การเผชิญหน้าครั้งแรก

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลามาดากัสการ์และช็อกโกแลตแท้เปอร์เซ็นต์สูงอบอวลตลบอบอวลไปทั่วฮอลล์จัดแสดงสินค้าเบเกอรี่ระดับประเทศ ณ ศูนย์การประชุมใจกลางกรุงเทพมหานคร ทว่าความหวานละมุนละไมของขนมตรงหน้า กลับไม่สามารถเจือจางบรรยากาศที่คุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของคนสองคนได้เลยแม้แต่น้อย ลีลาวดีสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าสีขาวสะอาดบรรจงตกแต่งกลีบดอกไม้จากน้ำตาลไอซิ่งลงบนเค้กแต่งงานสามชั้นอย่างประณีต ทุกสัมผัสของเธอมั่นคงและสง่างาม ต่างจากผู้หญิงเงอะงะคนเก่าที่เคยร้องไห้ฟูมฟายอยู่เบื้องหลังเงาของเขาเมื่อหลายปีก่อนอย่างสิ้นเชิง เธอในวันนี้ไม่ใช่ลีลาวดีคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ความเย็นชาใจร้ายอีกต่อไปแล้ว "น้ำหวาน... ทางบูธของเราพร้อมสำหรับการพรีเซนต์รอบบ่ายแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของธนภัทรดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่แตะลงบนไหล่เบาๆ เชફหนุ่มรุ่นพี่ผู้เป็นทั้งที่ปรึกษาและพาร์ทเนอร์คนสำคัญส่งยิ้มให้ด้วยความห่วงใย ดวงตาคมคายคู่นั้นมองเธอด้วยความชื่นชมระคนปกป้อง "ขอบคุณค่ะพี่ภัทร น้ำหวานขอเวลาอีกแค่ห้านาทีนะคะ" ลีลาวดีเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางๆ ให้รุ่นพี่หนุ่ม แววตาของเธอฉายความมั่นใจที่ผ่านการเจียระไนจากความเจ็บปวด ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันกลับไปเก็บอุปกรณ์ตกแต่งขนม สายตากลับปะทะเข้ากับร่างสูงสง่าที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าบูธจัดแสดงของเธอพอดิบพอดี โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น... ท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่เดินขัดSขัดสนกันไปมา ร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มดูทรงอำนาจและเย่อหยิ่งเช่นเคย ใบหน้าคมคายหล่อเหลานั้นราวกับถูกแกะสลักขึ้นด้วยความพิถีพิถัน เส้นผมสีดำสนิทถูกจัดแต่งอย่างไร้ที่ติ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของลีลาวดีกระตุกวูบไม่ใช่ความดูดีอย่างไร้ที่ติของเขา หากแต่เป็น ‘สายตา’ คู่นั้น ดวงตาสีนิลคมกริบที่เคยทอดมองเธอด้วยความว่างเปล่าและรังเกียจเดียดฉันท์ในอดีต บัดนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร าวกับคนตาบอดที่เพิ่งมองเห็นแสงสว่างอีกครั้ง มันเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ และที่สำคัญที่สุด... มันฉายแววปวดร้าวอย่างล้ำลึกที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "ลีลาวดี..." เสียงทุ้มต่ำที่หลุดลอดริมฝีปากหยักได้รูปนั้นแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาวอย่างชัดเจน ชื่อที่เขาเคยเรียกด้วยความหมาngเมินและเหยียดหยาม บัดนี้กลับสั่นไหวราวกับคนกำลังจะขาดใจ ลีลาวดีไม่ได้ขยับหนี เธอไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว หญิงสาวค่อยๆ วางหลอดบีบครีมลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตสามีตรงๆ รอยยิ้มที่เธอเคยใช้ปรนนิเปรอเขาด้วยความรักและความภักดีในอดีต ได้ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นและห่างเหิน ราวกับเขาก็เป็นเพียง "คนแปลกหน้า" ที่บังเอิญเดินผ่านมาซื้อขนมเท่านั้น "ยินดีต้อนรับสู่บูธ 'Lila's Sweet Palette' ค่ะ คุณภาคิน" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ เจือปน ช่างแตกต่างจากหัวใจที่กำลังเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมานอกอก ภาคินก้าวเท้าเข้ามาชิดขอบเคาน์เตอร์แสดงสินค้ามากขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูกปลุกความทรงจำสีเทาให้ย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ทว่าเขากลับไม่สนใจสิ่งรอบตัวเลยสักนิด สายตาของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว กำลังสั่นระริกขณะกวาดมองผู้หญิงตรงหัวใจ เธอดำรงอยู่ตรงนี้... สวยสง่า เฉิดฉาย และเปี่ยมไปด้วยประกายเจิดจ้า รัศมีของเชฟเบเกอรี่มือหนึ่งระดับประเทศห่อหุ้มร่างของเธอไว้จนโดดเด่นสะดุดตา เธอไม่ได้เป็นเพียงดอกไม้ริมทางที่รอวันเหี่ยวเฉาในเรือนหลังใหญ่ของเขาอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือ ‘เพชร’ ที่ลุกขึ้นมาเจียระไนตัวเองด้วยหยาดน้ำตาและคราบเลือด