สัมผัสที่น่ารังเกียจ

กลิ่นอายกำยานหมื่นลี้ผสมผสานกับกลิ่นเหล้าหมักชั้นดีในตำหนักบูรพา ช่างอบอวลจนเกือบจะเรียกได้ว่าน่าอึดอัด... หากไม่ใช่เพราะร่างระหงของไป๋หลินที่กำลังยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ ปลายนิ้วสอบของจักรพรรดิหานจิ้นเคาะลงกับโต๊ะหยกขาวเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าดวงเนตรคมกริบกลับมิได้ละไปจากเรือนร่างภายใต้อาภรณ์นางกำนัลเนื้อบางเบาที่แนบเนื้อของนางแม้แต่น้อย สายพระเนตรคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายหิวและการครอบครอง ราวกับเสือร้ายที่จ้องมองเหยื่อผู้โชคร้ายในกรงขัง "เจ้ากล้าดียังไง... ถึงบังaชาญกล้าเงยหน้าสบตากับเรา ไป๋หลิน" สุรเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจนั้นดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ ไป๋หลินไม่สะทกสะท้าน มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา น้ำเสียงของนางราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก "หม่อมฉันเป็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อย หาได้มีเจตนาท้าทายฝ่าบาท... เพียงแต่หม่อมฉันกำลังสงสัยว่า เหตุใดองค์เหนือหัวแห่งแผ่นดิน จึงยังทรงกักขังหญิงสาวไร้ค่าคนหนึ่งไว้ในที่แห่งนี้ มิใช่ว่าในอดีต... พระองค์ทรงปรารถนาจะขับไล่ไสส่งหม่อมฉันให้พ้นจากสายตาหรอกหรือเพคะ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเข็มน้ำแข็งที่พุ่งตรงเข้าเสียบแทงใจดำของหานจิ้น อดีตที่เขาเคยเหยียบย่ำหัวใจนาง เคยสั่งประหารครอบครัวของนาง และเคยมองนางเป็นเพียงเครื่องมือระบายอารมณ์ กลับย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาอย่างสาสมในยามที่เขาโหยหาไออุ่นจากนางจนแทบคลุ้มคลั่ง หานจิ้นแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวลุกขึ้นจากแท่นบรรทมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดร่างบางในพริบตาเดียว ปลายพระหัตถ์หนาคว้าเข้าที่คางเรียวของนาง บีบแน่นจนเนื้อแก้wเนียนขึ้นรอยแดงระเรื่อ ทว่าแววตาของไป๋หลินกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความสมเพชเวทนาที่ฉายชัดอยู่ภายใน "ปากคอเราะร้ายนักนะ... เจ้าคิดว่าการทำเป็นใจแข็งแล้วจะทำให้เราปล่อยเจ้าไปอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!" หานจิ้นกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวระอุอยู่บนผิวแก้w ก่อนที่พระโอษฐ์หยักจะกดจูบลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ เป็นรสจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความโหยหา ความเจ็บปวด และความต้องการที่จะแผดเผาทั้งสองให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน ไป๋หลินกำหมัดแน่นในความมืด ร่างกายของนางต่อต้านสัญชาตญาณความคุ้นเคยในอดีต แต่นางรู้ดีว่านี่คือเกมที่นางต้องเป็นผู้กำหนด กลิ่นกายบุรุษที่นางเคยเกลียดชัง บัดนี้กลับกลายเป็นเครื่องมือที่นางจะใช้บดขยี้ศักดิ์ศรีของเขาให้แหลกคามือ นางเผยริมฝีปากออกเล็กน้อย เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาอย่างจำยอม ทว่าในขณะเดียวกันก็ตวัดเกี่ยวรัดตอบโต้อย่างเร่าร้อนและเย้ายวนใจ สร้างความสะท้านเฮือกให้แก่จักรพรรดิผู้ทรงอำนาจจนลมหายใจของพระองค์สะดุดกຶก สัมผัสที่น่ารังเกียจ... ใช่, มันคาสัมผัสที่นางขยะแขยงมาตลอดชีวิต แต่วันนี้ นางจะใช้ความเร่าร้อนนี้เอง