รอยแผลที่ยังสดใหม่

กลิ่นอายจางๆ ของชาไป๋ฮ่าวอิ่นเจินยังคงลอยวนอยู่เหนือโต๊ะไม้แกะสลัก ทว่ามันช่างเจือจางเสียจนไม่อาจกลบกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ไป๋หลินยังคงสัมผัสได้ในความทรงจำ "เจ้ากล้าดียังไง ถึงก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาต" สุ้มเสียงทุ้มต่ำที่เคยดลบันดาลความตายให้แก่คนนับหมื่นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในตำหนักลับ องค์จักรพรรดิหานจิ้นประทับอยู่เบื้องหน้า พระเนตรคมกราบาดลึกจ้องมองสตรีในชุดนางกำนัลสีเทาหมองหม่น ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับเหยียดตรง ดุจต้นสนทนงในเหมันตฤดู ไป๋หลินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปล่อยให้แสงสลัวจากคบเพลิงสาดกระทบดวงหน้าที่เรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอาญา "หากหม่อมฉันไม่กล้า แล้วไฉนฝ่าบาทจึงต้องทรงดั้นด้นมาพบหม่อมฉันถึงที่นี่เล่าเพคะ" นางเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นที่สตรีทั่วไปควรมีเมื่ออยู่เบื้องพระพักตร์ หานจิ้นขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ วันที่เขาโบกมือสั่งปลิดชีวิตนางด้วยความเข้าใจผิด วันที่ร่างระหงนี้ควรจะสูญสลายกลายเป็นธุลีดิน แต่บัดนี้... นางกลับมายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับดวงตาคู่เดิมที่เคยพินิจเขาด้วยความรัก แต่บัดนี้กลับว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกกดทับไว้ใต้ความนิ่งงัน "เจ้าเปลี่ยนไปมาก... ไป๋หลิน" หานจิ้นลุกขึ้นจากแท่นประทับ ก้าวช้าๆ เข้าหาทีละก้าว ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นกายหอมหวานประหลาดที่คุ้นเคยก็ยิ่งโชยเข้าเตะจมูก "ความอ่อนหวานที่เจ้าเคยมีมันหายไปไหนหมด หรือความตายทำให้เจ้ารู้จักแต่ความกระด้าง?" "ความตายหรือเพคะ?" ไป๋หลินแค่นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงเจือความเจ็บปวดที่ถูกกรีดซ้ำจนด้านชา "คนที่ควรจะลิ้มรสความตายและตกนรกทั้งเป็น คือฝ่าบาทต่างหากมิใช่หรือเพคะ? หม่อมฉันเพียงแค่... ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจากกองเพลิง เพื่อมาดูว่าบุรุษผู้ไร้หัวใจเช่นพระองค์ จะดิ้นรนอย่างไรเมื่อสูญเสียทุกสิ่งที่เคยอยู่ในกำมือ" คำพูดนั้นคมกริบดั่งกริชน้ำแข็งที่พุ่งตรงปักเข้ากลางใจหานจิ้น ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านขึ้นในอก ทว่าในขณะเดียวกัน ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินวิญญาณมาตลอดสามปีก็ซัดสาดเข้ามาอย่างรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก เขายื่นมือออกหมายจะคว้าจับเรียวคอระหงนั้นเพื่อลงโทษความอวดดี แต่เมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวเนื้ออุ่นร้อนใต้ร่มผ้า ความแข็งกร้าวทั้งหมดของเขากลับพังทลายลงในพริบตา "เจ้ากล้าท้าทายเราถึงเพียงนี้เชียวรึ..." เสียงของหานจิ้นพร่าเลือนลง ลลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อไป๋หลินไม่เพียงแต่ไม่ถอยหนี นางกลับขยับกายเข้าประชิด ปลายนิ้วเรียวยาวเยียบเย็นแตะลงบนอกเสื้อของโอรสสวรรค์อย่างอุกอาจ "หม่อมฉันไม่ได้ท้าทายเพคะ... หม่อมฉันแค่กำลังทวงถาม" ไป๋หลินกระซิบแผ่วเบาชิดริมฝีปากหยักลึก แววตาคู่คมวาววับด้วยหยาดน้ำตาที่ถูกกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น ความเย้ายวนอันตรายแผ่ซ่านไปทั่วอาณาบริเวณ "พระองค์ทรงโหยหาไออุ่นจากหม่อมฉันมิใช่หรือเพคะ? เหตุใดตอนนี้จึงตัวสั่นเทาเล่า... หรือว่าทรงหวาดกลัววิญญาณที่พระองค์เป็นคนผลักตกหน้าผาด้วยพระองค์เอง?" หานจิ้นคำรามในลำคอด้วยความเร่าร้อนที่ถูกปลุกเร้าอย่างไร้การควบคุม ความรู้สึกผิด ความโหยหา และความปรารถนาอันดิบเถื่อนหลอมรวมกันจนกลายเป็นเพลิงเผาผลาญ เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของนางแนบชิดกับเสาไม้แกะสลัก ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความโหยหาที่สะกดกลั้นมาเนิ่นนาน สัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อนราวกับจะกลืนกินลมหายใจ ไป๋หลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนความเจ็บปวดนั้นเป็นอาวุธ นางไม่ขัดขืน ปล่อยให้รสจูบอันดุเดือดลากไล้ไปตามซอกคอขาวผ่อง มือแกร่งของจักรพรรดิฉีกทึ้งอาภรณ์เนื้อหยาบของนางออกอย่างไร้ความปราณี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนแสงไฟสลัว ร่างกายของทั้งสองแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความอุ่นร้อนของสรีระที่เบียดเสียดกันทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางความมืดมิดของตำหนักลับ เสียงหอบหายใจและเสียงครางต่ำด้วยความกระเสสันfประสานก้องไปทั่ว ไป๋หลินจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสวามี ถ่ายทอดทั้งความลุ่มหลงและแรงแค้นลงไปในทุกสัมผัส การเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดุเดือดและเร่าร้อน ราวกับสัตว์ป่าสองตัวที่กำลังตะпดตะปองขย้ำกันและกันเพื่อแย่งชิงลมหายใจ ในห้วงเวลาแห่งความสุขสมที่พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด หานจิ้นซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของนาง ปรารถนาจะหยุดกาลเวลานี้ไว้ตลอดกาล ทว่าในขณะที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนั้นเอง... สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากสาบเสื้อของไป๋หลินที่กองอยู่บนพื้น ลายมือพู่กันที่คุ้นตาปรากฏเด่นชัด พร้อมกับภาพร่างใบหน้าของเด็กน้อยวัยราวสองขวบที่มีดวงตาคมกริบถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน... และข้อความรายงานลับที่ระบุสถานะของเด็กชายผู้นั้นอย่างชัดเจน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันเข้มข้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!