ความหึงหวงที่ไร้ขอบเขต

ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งลำหยกของไป๋หลินจงใจปัดผ่านหลังมือแกร่งขององครักษ์หนุ่มนามอี้เฉินอย่างแผ่วเบา ราวกับปีกผีเสื้อที่แตะผิวน้ำ ทว่าสัมผัสแผ่วเบานั้นกลับหนักหน่วงราวมหาหินที่ทุ่มลงกลางอกของบุรุษผู้ประทับนั่งอยู่ ณ ศาลาริมน้ำเบื้องหน้า "ท่านอี้เฉิน... ช่างใจดีกับหม่อมฉันเหลือเกินค่ะ" เสียงหวานใสที่เอื้อIนเอ่ยด้วยความนุ่มนวลเย้ายวนใจ ช่างบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของจักรพรรดิหานจิ้นผู้ซ่อนตัวอยู่หลังม่านมุกทึบหนา ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์ยามนี้แดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนจนแทบแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ยามทอดมองภาพบาดตาบาดใจ—สตรีที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเขา สตรีที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและสั่งเนรเทศให้ไปเผชิญความตาย บัดนี้กลับกำลังแย้มสร้อยยิ้มพริမ်းเพราให้ชายอื่นอย่างสนิทสนม หานจิ้นขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด ความเจ็บปวดร้าวลึกเสียดแทงหัวใจดั่งถูกนับพันเล่มศรปักตรึง ความหึงหวงบ้าคลั่งกำลังกัดกินวิญญาณของโอรสสวรรค์ผู้ทรงอำนาจจนแทบเสียสติ เขาไม่เคยรู้เลยว่าความรู้สึกที่เรียกว่า "การสูญเสียสิ่งที่รักไปชั่วนิรันดร์" มันทรมานเจียนตายเช่นนี้... ยิ่งเห็นไป๋หลินโน้มกายเข้าหาองครักษ์หนุ่มจนไหล่มนแนบชิดแผ่นอกกว้าง ความอดกลั้นสายสุดท้ายในตัวของหานจิ้นก็ขาดผึ่ง! *โครม!* เสาไม้หอมแกะสลักข้างกายสั่นสะเทือน ร่างสูงสง่าในอาภรณ์มังกรทองก้าวพรวดพราดฝ่าม่านมุกออกมาด้วยรัศมีน่าสะพรึงกลัวดั่งพญายมราชผู้กระหายเลือด บรรยากาศรอบศาลาริมน้ำลดฮวบลงจนหนתเหน็บราวกับเข้าสู่ฤดูเหมันต์ในพริบตา "ไป๋หลิน!" สุระเสียงทุ้มต่ำที่คำรามลอดไรฟันเต็มไปด้วยแรงหึงหวงและอำนาจมืด ทำให้รอยยิ้มของไป๋หลินชะงักไปชั่วขณะ ทว่าดวงตากลมโตคู่สวยกลับมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่สะท้อนเงาของอดีตสวามีผู้กำลังคลุ้มคลั่ง อี้เฉินสะดุ้งรีบผุดลุกขึ้นคุกเข่าคำนับ "ถวายพระพรฝ่าบาท... หม่อมฉันกับพระสนม..." "ไสหัวไป!" หานจิ้นตวาดกร้าวโดยไม่แม้แต่จะชายตามององครักษ์หนุ่ม ดวงตาคมกริบดั่งคมดาบจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยังคงนั่งนิ่งสงบราวกับรูปสลักหยก ไป๋หลินค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะหินอย่างเชื่องช้า ท่าทางเย่อหยิ่งและไม่เกรงกลัวนั้นยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงในใจของจักรพรรดิหนุ่ม อี้เฉินลังเลเล็กน้อยก่อนจะถอยร่นออกไปอย่างรู้สถานการณ์ ทิ้งให้รอบกายเหลือเพียงความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก หานจิ้นก้าวเข้าไปประชิดร่างบางในสามก้าว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวเล็กของไป๋หลินอย่างลืมตัว แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนนางต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ริมฝีปากบางเฉียบกลับแย้มยิ้มเยาะหยันออกมาอย่างไม่เกรงกลัว "ปล่อยเพคะ ฝ่าบาท... ทรงทำตัวไร้มารยาทต่อหน้าข้าราชบริพารเช่นนี้ ไม่กลัวว่าผู้คนจะนินทาเอาหรือคะว่าโอรสสวรรค์ทรงขาดสติเพราะหึงหวงนางกำนัลต่ำต้อยคนหนึ่ง" "เจ้ากล้าดียังไง..." หานจิ้นกัดฟันกรอด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองริมฝีปากอิบอิ่มที่เพิ่งส่งยิ้มให้ชายอื่น ความหึงหวงแผดเผาจนเขาแทบคลั่ง "เจ้าเป็นของเจิ้น! ต่อให้เจ้าจะเกลียดเจิ้นแค่ไหน แต่ร่างกายและวิญญาณของเจ้าก็ไม่มีวันเป็นของใครอื่นได้!" "เป็นของพระองค์งั้นหรือเพคะ?" ไป๋หลินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นชาและบาดลึก ทำลายหัวใจของหานจิ้นจนยับเยิน "วันที่พระองค์สั่งโบยหม่อมฉันจนปางตาย พระองค์ทรงลืมไปแล้วหรือว่าเศษซากที่พระองค์เหยียบย่ำในวันนั้น ได้ตายจากไปพร้อมกับความรักโง่เขลาของหม่อมฉันแล้ว... สิ่งที่ยืนอยู่ตรงนี้ มีเพียงปีศาจที่รอวันทวงแค้นเท่านั้น!