนัลเนื้อดีก้าวเดินอย่างมั่นคงผ่านระเบียงทางเดินยาวอันมืดมิด แววตาของนางนิ่งสนิทดั่งสระน้ำไร้ระลอกคลื่น เหตุการณ์จากบทสนทนาเมื่อครู่ยังคงติดตรึง นางหยุดฝีเท้าลงเบื้องหน้าหน้าต่างบานแกะสลักที่มองเห็นตำหนักมหาราช แววตาคู่คมกริบฉายแววเย้ยหยันออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ทรงฝันร้ายหรือเพคะ ฝ่าบาท... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของนรกที่พระองค์ทรงสร้างขึ้นด้วยพระองค์เองแท้ๆ" นางพึมพำกับความมืดมิด รอยยิ้มที่มุมปากงดงามหยาดเยิ้ม ทว่ากลับเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งในยหมเหมันต์ แม้กาลเวลาจะผ่านไป แต่วันคืนที่นางเคยถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ถูกบังคับให้ดื่มยาพิษโดยปราศจากความเมตตา ยังคงกรีดลึกลงในความทรงจำราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย บัดนี้ หานจิ้นผู้ยิ่งใหญ่กำลังสูญเสียสติสัมปชัญญะ ทรงดิ้นรนอย่างน่าสมเพชเพื่อไขว่คว้าหาความอบอุ่นจากเงาของสตรีที่พระองค์ทรงทำลายด้วยพระหัตถ์ตนเอง ช่างเป็นบทลงโทษที่สาสมและงดงามยิ่งนัก กระนั้น ความแค้นยังไม่ทันได้ชำระสะสางจนหมดสิ้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอกก็ทำให้ไป๋หลินต้องเก็บซ่อนรอยยิ้มเยาะเย้ยนั้นไว้ทันที นางปั้นสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย เย็นชา และไร้พิษภัยเช่นเดิมในชั่วพริบตา ประตูห้องทรงพระสำราญถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของจักรพรรดิหานจิ้นก้าวเข้ามาด้วยสภาพที่ไม่อาจเรียกว่าฮ่องเต้ผู้เกรียงไกรได้อีกต่อไป ฉลองพระองค์ยับยู่ยี่ พระเนตรแดงก่ำด้วยพิษไข้และความหวาดกลัว พระองค์ตรงเข้ามาควσόพระกรเรียวของไป๋หลินไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวเนื้อเนียนละเอียดขึ้นรอยช้ำสีม่วงจางๆ "ไป๋หลิน..." สุ้มเสียงของพระองค์สั่นเทา หอบกระเส่าด้วยความตื่นตระหนก "เจ้า... เจ้าเห็นนางหรือไม่? เมื่อครู่... นางยืนอยู่ตรงนั้น... นางมองข้าด้วยสายตาเช่นเดียวกับเจ้า!" ไป๋หลินไม่แม้แต่จะขัดขืน นางปล่อยให้พระองค์กอบกุมข้อมือไว้ ขณะที่ดวงเนตรหงส์คู่สวยเงยขึ้นสบตาพระองค์ตรงๆ ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวนางจนหานจิ้นต้องสะท้านเฮือก "หม่อมฉันเป็นเพียงนางกำนัลต้อยต่ำ จะไปเห็นภาพหลอนอันใดของฝ่าบาทได้เล่าเพคะ?" สสุ้มเสียงของนางราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "หากฝ่าบาททรงพระวรกายไม่สู้ดี สมควรเรียกหมอหลวงมาถวายการตรวจชีพจร ไม่ใช่เสด็จมาตรัสเพ้อเจ้อกับนางกำนัลเช่นหม่อมฉันในยามวิกาลเช่นนี้" "เจ้าไม่ได้เพ้อเจ้อ!" หานจิ้นทรงคำรามลั่น พระองค์ดึงร่างบางเข้าหาพระอุระด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม กลิ่นวอดก้าและกลิ่นเหงื่อกายบุรุษคละคลุ้งผสมผสานกับความเร่าร้อนที่แฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว พระองค์ซุกพระพักตร์ลงกับซอกคอหอมกรุ่นของนาง สูดดมความอบอุ่นที่โหยหามาเนิ่นนานราวกับคนใกล้ตายคว้าฟางเส้นสุดท้าย "เจ้ามีกลิ่นกายเช่นเดียวกับนาง... เจ้าทำให้ข้าสงบลงได้... ไป๋หลิน... เจ้าคือใครกันแน่?" ไป๋หลินหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อซ่อนประกายตาร้ายกาจที่วาบผ่าน นางปล่อยให้พระองค์กอดรัด สัมผัสหยาบโลนที่เคยสร้างความรังเกียจเดียดฉันท์ บัดนี้กลับถูกนางใช้เป็นเครื่องมือในการปั่นทอนสติสัมปชัญญะของอดีตสวามีทีละน้อย นางยกมือขึ้นโอบรอบพระอังสาของพระองค์อย่างจำยอม ทว่าปลายนิ้วเรียวกลับจิกเข้ากับเนื้อผ้าเนื้อดีเบาๆ เพื่อระบายความแค้นที่สุมอก ลมหายใจร้อนผ่าวของหานจิ้นรดรินอยู่บริเวณลาดไหล่เปลือยเปล่า พระองค์ทรงประทับริมพระโอษฐ์ลงบนผิวเนื้อนุ่มอย่างเร่าร้อนและหิวกระหาย ความโหยหาที่ถูกกดทับมาแรมปีระเบิดออกเป็นบทรักที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและเว้าวอน พระหัตถ์แข็งแกร่งลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของสรีระภายใต้ร่มผ้า นางกำนัลสาวแอ่นกายรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นด้วยความชำนาญ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นหนึ่ง ทว่าหัวใจของพวกเขากลับอยู่ห่างกันไกลสุดขอบฟ้า ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและความเร่าร้อนที่แผดเผาเรือนร่างบนเตียงบรรทมอันกว้างใหญ่ หานจิ้นทรงดื่มด่ำไปกับรสสัมผัสที่ทั้งหวานล้ำและเจ็บปวด พระองค์ทรงพยายามลบเลือนภาพหลอนในอดีตด้วยเรือนร่างของสตรีตรงหน้า โดยไม่ทรงล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่า... ทุกหยาดหยดของความสุขสมที่พระองค์กำลังไขว่คว้า เป็นเพียงกับดักมรณะที่นางกำนัลไร้ใจนางนี้จงใจขุดล่อให้พระองค์ดิ่งจมลงสู่ห้วงเหอแห่งความพินาศอย่างถอนตัวไม่ขึ้น กระทั่งเมื่อเพลิงพิศวาสมอดลง เหลือเพียงความเงียบงันและความเหนื่อยอ่อนที่ปกคลุมตำหนัก หานจิ้นทรงซบพระพักตร์หลับใหลลงบนพระอังสาของนางด้วยความอ่อนเปลี้ย ไป๋หลินลืมตาโพรงขึ้นในความมืด ดวงตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างอย่างน่ากลัว นางค่อยๆ ขยับตัวออกจากการกอบกุมของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้พระองค์ตื่นบรรทม ทว่า... ในวินาทีที่นางกำลังจะก้าวลงจากพระแท่นบรรทม สายตากลับเหลือบไปเห็นหีบไม้โบราณที่ถูกวางไว้บนโต๊ะทรงอักษร ซึ่งปกติแล้วหานจิ้นจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องมันเด็ดขาด แง่มุมของฝาหีบที่ปิดไม่สนิทเผยให้เห็นมุมกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน... เป็นภาพวาดพู่กันจีนที่วาดขึ้นอย่างประณีต และเมื่อเพ่งมองฝ่าความมืด ไป๋หลินก็ต้องชะงักงัน ลมหายใจของนางสะดุดกึกทันทีเมื่อเห็นใบหน้าในภาพนั้นชัดเจน... ...มันไม่ใช่ภาพของนางในอดีต แต่เป็นภาพใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบผู้หนึ่ง ที่มีดวงพักตร์และดวงเนตรถอดแบบมาจากจักรพรรดิหานจิ้นราวกับแกะ... และซ่อนทับด้วยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของนางเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งการแก้แค้นนี้ด้วยกันนะคะ