จนกลายเป็นความงดงามที่สูงค่าเกินกว่าที่ผู้ชายอย่างเขาจะเอื้อมถึง "น้ำหวาน..." ภาคินพึมพำอีกครั้ง สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน มือหนาที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกผิดมหาศาลที่ถูกกดทับไว้ด้วยความอีโก้มาตลอดหลายปี พรั่งพรูทะลักออกมาจนจุกแน่นลำคอ "ผม... ผมตามหาคุณ..." "อย่าพูดคำนั้นเลยค่ะ" ลีลาวดีสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "มันฟังดูน่าขันสำหรับคนที่เคยไล่ฉันออกจากชีวิตอย่างไม่ใยดีนะคะ คุณภาคิน" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเก่าของภาคินอย่างจัง ชายหนุ่มหน้าซีดเผือดลงถนัดตา ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีมลายหายสิ้นในพริบตาเดียว เขารู้ดีว่าความผิดที่เขาเคยก่อมันหนักหนาเกินกว่าจะเอ่ยคำว่า ‘ขอโทษ’ แล้วให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า... วันที่ได้พบกันอีกครั้ง แววตาของเธอจะว่างเปล่าและเย็นชาไร้เยื่อใยได้ถึงเพียงนี้ "ผมรู้ว่าผมเลว..." ภาคินก้าวเข้าไปประชิดกระจกตู้เค้ก ดวงตาคมแดงก่ำด้วยความอัดอั้น "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณมันให้อภัยไม่ได้ แต่น้ำหวาน... ขอโอกาสให้ผมได้พูด ได้ชดใช้... ได้ไถ่บาปในสิ่งที่ผมทำ..." "ชดใช้เหรอคะ?" ลีลาวดีแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสมเพชเวทนา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นที่ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง "คุณคิดว่าเวลาสามปีที่ฉันต้องจมอยู่กับความมืดมน ความเจ็บปวด และการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี มันตีราคาเป็นคำว่า 'ชดใช้' ของคุณได้ง่ายๆ งั้นเหรอคะคุณภาคิน?" บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดจนผู้คนรอบข้างเริ่มหันมามอง ธนภัทรที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ก้าวเข้ามาใกล้ลีลาวดีพร้อมเอื้อมมือมาโอบไหล่เธอไว้เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของและปกป้องอย่างชัดเจน "ขอโทษด้วยนะครับคุณภาคิน ถ้าไม่มีเรื่องธุรกิจเกี่ยวกับเบเกอรี่ เชิญคุณเดินชมงานต่อเถอะครับ แฟนผม... เอ่อ เชฟลีลาวดีต้องเตรียมตัวพรีเซนต์งานต่อแล้วครับ" ธนภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความท้าทายและเป็นศัตรูอย่างไม่ปิดบัง คำว่า *'แฟนผม'* จากปากของชายอื่นพุ่งเข้ากระแทกหน้าอกของภาคินอย่างจังราวกับถูกค้อนทุบ ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยว ความอดทนที่เหลืออยู่น้อยนิดขาดผึ่งลงทันที ภาคินหันขวับไปจ้องหน้าธนภัทรด้วยแววตาดุจดั่งพญาอินทรีย์ผู้พร้อมขยี้เหยื่อให้แหลکคามือ "ถอยมือสกปรกของคุณออกจากตัวเธอ!" ภาคินคำรามลอดไรฟัน เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจแผ่รังสีคุกคามจนคนรอบข้างต้องถอยร่น "ใจเย็นๆ ครับคิน..." เสียงหวานใสอีกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาแตะแขนภาคินไว้ ลีลาวดีก้มมองผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างอษาใจชายหนุ่ม รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากของเธอทันที... ช่างเหมาะสมกันเสียจริง อดีตสามีผู้เย่อหยิ่งกับคู่หมั้นสาวผู้ดีตระกูลดังที่เคยเป็นชนวนเหตุในอดีต ทว่า ในขณะที่ลีลาวดีกำลังจะหันหลังเดินหนีเพื่อตัดปัญหาและไม่ต้องการต่อความยาวสาวความยืด สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สามขวบ ที่วิ่งตามหลังหญิงสาวคนนั้นเข้ามา เด็กชายหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ดวงตากลมโตสีนิลและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากภาคินราวกับพิมพ์เดียวกันกำลังยืนกะพริบตาปริบๆ และทันทีที่เด็กน้อยคนนั้นเงยหน้าขึ้นสบตากับลีลาวดี หัวใจของเชฟสาวก็กระตุกวูบ ดับดิ้น ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจเมื่อเด็กน้อยเอ่ยปากเรียกผู้หญิงข้างกายภาคินด้วยคำว่า... *"คุณแม่ฮะ... คุณพ่อไปไหนเหรอฮะ?"* ลีลาวดีตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายเย็นเฉียบราวน้ำแข็งเกาะกุมไปทั่วร่าง เมื่อสมองประมวลผลได้ทันทีว่าเด็กชายหน้าเหมือนอดีตสามีคนนี้... คือลูกของ "มัน" กับผู้หญิงคนนั้น! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมอินไปกับความเจ็บปวดและการทวงคืนศักดิ์ศรีครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ **"เมฆหมอกสีชมพู"**