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นทำให้หานจิ้นเจ็บแปลบราถูกฉีกอกออกเป็นชิ้นๆ ความสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ความคลุ้มคลั่งและปรารถนาอันแรงกล้ากลับบดบังทุกเหตุผล มือหนาไม่ยอมปล่อยนาง ทว่ากลับเปลี่ยนเป็นรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางกระแทกเข้ากับแผ่นอกแกร่งของเขาเต็มรัก "ถ้าเจ้าเป็นปีศาจ... เจิ้นก็จะยอมตกนรกไปพร้อมกับเจ้า!" หานจิ้นไม่เปิดโอกาสให้นางได้เอ่ยคำปฏิเสธ ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวง ความโหยหา และความเจ็บปวดร้าวลึก รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนราวกับต้องการสูบวิญญาณของนางให้หลอมละลายไปพร้อมกับเขา ไป๋หลินพยายามทุบตีอกแกร่งและเบือนหน้าหนี แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของพญามังกรผู้คลุ้มคลั่งได้ มือหนาข้างหนึ่งช้อนกกท้ายทอยนางไว้ตรึงให้รับรสจูบอันป่าเถื่อนนี้อย่างจำยอม ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความเค็มปร่าจากหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของไป๋หลินผสมปนเปไปกับรสจูบวาบหวาม ทำให้หานจิ้นยิ่งได้ใจและยิ่งทวีความเร่าร้อนขึ้นไปอีก ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุ เสื้อผ้าอาภรณ์เนื้อดีถูกกระชากด้วยความร้อนรุ่มของอารมณ์ ปลายจ้วงจูบเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มจนเกิดรอยกุרหลابสีแดงเข้มประจานความสัมพันธ์อันเร่าร้อน ท่ามกลางศาลาริมน้ำที่เปิดโล่ง ไอร้อนจากผิวกายที่เบียดเสียดแนบชิดทำให้สติของทั้งสองหลุดลอยไปไกล ไป๋หลินส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความวาบหวามที่นางพยายามปฏิเสธมาตลอด ร่างกายที่เคยแข็งดั่งน้ำแข็งเริ่มหลอมละลายภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและเปี่ยมด้วยเพลิงสวาทของอดีตสวามี ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงแค้นและความโหยหาถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างดุเดือด ทุกสัมผัสคือการลงทัณฑ์ ทุกแรงปรารถนาคือการไถ่บาป หานจิ้นโอบอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมผละริมฝีปากออกแม้แต่น้อย ก่อนจะก้าวพาเรือนร่างที่สั่นสะท้อนด้วยอารมณ์เข้าสู่ตำหนักส่วนตัวที่ปิดทึบ ปิดกั้นโลกภายนอกเหลือเพียงเสียงหอบหายใจและเพลิงสวาทที่ไม่มีวันดับมอด ทว่า... ในยามที่อารมณ์รักกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด และหานจิ้นกำลังจะครอบครองร่างงามอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง สายตาคมกริบของเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนไหมปักลายมังกรบนแท่นบรรทม กระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงมา... บนนั้นปรากฏตัวอักษรลายมือคุ้นตา และตัวเลขบัญชีรายชื่อลับ พร้อมกับตราประทับของแคว้นศัตรูที่กำลังวางแผนโค่นลบัลลังก์ของเขา! และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... มีชื่อของ "อี้เฉิน" และชื่อของบุตรชายวัยหวานผู้หนึ่ง... ที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาในวัยเด็ก ราวกับพิมพ์เดียวกัน! หัวใจของหานจิ้นหยุดเต้นไปชั่วขณะ ความหึงหวงมลายหายสิ้นในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ มิคายามวิกาล