กลิ่นอายของอดีตที่โรยด้วยแป้งเค้ก

เสียงร่อนแป้งผ่านตะแกรงร่อนทองเหลืองดัง *ซ่า...* เบาๆ คล้ายเสียงฝนที่โปรยปรายลงบนหลังคากระเบื้องในคืนที่ไร้ดาว แต่มันคือเสียงดนตรีแห่งอิสรภาพสำหรับลีลาวดีค่ะ นิ้วเรียวสวยที่เคยสวมแหวนเพชรเม็ดโตจนหนักอึ้ง บัดนี้ไร้ซึ่งพันธนาการใดๆ นอกจากคราบแป้งสีขาวโพลนที่เปรอะเปื้อนอยู่ตามปลายนิ้วและข้อมือ หล่อนกวาดสายตามองไปรอบร้าน "Le Petit Douceur" ร้านเบเกอรี่ขนาดกะทัดรัดสไตล์วินเทจที่ตั้งอยู่หัวมุมถนนสายเงียบสงบในย่านชานเมือง กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้จากฝรั่งเศสที่ผสมผสานกับความหวานละมุนของวานิลลามาดากัสการ์ ลอยอบอวลเคล้าคลอไปกับอากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ มันคือกลิ่นอายของชีวิตใหม่... ชีวิตที่ไม่มีเงาของภาคินทอดทับลงมาอีก สามปี... สามปีเต็มๆ ที่หล่อนต้องทนหายใจอยู่ใต้เงาของความเย็นชา ความดูแคลน และการถูกมองว่าเป็นเพียง "เครื่องประดับราคาถูก" ในคฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลภาคินวิวัฒน์ วันที่หล่อนหอบท้องโตๆ และหัวใจที่แตกสลายเดินออกมาจากนรกขุมนั้น หล่อนปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่า จะไม่มีวันกลับไปเป็นลีลาวดีคนเดิมที่อ่อนแอและยอมให้ใครย่ำยีศักดิ์ศรีอีกเด็ดขาด "แป้งโดว์ก้อนนี้ขึ้นรูปได้ที่พอดีแล้วครับ น้ำหวาน... หน้าตาเหม่อลอยไปถึงไหนแล้วล่ะ หรือว่ากำลังคิดถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านมาเมื่อวาน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของธนภัทรดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมที่เดินถือถาดอบขนมเข้ามาใกล้ เชฟหนุ่มรุ่นพี่ผู้เป็นทั้งอาจารย์และผู้สนับสนุนคนสำคัญส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ แววตาของเขาซ่อนความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด แต่ลีลาวดีรู้ดีว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น ธนภัทรพร้อมที่จะกางปีกปกป้องหล่อนจากพายุทุกลูกเสมอ ลีลาวดีวางที่ตัดแป้งลงบนโต๊ะหินอ่อน หล่อนสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติตัวเองกลับมา ก่อนจะระบายยิ้มบางๆ ที่ไม่ถึงดวงตาให้เขา "น้ำหวานไม่ได้คิดถึงอดีตหรอกค่ะพี่ธน... คนเราถ้ามัวแต่หันหลังกลับไปมองทางเก่า ก็คงไม่มีวันเดินไปข้างหน้าและทำฝันให้เป็นจริงได้หรอกนะคะ ร้านนี้คือหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของน้ำหวาน น้ำหวานไม่มีวันยอมให้ใครมาทำลายมันเด็ดขาด" ธนภัทรพยักหน้ารับช้าๆ สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความหวาดกลัว เขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปปัดเศษแป้งที่ติดอยู่ข้างแก้มเนียนให้ด้วยความทะนุถนอม "พี่ดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นน้ำหวานในเวอร์ชันนี้... เพชรที่ผ่านการเจียระไนด้วยความเจ็บปวด ย่อมเปล่งประกายเจิดจ้าที่สุดเสมอ และพี่เชื่อว่าวันนี้... ลูกค้าคนแรกของเราจะต้องประทับใจจนลืมไม่ลงแน่นอน" คำว่า 'ลูก' กระตุกหัวใจของลีลาวดีให้ไหววูบไปชั่วขณะ ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสองขวบเศษที่กำลังนอนหลับพริ้มอยู่ห้องพักชั้นบนผุดขึ้นมาใน ความทรงจำ... แก้วตาดวงใจของหล่อน โซ่ทองคล้องใจที่ภาคินไม่มีวันรู้ว่ามีตัวตนอยู่ เด็กน้อยผู้เป็นทั้งพลังชีวิตและเหตุผลเดียวที่ทำให้หล่อนยืนหยัดมาได้จนถึงทุกวันนี้ หล่อนจะไม่ยอมให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นเข้ามาพัวพันหรือพรากแก้วตาดวงใจไปจากอ้อมอกเด็ดขาด เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งขึ้น ขัดจังหวะความคิดของหญิงสาว "ยินดีต้อนรับค่ะ..." ลีลาวดีเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มต้อนรับลูกค้าตามสัญชาตญาณของเจ้าของร้าน ทว่า... คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่แค่ลำคอ รอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มแข็งค้างในทันที ราวกับถูกมนต์สะกดให้กลายเป็นหิน ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางร้าน กลิ่นอายความเย่อหยิ่ง เย็นชา และทรงอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขานั้น ทำให้บรรยากาศที่เคยหอมหวานอบอุ่นในร้านเบเกอรี่ กลับลดอุณหภูมิลดลงจนหนาวยะเยือกในพริบตา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของลีลาวดี... ภาคิน! เขายังคงดูหล่อเหลาบาดใจและทรงเสน่ห์เช่นเดิม ทว่าแววตาคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและประกายความเยียบเย็นที่น่ากลัว ราวกับเสือร้ายที่ตามกลิ่นเหยื่อจนเจอ "ไม่เจอกันนานเลยนะ... ภรรยาตัวดีของฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวเอื้อnเอ่ยออกมา ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาช้าๆ ทีละก้าว สร้างความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ธนภัทรขยับตัวเข้ามาบังหน้าลีลาวดีไว้โดยอัตโนมัติ พร้อมกับจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาท้าทาย ลีลาวดีกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความแค้นที่ฝังรากลึกในใจตลอดสามปีพลุ่งพล่านขึ้นมาบรรจบกับความหวาดกลัวชั่วขณะ แต่หล่อนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ บังคับตัวเองให้เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาที่มองตอบอดีตสามีเต็มไปด้วยความเย็นชาและเกลียดชัง ไม่หลงเหลือเค้าLางความอ่อนแอให้เห็นอีกต่อไป "ที่นี่ไม่มีภรรยาของคุณค่ะ... เชิญออกไปจากร้านของฉันซะ!" ลีลาวดีเค้นเสียงลอดไรฟัน เอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่สั่นน้อยๆ แต่เด็ดเดี่ยว ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักหนา เขาไม่ได้สนใจธนภัทรที่ยืนขวางอยู่แม้แต่น้อย สายตาคมกราบกรานมองลีลาวดีตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับจะแผดเผาหล่อนให้เป็นจุล "คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ น้ำหวาน... เธอกล้ามากนะที่กล้าหย่ากับฉัน แล้วยังบังaniจเอา 'บางสิ่ง' ที่เป็นของฉันหนีมาด้วย" ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวจนธนภัทรต้องเอื้อมมือคว้าแขนเขาไว้ แต่ภาคินกลับปัดออกอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาคมก้มลงกระซิบข้างใบหูของลีลาวดีด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง "เด็กผู้ชายหน้าตาเหมือนฉันที่อยู่ข้างบนนั้น... ลูกของเธอกับใครล่ะ หืม?" หัวใจของลีลาวดีหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบจนชาไปทั้งร่าง ความลับที่หล่อนปกปิดสุดชีวิตพังทลายลงในประโยคเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ "เมฆหมอกสีชมพู" เสมอนะคะ