หยดน้ำตาของจักรพรรดิ

“ถอยออกไปเพคะ ฝ่าบาท... ความเมตตาของพระองค์ในยามนี้ มันน่ารังเกียจพอๆ กับความโหดร้ายในวันวาน” เสียงของไป๋หลินราบเรียบ ทว่าคมกริบดุจใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของจักรพรรดิหานจิ้น ร่างสูงใหญ่ที่เคยประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยความสง่างาม บัดนี้กลับคุกเข่าลงแทบเท้าของนาง มือหนาสั่นเทาเอื้อมมาหวังจะรั้งชายกระโปรงของหญิงสาวที่เขาสั่งประหารด้วยน้ำมือตัวเองเมื่อปีก่อน แต่ทว่าไป๋หลินกลับก้าวถอยห่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับมองดูเศษขยะข้างทาง “ไป๋หลิน... ข้าขอโทษ” เสียงของหานจิ้นแหบพร่า ดวงตาคมกริบที่เคยอำมหิตบัดนี้กลับแดงก่ำและเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่สายเกินไป “ข้าไม่ได้ต้องการให้มันเป็นเช่นนี้... สิ่งที่ข้าทำลงไป ข้าเพียงต้องการปกป้องเจ้าจากวังหลังที่เน่าเฟะ... ข้าพลาดไปแล้วจริงๆ” ไป๋หลินแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่บาดลึกถึงกระดูก นางเชยคางบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นมาด้วยปลายนิ้วเย็นเฉียบ สายตาของนางที่มองเขาเต็มไปด้วยความสมเพชอย่างปิดไม่มิด “ปกป้องหรือเพคะ? การสั่งให้ข้ากินยาพิษในคืนอภิเษก คือวิธีปกป้องที่พระองค์ทรงเลือก?” นางโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกับพวงแก้มของจักรพรรดิ “พระองค์แค่ต้องการเห็นคนโง่เขลาอย่างข้าแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา เพราะพระองค์ไม่เคยไว้ใจใคร แม้แต่สตรีที่มอบหัวใจให้ทั้งดวง... บัดนี้เมื่อไร้ค่า ไยต้องทำท่าทางราวกับสุนัขที่กำลังขาดใจตายตรงแทบเท้าข้าด้วยเล่า” หานจิ้นไม่ตอบโต้ เขาพุ่งตัวเข้ากอดเรียวขาของนางแน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือไป วิญญาณของสตรีที่เขาโหยหาจะเลือนหายไปในอากาศอีกครั้ง กลิ่นหอมจางๆ จากกายของไป๋หลินกระตุ้นความดิบเถื่อนในใจของเขาให้ตื่นขึ้น แต่มันไม่ใช่ความใคร่ที่มุ่งทำลาย แต่มันคือความโหยหาที่กัดกินใจจนเลือดซิบ ความปรารถนาที่ถูกกดทับระเบิดออกในค่ำคืนที่เงียบงัน หานจิ้นอุ้มร่างบางขึ้นมาโดยไม่รอคำอนุญาต แม้ไป๋หลินจะขัดขืนด้วยการทุบตีแผงอกแกร่ง แต่นั่นกลับยิ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือไฟในกายจักรพรรดิให้ลุกโชน เขาเหวี่ยงนางลงบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าไหมเนื้อดี ก่อนจะแทรกตัวเข้าไประหว่างเรียวขาที่สั่นระริก “หากวันนี้ข้าต้องตายด้วยน้ำมือเจ้า ข้าก็ยินดี... แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น ข้าขอให้เจ้าจำไว้ว่า ในทุกค่ำคืนที่เจ้าจากไป ข้าไม่เคยมีความสุขเลยสักวินาที” ริมฝีปากหนาบดจูบลงมาอย่างรุนแรงและร้อนแรง กักขังทุกคำด่าทอของนางไว้ในลำคอ ไป๋หลินครางฮือในลำคอ มือของนางจิกทึ้งลงบนเส้นผมของเขาระบายความแค้นที่อัดแน่น