สมรภูมิในห้องบรรทม

"เจ้าคิดว่าร่างกายที่เน่าเฟะตราบาปนี้ จะล้างความผิดของเจ้าได้หรือเพคะ ฝ่าบาท" สุ้มเสียงของไป๋หลินราบเรียบทว่าคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งที่กรีดแทงลงบนกลางใจของจักรพรรดิหานจิ้น ภายในห้องบรรทมอันมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากคบเพลิงที่สาดส่องกระทบม่านไหมสีชาด กลิ่นอายของความเสน่หาและความพยาบาทอบอวลปะปนกันจนแทบหายใจไม่ออก ร่างระหงของนางในชุดนางกำนัลที่ถูกปลดเปลื้องจนเหลือเพียงอาภรณ์บางเบาแนบเนื้อ ยิ่งขับเน้นสรีระเย้ายวนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแห่งอดีต—รอยแผลที่เขาเป็นผู้ประทานให้ด้วยความไร้หัวใจเมื่อหลายปีก่อน หานจิ้นหอบหายใจกระชั้น ดวงตาคมกราบกรานเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและหิวกระหาย ส਼ายตาของโอรสสวรรค์ผู้เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี ยามเมื่อเขาคุกเข่าลงแทบเท้าของสตรีที่เขาเคยสั่งประหาร หยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดรินไหลปะปนกับเหงื่อกาฬบนใบหน้าคมสัน "ไป๋หลิน... ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน" น้ำเสียงของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่สั่นพร่า มือหนาสั่นเทายื่นไปสัมผัสข้อเท้าเรียวระหง ก่อนจะถูกนางใช้ปลายเท้าเขี่ยออกอย่างไร้เยื่อใย "ความเจ็บปวดของหม่อมฉันเมื่อวันวาน มีค่ามากกว่าชีวิตของท่านร้อยเท่าพันทิปเพคะ" นางแย้มยิ้ม หยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่แววตากลับเยือกเย็นไร้ก้นบึ้ง "หากท่านต้องการร่างกายนี้เพื่อไถ่บาป ก็จงคลานเข้ามา... แต่จำไว้ว่า ทุกสัมผัสของท่าน จะเป็นเพียงแค่การย้ำเตือนว่าท่านมันคือนักโทษประหารที่ไร้สิทธิ์แม้แต่จะรัก" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ หานจิ้นมิได้โกรธเคือง ตรงกันข้าม... มันกลับจุดไฟปรารถนาอันบิดเบี้ยวและเร่าร้อนขึ้นในอกอย่างบ้าคลั่ง เขาพุ่งเข้าประชิดร่างบางด้วยความรวดเร็วราวดุร้าย ฝ่ามือใหญ่รวบเอวคอดกิ่วไว้แน่นก่อนจะกระชากเข้าหาอกจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกกำยำ ริมฝีปากร้อนผ่าวพุ่งเข้าบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบนั้นทั้งดุดัน เร่าร้อน และเจ็บปวด เป็นการผสมผสานระหว่างความโหยหาอันบ้าคลั่งและการลงทัณฑ์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด ไป๋หลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนความตกใจเป็นรอยยิ้มหยัน นางไม่ขัดขืน ปล่อยให้เขารุกราน ปล่อยให้รสจูบปะปนไปด้วยรสคาวเลือดจางๆ จากริมฝีปากที่ถูกขบเม้มจนช้ำระดู มือเรียวของนางเลื้อยขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง เล็บคมจิกข่วนลงบนแผ่นหลังกว้างจนเกิดรอยแดงยาว เป็นการตอบรับที่เร่าร้อนแต่เต็มไปด้วยการประกาศสงครามทางกามารมณ์ "ฝ่าบาท... ทรงอ่อนหัดถึงเพียงนี้เชียวหรือเพคะ อดีตสวามีผู้เคยเหยียบย่ำหม่อมฉัน" ไป๋หลินกระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอของเขาอย่างจงใจยั่วยวน หานจิ้นคำรามต่ำในลำคอด้วยความคลุ้มคลั่ง ความอดกลั้นทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนร่างบางบนเตียงบรรทมกว้าง