แผนซ้อนแผน

กลิ่นหอมหวานของกำยานดอกเหมยอบอวลอยู่ทั่วตำหนักบูรพา ทว่ากลับไม่สามารถกลบเกลื่อนบรรยากาศอันหนתเหน็บที่กดทับลงบนบ่าของบรรดาสนมนางในที่นั่งอยู่เบื้องล่างได้เลยแม้แต่น้อย ไป๋หลินแย้มรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มปานหยาดน้ำค้างบนกลีบดอกไม้ ทว่ากลับอาบยาพิษที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาใกล้ "พี่หญิงรองดูเหมือนจะกังวลใจเรื่องเครื่องประดับชุดใหม่ที่ฝ่าบาทเพิ่งพระราชทานให้เมื่อวานเสียเหลือเกินนะคะ" เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยسทระท้าน ไป๋หลินในชุดคลุมผ้าไหมปักลายหงส์ทองทิ้งกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองสตรีตรงหน้าที่กำลังหน้าซีดเผือด "เจ้า... เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน ไป๋หลิน!" สนมเอกจางเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือถ้วยชากำลังสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความเชื่อใจในวังหลังนี้เปราะบางเสียยิ่งกว่าเปลือกไข่ ไป๋หลินรู้ดีว่าจุดอ่อนของสตรีเหล่านี้ไม่ใช่ความตาย แต่คือ "อำนาจและความโปรดปราน" ที่พวกมันแย่งชิงกันมาด้วยหยาดเลือดและน้ำตา เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ ข่าวลือที่ถูกหว่านโปรยลงไปอย่างแนบเนียน ก็เพียงพอที่จะทำให้สนมคนโปรดหันมาแว้งกัดกันเองจนเลือดสาดกระเซ็นโดยที่นางไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย "หม่อมฉันก็แค่พูดไปตามที่เห็นเพคะ... เมื่อวานนี้น้องเห็นสนมเอกจางแอบลอบพบกับขันทีจากตำหนักใต้ ฝ่าบาทผู้ทรงปรีชาญาณ หากทรงทราบเข้าว่ามีใครบางคนกำลังเล่นตลกเบื้องพระพักตร์ เกรงว่า... ตำหนักแห่งนี้คงต้องหลั่งเลือดอีกคราเป็นแน่" ไป๋หลินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความเฉียบคมดريบน้ำแข็งที่กรีดแทงเข้าที่ขั้วหัวใจของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ สนมเอกจางเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก หันขวับไปมองสตรีข้างกายที่เคยร่วมมือกันด้วยสายตาหวาดระแวง ความหวาดระแวงที่ถูกหยอดเมล็ดพันธุ์ไว้เริ่มงอกเงยและกัดกินจิตใจของพวกมันทีละน้อย ความโลภและความเห็นแก่ตัวทำหน้าที่ที่เหลือได้อย่างสมบูรณ์แบบ เพียงชั่วพริบตาเดียว เสียงตบะที่พังทลายและการโต้เถียงกันด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นระงมตำหนัก ไป๋หลินลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ปล่อยให้สตรีโง่เขลาเหล่านั้นทุบตีและทำลายล้างกันเองอย่างน่าสมเพช รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ความเจ็บปวดที่นางเคยได้รับในอดีต จะถูกชดใช้คืนด้วยความพินาศย่อยับของทุกคนที่เคยเหยียบย่ำนาง ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะก้าวเดินออกไปจากสมรภูมิแห่งความโลภนี้ แรงกดดันอันคุ้นเคยก็แผ่ซ่านเข้ามาในอากาศ กลิ่นอายบุรุษที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนอันดิบเถื่อนทำให้ฝีเท้าของนางต้องชะงัก "เจ้าเก่งกาจขึ้นมาก... ไป๋หลิน" สุ้มเสียงทุบต่ำที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันบ้าคลั่งดังขึ้นจากความมืดของระเบียงทางเดิน จักรพรรดิหานจิ้นก้าวออกมาจากเงาไม้ ดวงเนตรคมกลาบกวาดมองเรือนร่างอรชรด้วยความหลงใหลระคนเจ็บปวด พระองค์ทรงก้าวเข้าประชิดตัวนางอย่างรวดเร็วจนไป๋หลินไม่ทันได้ตั้งตัว แผ่นหลังบางแนบชิดกับเสาไม้สลักลายมังกรโดยมีพระวรกายกำยำกักขังนางไว้ตรงกลาง "ฝ่าบาท... ทรงลืมไปแล้วหรือเพคะว่าหม่อมฉันคือใคร" ไป๋หลินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าลมหายใจที่เป่ารดต้นคอของอีกฝ่ายกลับร้อนผ่าวจนน่ากลัว "ข้าไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น... นอกจากเจ้า" หานจิ้นคำรามต่ำในลำคอ พระหัตถ์หนาเอื้อมมากระชากปมผ้าคาดเอวของนางออกอย่างไร้ความปรานี เนื้อผ้าแพรไหมร่วงหล่นลงสู่พื้น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดดั่งหิมะที่สะท้อนกับแสงจันทร์ ความโกรธ ความแค้น และความเร่าร้อนหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวในค่ำคืนนี้ ไป๋หลินไม่ขัดขืน นางปล่อยให้พระองค์ครอบครองเรือนร่าง ปล่อยให้สัมผัสอันหิวกระหายกรีดกรายไปทั่วทุกตารางนิ้วผิวเนื้อ ความเจ็บปวดจากการรุกรานผสมผสานกับความสุขสมทางอารมณ์ที่นางจงใจมอบให้เพื่อหลอกล่อบุรุษเบื้องหน้าให้จมดิ่งลงสู่หลุมพรางแห่งกามารมณ์ ริมฝีปากร้อนผ่าวระดมจูบซับความหวานล้ำจากลำคอระหง เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงลมราตรีที่พัดผ่าน ท่ามกลางบทเพลงแห่งความเร่าร้อนที่ไร้ซึ่งความรัก มีเพียงสัญชาตญาณและการแก้แค้นที่กำลังแผดเผาทั้งคู่ให้มอดไหม้ แต่ในวินาทีที่ความสุขสมถึงจุดสูงสุด ขณะที่หานจิ้นกำลังฝังพระพักตร์ลงกับลาดไหล่เนียนด้วยความลุ่มหลง สายพระเนตรของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจกลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากสาบเสื้อของไป๋หลินที่กองอยู่บนพื้น มันคือรายชื่อลับของขุนนางกบฏ... และลายมือที่เขียนกำกับไว้ท้ายกระดาษนั้น มิใช่ลายมือของนาง หากแต่เป็นลายมือของ "รัชทายาทแห่งแคว้นศัตรู" ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันเข้มข้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!