เงาในอดีต

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลามาดากัสการ์และเนยสดแท้ที่อบอวลอยู่ทั่วห้องครัวในยามค่ำคืน ไม่เคยช่วยให้ความหนาวเหน็บในหัวอกของลีลาวดีจางหายลงไปได้เลยแม้แต่น้อยค่ะ นิ้วเรียวสวยที่เปื้อนแป้งทำขนมเล็กน้อยกำลังบรรจงใช้มีดปาดครีมลงบนเค้กแต่งงานทรงสูงสามชั้นอย่างประณีต ทุกๆ สัมผัสที่เธอวางลงไปบนเนื้อเค้กสีขาวบริสุทธิ์ ช่างสวนทางกับความย่อยยับอัปลักษณ์ของชีวิตแต่งงานที่เธอกำลังเผชิญอยู่ในเวลานี้เหลือเกิน เสียงก๊อกแก๊กของกุญแจที่กระทบกับลูกบิดประตูด้านหน้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนอันเปลี่ยวเหงา หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นด้วยความหวังและโหยหาไอรอนอุ่นๆ ของสามี บัดนี้กลับกระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่น—ภาคินก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉย เย็นชา ไร้ซึ่งรอยยิ้ม และที่สำคัญที่สุด... ไร้ซึ่งเงาของเธอในสายตาของเขา "ยังไม่นอนอีกหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างไร้เยื่อใย ขณะที่ร่างสูงสง่าในชุดสูททำงานราคาแพงเดินผ่านโต๊ะทำขนมของเธอไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุชิ้นหนึ่งในบ้านหลังใหญ่โตมโหฬารหลังนี้ "น้ำหวานกำลังอบเค้กสำหรับงานเลี้ยงของบริษัทคุณค่ะ... เผื่อว่าคุณอยากจะชิม..." ลีลาวดีเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบa ดวงตากลมโตฉายแววคาดหวังเล็กๆ ลึกๆ ที่เธอเองก็รู้ดีว่ามันช่างโง่เง่าเสียเหลือเกิน ภาคินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาปรายตามองเค้กสีขาวสะอาดตาในมือเธอนิ่งๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเขากรีดลึกลงไปในหัวใจของคนมองจนแทบแหลกสลาย "ไม่ต้องหรอก รสนิยมเรื่องความหวานของเธอ มันเลี่ยนเกินกว่าที่ฉันจะสนใจลิ้มลอง... อีกอย่าง เธอควรเอาเวลาไปใส่ใจเรื่องอื่นที่มีประโยชน์เสียบ้าง ดีกว่ามานั่งปั้นแป้งไร้สาระพวกนี้ในยามวิกาล" คำพูดที่บาดลึกยิ่งกว่าคมมีดปาดเค้กหลุดออกมาจากริมฝีปากของสามีผู้เย่อหยิ่ง ภาคินไม่เคยรู้เลย... ว่าทุกๆ ชิ้นเค้กที่เธอตั้งใจทำด้วยความรักและความใส่ใจ คือหยาดเหงื่อและเศษเสี้ยวความสุขสุดท้ายที่เธอพยายามยื้อยุดชีวิตแต่งงานที่ตายซากนี้ไว้ "แต่... นี่คือความฝันของน้ำหวานนะคะ..." เธอพยายามเปล่งเสียงพูดออกไป แม้ลำคอจะตีบตันไปด้วยก้อนสะอื้น "ความฝันงี่เง่าของเธอนั่นแหละ ที่ทำให้บ้านหลังนี้ไม่มีความสุข" ภาคินสวนกลับทันควันอย่างไร้ความปรานี "จำใส่หัวเอาไว้ว่าเธอแต่งเข้ามาเพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้ฉัน ไม่ใช่มาทำตัวเป็นแม่บ้านไร้ค่าที่เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับเตาอบ... เลิกทำตัวน่ารำคาญเสียที ลีลาวดี" ปัง! เสียงประตูกล่องห้องนอนใหญ่ปิดกระแทกดังสนั่น สะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของหญิงสาว หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ตลอดทั้งคืนไหลรินอาบสองแก้มเนียนเงียบๆ ไม่มีเสียงสะอื้นไห้ มีเพียงความเจ็บปวดร้าวลึกที่ถูกฝังรากลงไปในจิตวิญญาณทีละน้อยๆ ในค่ำคืนนั้นเอง... ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวของห้องครัว ลีลาวดีได้ตายจากความเป็นภรรยาผู้แสนอ่อนแอและยอมจำนนไปอย่างสมบูรณ์แบบ หญิงสาวก้มมองท้องแบนราบของตนเองที่มีสายเลือดของคนใจร้ายคนนั้นเติบโตอยู่ พร้อมกับยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งอย่างเด็ดเดี่ยว ความรักความภักดีที่เธอเคยมอบให้ ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นอันเย็นเยียบที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ หากวันหนึ่งข้างหน้า... เธอกลับมาทวงคืนศักดิ์ศรีและทุกสิ่งที่เคยถูกแย่งชิงไป ภาคินจะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่าขอร้องให้เธอหยุดด้วยน้ำตาของเขาเอง! ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตยังคงวนเวียนกรีดแทงหัวใจของลีลาวดีในปัจจุบัน แม้กาลเวลาจะผ่านพ้นไปจนเธอผันตัวมาเป็นเชฟเบเกอรี่มือหนึ่งผู้ทรงเกียรติและมีชื่อเสียงโด่งดังภายใต้อาณาจักรขนมหวานอันรุ่งโรจน์ เคียงข้างกับธนภัทร เชฟรุ่นพี่ผู้คอยประคับประคองและเป็นเกราะ แต่ทว่า... ในคืนเปิดตัวร้านสาขาใหม่ล่าสุดกลางใจเมือง เสียงเคาะประตูห้องพักรับรองด้านหลังร้านกลับดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเธอ ลีลาวดีขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ยามวิกาลเช่นนี้ย่อมไม่ใช่พนักงานหรือลูกค้าคนไหนอย่างแน่นอน เธอเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลมโตกลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่อพบว่าร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในความมืด คือบุคคลที่เธอไม่อยากพบเจอมากที่สุดในชีวิต ดวงตาคมกริบของภาคินจ้องมองเธอด้วยประกายไฟที่ยากจะคาดเดา ลมหายใจอุ่นร้อนของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งเป่ารดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ก่อนที่เขาจะก้าวล้ำเข้ามาในห้องของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าฉบับหนึ่งมาตรงหน้าเธอ "ฉันรู้ความจริงหมดแล้ว... น้ำหวาน... และเด็กผู้ชายคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างเธอที่สนามบินเมื่อวันก่อน... เขาคือลูกของเราใช่ไหม?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของน้ำหวานในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ — เมฆหมอกสีชมพู