อาภรณ์ที่เหลืออยู่ถูกกระชากทึ้งจนขาดวิ่นด้วยความเร่ง1ร้อน สัมผัสหยาบโลนแต่เปี่ยมด้วยความโหยหาถาโถมเข้าใส่ราวกับพายุคลั่ง มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างขาวผ่องที่สั่นสะท้อนด้วยแรงอารมณ์ ผิวเนียนนุ่มที่เคยเย็นชาบัดนี้ร้อนผ่าวราauเปลวเพลิง ความสัมพันธ์ที่ขับเคลื่อนด้วยความแค้นและตัณหาเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ทุกจังหวะการสอดประสานเต็มไปด้วยแรงบีบคั้นทางอารมณ์ที่หนักหน่วง หานจิ้นโถมกายเข้าหาราวกับคนใกล้ตายที่โหยหาน้ำทิพย์ หยาดเหงื่อไหลรินผสมปนเปไปกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดที่ดังสะท้อนไปทั่วห้องบรรทม ทุกครั้งที่เขาล้ำลึกเข้าไปในตัวนาง ไป๋หลินจะเปล่งเสียงหัวسาะเยาะเย้ยเบาๆ พร้อมกับจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดที่เขาสมควรได้รับ "จำความรู้สึกนี้ไว้... ฝ่าบาท ความเจ็บปวดที่ท่านมอบให้หม่อมฉันในอดีต มันเทียบไม่ได้เลยกับความมืดมิดในใจท่านตอนนี้" นางแอ่นกายรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นด้วยความเต็มใจและเย้ายวน สรีระบอบบางที่บิดเร้าไปตามแรงอารมณ์สร้างความสะท้านสะเทือนให้แก่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จนแทบสูญสิ้นสติ ความสุขสมระลอกแล้วระลอกเล่าซัดสาดเข้ามาจนทั้งสองร่างแทบหลอมละลายรวมกัน เป็นสมรภูมิบนเตียงที่ไม่มีผู้ชนะอย่างแท้จริง มีเพียงร่องรอยแห่งบาดแผลและหยาดน้ำตาที่ระบายลงบนคราบราคะอันน่าสมเพช เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบา ไป๋หลินนอนหอบสะท้อนอยู่ภายใต้อ้อมแขนที่พยายามโอบกอดนางไว้อย่างทะนุถนอมของหานจิ้น ชายหนุ่มซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียน พึมพำคำขอร้องอ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนเสียสติ แต่นางเพียงแต่มองเพดานด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ กระทั่งความเงียบถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงทุบประตูด้านนอกห้องบรรทมอย่างไม่เกรงใจ ขันทีคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่รออนุญาต พร้อมกับม้วนกระดาษลับในมือที่สั่นเทา "ฝ่าบาท... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีผู้นั้นคุกเข่าลงตัวสั่นเทา ยื่นม้วนกระดาษชุ่มเลือดให้ "สายลับจากแคว้นหลิวส่งสาส์นด่วน... และ... และสิ่งนี้ถูกพบในห้องพักส่วนตัวของสนብเอกซูพ่ะย่ะค่ะ" หานจิ้นขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ เขารับม้วนกระดาษมาคลี่ออกด้วยความหงุดหงิด ทว่าทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดแรก ร่างของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจกลับแข็งค้างดั่งถูกสายฟ้าฟาด เลือดในกายเย็นเฉียบจนจับขั้วหัวใจ ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสิ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากม้วนสาส์นนั้น... คือ "จดหมายสารภาพผิด" พร้อม "เส้นผมสีดำสนิทของเด็กชายวัยสามขวบ" ที่ระบุชัดเจนว่า... เป็นทายาทลับๆ ที่แคว้นศัตรูซ่อนไว้เพื่อใช้ล้มล้างบัลลังก์ และมารดาผู้ให้กำเนิดเด็กคนนั้น... คือสตรีที่กำลังนอนอยู่ข้างกายเขาในขณะนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ มิคายามวิกาล