รสชาติที่คุ้นเคย

กลิ่นอายเนยแท้จากฝรั่งเศสที่อบอวลเคล้ากับความขมล้ำละมุนของดาร์กช็อกโกแลต 70 เปอร์เซ็นต์ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในร้าน "Le Dolce" ดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม สำหรับลีลาวดีแล้ว ทุกอณูของกลิ่นหอมเหล่านี้คือหยาดเหงื่อ แรงงาน และหยดน้ำตาที่เธอใช้ถมทับร่องAลึกแห่งความเจ็บปวดในอดีต จนกลายมาเป็นอาณาจักรเบเกอรี่ที่สั่นสะเทือนวงการขนมหวานในเวลานี้ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าสีขาวสะอาดกำลังบรรจงแต่งแต้มแผ่นทองคำเปลวลงบนหน้าเค้กมูสชาเขียวสอดไส้ราสเบอร์รี่สด ทว่าสมาธิอันแน่วแน่กลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูหน้าร้านดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ให้กลิ่นอายความกดดันและทรงอำนาจ ซึ่งเคุ้นเคยเสียจนหัวใจดวงที่พยายามสร้างกำแพงเหล็กขึ้นมาปกป้องตัวเองกระตุกวูบ ภาคินก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางเย่อหยิ่งและเย็นชาดังเช่นเคย สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบร้านด้วยความเบื่อหน่ายระคนรังเกียจตามวิสัยของนักธุรกิจใหญ่ผู้ไม่เคยใส่ใจของกระจ้อยร่อยแบบนี้ หากไม่ใช่เพราะเลขาส่วนตัวยืนยันนักหนาว่า ชีสเค้กส้มยูสุของที่นี่เป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยกะเทาะความหงุดหงิดจากการเจรจาธุรกิจที่ล้มเหลวเมื่อช่วงบ่ายได้ เขาก็ไม่มีวันเอาเท้าก้าวเข้ามาในร้านขนมเล็กๆ ที่ตกแต่งด้วยโทนสีชมพูตุ่นๆ ชวนเลี่ยนนี่เด็ดขาด "รับอะไรดีคะ?" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก หรือแม้แต่ประกายความดีใจถูกเอื้อnออกไปจากริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีนู้ดสุภาพ ลีลาวดีวางมีดปาดเค้กในมือลงอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตสามีผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเธอเคยยอมมอบทั้งชีวิตและวิญญาณให้ ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ร่างสูงที่กำลังจะก้าวเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์หยุดนิ่งทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อพิจารณาใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนอยู่หลังตู้กระจกใส แม้จะสวมผ้ากันเปื้อนสีครีมและรวบผมไว้อย่างลวกๆ แต่ทว่าดวงตากลมโตคู่doesนั่น... และมุมปากที่เชิดขึ้นนิดๆ ด้วยความถือดีแบบนั้น ทำไมมันถึงได้คุ้นตาจนน่าประหลาดใจ ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่น ความทรงจำสีเทาเมื่อสามปีก่อนแวบเข้ามาในหัว สมองสั่งให้เขาปฏิเสธความคิดไร้สาระนั้นทันที—*จะเป็นไปได้ยังไง* ผู้หญิงคนนั้นอ่อนแอ เจ้าน้ำตา และยอมจำนนต่อเขาเสมอ ไม่มีทางที่จะกลายมาเป็นเชฟเจ้าของร้านเบเกอรี่ที่มีแววตาแข็งกร้าวและเย่อหยิ่งใส่เขาได้เช่นนี้ "ขอช็อกโกแลตทรัฟเฟิลชิ้นหนึ่ง... แล้วก็ชีสเค้กส้มยูสุ" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย务เย็นชา พยายามปัดความรู้สึกคุ้นเคยอันน่ารำคาญใจนั้นทิ้งไป "ขออภัยด้วยนะคะคุณภาคิน ช็อกโกแลตทรัฟเฟิลสูตรพิเศษของเราหมดแล้วค่ะ เหลือแค่เมนูซิกเนเจอร์ที่ตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อต้อนรับ... ลูกค้าทั่วไปเท่านั้น" ลีลาวดีจงใจเน้นเสียงตรงคำว่าลูกค้าทั่วไป เพื่อเตือนให้เขารู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามันขาดสะบั้นลงอย่างไร้เยื่อใยขนาดไหน คิ้วหนาของภาคินกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาในอกเมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยจากคนขายขนมที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายตีน "แค่ขนมชิ้นเดียว ถึงกับต้องแยกลูกค้าด้วยหรือไง? ร้านเล็กๆ แบบนี้ น่าจะยินดีต้อนรับลูกค้ากระเป๋าหนักอย่างฉันเสียด้วยซ้ำ" "เงินของคุณไม่ได้มีค่าพอที่จะซื้อความสุขทางใจของฉันหรอกค่ะ" ลีลาวดีตอบกลับทันควัน นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนประกายความเย้ยหยันที่แม้แต่เธอเองก็ยังแปลกใจว่าตัวเองมีความกล้าหาญเหล่านี้มาจากไหน "เชิญเลือกเมนูอื่น หรือถ้าไม่ถูกใจ จะเดินออกไปจากร้านตอนนี้เลยก็ได้นะคะ ทางร้านเราไม่เคยง้อลูกค้าที่คิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างค่ะ" ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตู้กระจก มือหนาทุบลงบนพื้นไม้อย่างเหลืออด ความถือดีถูกท้าทายโดยผู้หญิงที่เขาไม่เคยอยู่ในสายตา "เธอเป็นใคร? ถึงกล้าพูดจาอวดดีกับฉันแบบนี้ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!" "ดิฉันไม่จำเป็นต้องรู้ค่ะว่าคุณเป็นใคร เพราะไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ใหญ่มาจากไหน ในอาณาจักรขนมหวานแห่งนี้... คุณก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่ไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับฉันทั้งนั้น" ธนภัทรที่เพิ่งเดินถือถาดแป้งพัฟออกมาจากห้องครัวด้านหลัง ชะงักฝีเท้าลงเมื่อเห็นสถานการณ์ตึงเครียด เชฟหนุ่มรุ่นพี่รีบสาวเท้าเข้ามาแทิงกลางระหว่างทั้งสองคน พร้อมส่งยิ้มสุภาพแต่แฝงไปด้วยความดุดันตามประสาผู้ชายที่ปกป้องคนของตัวเอง "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณลูกค้า? ถ้าสินค้าของเราไม่ถูกใจ เชิญร้านอื่นได้นะครับ ทางเรายินดีต้อนรับเฉพาะลูกค้าที่ให้เกียรติสถานที่และเชฟของเราเท่านั้น" ภาคินหันขวับไปมองหน้าธนภัทร แววตาของนักธุรกิจหนุ่มลุกโชนด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง สายตาที่เชฟหนุ่มมองลีลาวดีมันสนิทสนมเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกจ้าง และนั่นมันทำให้ความหงุดหงิดในใจของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความคุุกกรุ่นแปลกประหลาด "แกเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาแบบนี้กับฉัน?" ภาคินเค้นเสียงถามอย่างเย่อหยิ่ง "ผมเป็นหุ้นส่วนและเป็นคนที่ดูแลความเรียบร้อยของที่นี่ครับ" ธนภัทรตอบเสียงเรียบ นิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว ไม่มีความเกรงกลัวต่อบารมีของนักธุรกิจหมื่นล้านตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "และถ้าคุณลูกค้ายังไม่หยุดสร้างความวุ่นวาย ผมคงต้องเชิญคุณออกไปจากร้านด้วยตัวเอง" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด ลีลาวดีหยิบกล่องกระดาษสีขาวผูกโบว์สีดำสนิท ซึ่งบรรจุเค้กมูสชาเขียวสอดไส้ราสเบอร์รี่ที่เธอเพิ่งแต่งหน้าเสร็จ วางกระแทកกล่องลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังสนั่นจนภาคินต้องสะดุ้งเล็กน้อย "อยากได้รสชาติที่คุ้นเคยไม่ใช่เหรอคะ? เอาอันนี้ไปสิคะ เผื่อมันจะช่วยเตือนความจำโง่ๆ ของคุณได้ว่า... สิ่งที่คุณเคยเหยียบย่ำและทำลายมันลงไปอย่างไร้ค่าในอดีต มันมีรสชาติที่เจ็บปวดและไม่มีวันย้อนคืนกลับมาได้อีกแล้ว!" ภาคินชะงักงัน หัวใจกระหน่ำเต้นรัวอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว มือหนายื่นออกไปหยิบกล่องขนมนั้นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว รสชาติของความทรงจำบางอย่างที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของจิตใจผุดวาบขึ้นมาในหัว รสชาติเปรี้ยวอมหวานของราสเบอร์รี่ตัดกับความขมของชาเขียว... มันคือรสชาติเดียวกับเค้กวันเกิดที่ภรรยาไร้ตัวตนคนนั้นเคยพยายามทำให้เขาในคืนที่เขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน ร่างสูงขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองลีลาวดีตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งอย่างพินิจพิจารณา หัวใจเริ่มสั่นระรัวด้วยความตระหนักรู้ที่น่ากลัวบางอย่าง *กลิ่นนี้... น้ำเสียงนี้... หรือว่า...* ก่อนที่ภาคินจะได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวเล็กวัยสามขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารัก ที่วิ่งถือตุ๊กตาหมีวิ่งเข้ามาหาลีลาวดีโดยไม่สนใจแขกแปลกหน้า "คุณแม่ขา! น้องวินอยากกินมาการองรูปหมีที่แม่ทำเมื่อเช้าจังเลยครับ" ร่างของภาคินแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ขนมในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น เมื่อสายตาของเขาเบนไปสบเข้ากับดวงตากลมโตและใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายตัวน้อยคนนั้น—ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับเขาราวกับส่องกระจกเงา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "เมฆหมอกสีชมพู" เสมอนะคะ