แต่ทว่าร่างกายของนางกลับทรยศต่อจิตใจ ความสั่นสะท้านที่เกิดจากการสัมผัสของเขายังคงทรงพลังและอันตรายเสมอ หานจิ้นปรนเปรอให้นางด้วยความคลั่งไคล้ ลิ้นร้อนไล้เลียไปตามลำคอระหง กลิ่นอายความเป็นบุรุษที่แผ่ออกมาทำให้ไป๋หลินแทบขาดใจ ร่างกายของนางถูกปลดเปลื้องจนเปลือยเปล่าภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความรักที่บิดเบี้ยวของเขา เขาขยับกายเข้าหานางอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่น สอดประสานความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความหลงใหลจนหลอมรวมเป็นหนึ่ง เสียงลมหายใจหอบกระเส่าดังระงมไปทั่วตำหนัก ร่างของทั้งสองโยกไหวไปตามจังหวะอารมณ์ที่รุนแรง ไป๋หลินรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวแห่งราคะที่ยากจะถอนตัว นางเกลียดเขา แต่ในขณะเดียวกัน นางก็ปรารถนาที่จะทำลายเขาด้วยร่างกายของนางเอง ในบทรักที่เร่าร้อนและดุเดือดนี้ ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ คือการไถ่บาปที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา เมื่อพายุอารมณ์สงบลง หานจิ้นซบหน้าลงกับอกอิ่มของนาง มือหนาลูบไล้เส้นผมของไป๋หลินอย่างทะนุถนอม ราวกับนางเป็นของล้ำค่าที่เขาเพิ่งได้รับคืนมาอีกครั้ง “เจ้าเป็นของข้า... ต่อให้เจ้าจะเกลียดข้าเพียงใด เจ้าก็ไม่มีวันหนีข้าพ้น” เขากระซิบชิดใบหู ไป๋หลินนิ่งงัน แววตาของนางที่เคยเย็นชากลับวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ไม่มีวันดับมอด นางขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง ทิ้งให้นางนอนเปลือยเปล่าอยู่บนนั้น ก่อนจะก้าวไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่อย่างใจเย็น “พระองค์อาจจะได้ร่างกายข้า... แต่หัวใจของข้านั้นตายไปตั้งแต่วันที่พระองค์สั่งประหารข้าแล้ว” นางเดินไปยังโต๊ะทรงงานของจักรพรรดิ หยิบเอกสารที่เขาวางทิ้งไว้ขึ้นมาพลิกดู และในขณะนั้นเอง สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่งที่เหน็บไว้ใต้ฐานแจกันหยก มันเป็นบันทึกการส่งตัวเด็กชายคนหนึ่งออกไปยังตำหนักนอกเมืองเพื่อรับการศึกษา... ไป๋หลินหัวใจกระตุกวูบ เมื่อเห็นลายเซ็นกำกับว่าเป็นบุตรชายที่ถูกปิดตายจากสายตาชาวโลก นางค่อยๆ คลี่จดหมายฉบับนั้นออก พร้อมกับลมหายใจที่แทบหยุดชะงัก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของนางกำนัลคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตู “ฝ่าบาทเพคะ... คนของตระกูลหลิวส่งข่าวมาว่า พบตัวเด็กที่พระองค์สั่งให้คุ้มครองเป็นพิเศษแล้วเจ้าค่ะ!” ไป๋หลินตัวแข็งทื่อ จดหมายในมือร่วงหล่นลงพื้นเผยให้เห็นภาพวาดใบหน้าเด็กน้อยที่มีแววตาเหมือนกับหานจิ้นราวกับถอดแบบออกมาไม่มีผิดเพี้ยน ความลับที่นางพยายามปิดบังมาตลอด... บัดนี้มันถูกเปิดเผยออกมาท่ามกลางวงล้อมของศัตรูที่โง่เขลาที่สุด ขอบพระคุณทุกการติดตามจากรี้ดเดอร์ที่รักของ "มิคายามวิกาล" นะคะ