เป็นอาวุธกรีดแทงหัวใจของเขาให้แหลกสลาย อาภรณ์ชั้นนอกถูกกระชากหลุดร่วงลงสู่พื้นพรมทีละชิ้น ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับอากาศเย็นยามวิกาล ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนระอุจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามสรีระเว้าโค้งอย่างหิวกระหาย หานจิ้นกดร่างบางลงกับแท่นบรรทมกว้าง น้ำหนักกายที่ทาบทับลงมาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันล้น "ไป๋หลิน... เจ้าคือของข้า... เจ้าเป็นของข้าผู้เดียว" พระสุรเสียงพร่าสั่นแนบอยู่ข้างใบหู ขณะที่ริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวระหง ทิ้งรอยรักสีแดงก่ำไว้เป็นเครื่องหมายแห่งการจองจำ ไป๋หลินแหงนเงยพระพักตร์ขึ้นเล็กน้อย เปลือกตาสีมุกปิดลงเพื่อซ่อนประกายตาวาวโรจน์แห่งความแค้น นางแอ่นกายรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นอย่างรู้หน้าที่ มือเรียวบางเลื่อนขึ้นโอบรอบลำพระกรแกร่ง จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างจนเกิดรอยข่วนยาว เรียกเสียงครางต่ำอย่างพึงใจจากพระโอษฐ์ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ บทรักอันดุเดือดและเร่าร้อนดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะ ราวกับปีศาจสองตนกำลังกัดกินวิญญาณของกันและกันในความมืดมิด ทุกสัมผัสผสานความรุนแรงและความโหยหาเข้าด้วยกัน หานจิ้นครอบครองนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนเสียสติ ปรารถนาจะลบเลือนร่องรอยแห่งความเย็นชาในอワยพยพของนางด้วยไฟรักที่แผดเผา แต่นางกลับยิ่งตอกย้ำความว่างเปล่าในใจเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งวิญญาณในยามที่ดวงตาทั้งสองสบประสานกัน ความสุขสมระลอกแล้วระลอกเล่าซัดสาดเข้ามา ราวกับพายุร้ายที่โหมกระหน่ำจนเตียงไม้แกะสลักแทบพังทลาย หอบเอาสติสัมปชัญญะของทั้งคู่หลุดลอยไปในห้วงอารมณ์อันมืดบอด ร่างกายของไป๋หลินบิดเร้าไปตามแรงขับเคลื่อน รสชาติของความเจ็บปวดและชัยชนะผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก กระทั่งยามที่พายุอารมณ์สงบลง ห้องทั้งห้องกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง หานจิ้นหอบหายใจถี่กระชั้น พระพักตร์ซบลงบนลาดไหล่เนียนของนาง แขนแกร่งกอดรัดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไปในอากาศ ไป๋หลินลืมตาขึ้นในความมืด ดวงตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนภาพเพดานตำหนักอย่างเยือกเย็น นางยกมือขึ้นลูบพระThe แผ่นหลังกว้างของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจด้วยความอ่อนโยนจอมปลอม ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นหีบไม้โบราณที่ถูกงัดเปิดอ้าไว้ที่มุมห้อง... และจดหมายฉบับหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากซอกลับของหีบ ซึ่งปรากฏตราประทับลับของตระกูลไป๋ที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี พร้อมข้อความลายมือที่ระบุถึงความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับการตายของมารดา และชื่อของผู้ที่อยู่เบื้องหลังที่แท้จริง หัวใจของไป๋หลินกระตุกวูบ เมื่อตระหนักได้ว่า... ศัตรูที่แท้จริงหาใช่บุรุษที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนอกนางในยามนี้ไม่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันเข้มข้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!