กำแพงที่สูงชัน

"คุณคิดว่าผลงานระดับนี้จะซื้อความภักดีของลูกค้าฉันได้หรือคะ, คุณภาคิน?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องรับรองวีไอพีของ 'La Douceur' เบเกอรี่ช็อปชื่อดังที่กำลังเป็นทอล์กออฟTht-town ลีลาวดีในชุดสูทเข้ารูปสีงาช้างขับผิวให้ดูเปล่งประกาย ยืนกอดอกมองชายหนุ่มอดีตสามีด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่มีความหวาดหวั่นระคนหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ในดวงตาคู่นั้นอีกต่อไป มีเพียงความเย่อหยิ่งทระนงที่ถูกเจียระไนขึ้นมาจากเศษซากความช้ำระกำตรมในอดีต ภาคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The sharp lines. ดวงตาคมกริบของนักธุรกิจหมื่นล้านกวาดมองร่างบางที่ครั้งหนึ่งเคยซุกตัวอยู่ใต้เงาของเขาอย่างสั่นเทา แต่วันนี้... เธอกลับยืนหยัดอย่างสง่างาม ทอดทิ้งเขาไว้เบื้องหลังด้วยศักดิ์ศรีที่สูงส่งจนน่าหมั่นไส้ บนโต๊ะตรงหน้าคือกล่องขนม ‘Midnight Rose’ ผลงานชิ้นเอกที่เพิ่งคว้ารางวัลชนะเลิศระดับประเทศมาหมาดๆ ซึ่งเขาตั้งใจหอบมันมาเสนอซื้อลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวด้วยตัว,เอง "น้ำหวาน..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟัน "คุณเล่นเกมนี้แรงเกินไปแล้วนะ หุ้นส่วนของผมกำลังกดดัน และผมต้องการสิทธิ์ขาดในสูตรขนมนี้" "เกมเหรอคะ?" ลีลาวดีหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนที่เคยได้ยินเสียงนี้ร้องไห้อ้อนวอนขอความรัก "ดิฉันไม่ได้เล่นเกมค่ะ ดิฉันกำลังทำธุรกิจ บนโต๊ะเจรจาไม่มีคำว่าสามีภรรยาเก่า มีแต่คำว่า 'คู่ค้า' ซึ่งดูเหมือนว่า... คุณสมบัติของบริษัทคุณ ยังไม่ผ่านเกณฑ์การคัดเลือกของฉันค่ะ" คำพูดนั้นราวกับตบหน้าฉาดใหญ่เข้าที่ความเย่อหยิ่งของภาคิน มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ชายหนุ่มผู้ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร ยอมบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อพบเธอด้วยตัวเอง ยอมแม้กระทั่งยืนรอหน้าห้องครัวนานนับชั่วโมง เพียงเพื่อให้ได้ยินคำปฏิเสธที่เย็นชาไร้เยื่อใยแบบนี้หรือ? "คุณกล้าปฏิเสธผม..." ภาคินก้าวเท้าเข้าหาด้วยแรงกดดันมหาศาล ร่างสูงใหญ่คุกคามจนอากาศรอบตัวแทบจะเบาบางลง แต่ลีลาวดีไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอกลับเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีอาการใจสั่นระทึกเหมือนวันเก่า "ทำไมดิฉันจะไม่กล้าล่ะคะ? ในเมื่อผู้ชายที่ชื่อภาคิน ไม่เคยมีค่าพอที่จะทำให้ฉันต้องลดตัวลงไปเกรงกลัวอีกแล้ว" เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉาบด้วยประกายความแค้นที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน "จำวันที่ฉันคุกเข่าอ้อนวอนคุณได้ไหมคะ? วันที่คุณเหยียบย่ำหัวใจฉันลงกับพื้น... วันนั้น กำลังใจและศักดิ์ศรีของฉันตายไปหมดแล้ว เหลือไว้แค่ผู้หญิงคนนี้ ที่พร้อมจะเหยียบย่ำความต้องการของคุณบ้าง เหมือนที่คุณเคยทำกับฉันอย่างไรล่ะคะ!" บรรยากาศในห้องอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จะทำลายกำแพงความตึงเครียดลง ธนภัทรเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ มือถือแท็บเล็ตแสดงตารางนัดหมาย เชฟหนุ่มรุ่นพี่ส่งสายตาปราณีมาให้ลีลาวดีแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับอดีตสามีผู้ทรงอิทธิพลด้วยท่าทีที่ไม่มียอมแพ้ "ขอโทษด้วยนะครับคุณภาคิน หมดเวลาเข้าเยี่ยมชมส่วนจัดแสดงส่วนตัวแล้วครับ ทางเรามีแขกคนสำคัญระดับวีไอพีรอพบคุณลีลาวดีอยู่ด้านนอก เกรงว่าการเจรจาธุรกิจในวันนี้คงต้องยุติแต่เพียงเท่านี้" ธนภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบขาด ภาคินหันขวับไปมองธนภัทร สายตาดั่งพญาอินทรีย์จ้องมองคู่แข่งหัวใจอย่างไม่ปิดบังความเกลียดชัง เขารู้ดีว่าไอ้เชฟหนุ่มคนนี้คอยหนุนหลังอดีตภรรยาของเขามาตลอด และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาแทบคลั่ง "ธุระของผมกับภรรยา... เอ๊ย อดีตภรรยา ยังไม่จบ" ภาคินเน้นเสียงลอดไรฟัน "ไม่มีคำว่าอดีตภรรยาหรือภรรยาอะไรทั้งนั้นค่ะ มีแต่ 'ลีลาวดี เชฟเจ้าของร้าน' กับ 'ลูกค้าที่ไม่ได้รับเชิญ' เชิญออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของฉันด้วยค่ะ" ลีลาวดีตัดบทอย่างไม่ไว้หน้า เธอผายมือไปทางประตู เป็นการขับไล่อย่างชัดเจนและเจ็บแสบที่สุด ภาคินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับเพลิงโทสะที่แผดเผาอก เขาแค่นยิ้มหยันออกมาอย่างยากจะควบคุมความรู้สึก "คุณเก่งขึ้นมากจริงๆ ลีลาวดี... กล้าต่อปากต่อคำ กล้าท้าทายผม แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ กำแพงที่คุณสร้างขึ้นมาขวางผมวันนี้ มันอาจจะพังทลายลงมาทับคุณเองเข้าสักวัน" "ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ คนที่จะตายใต้ซากกำแพง ก็คงไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ" เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่งดงามแต่เย็นชาเสียจนภาคินต้องผับเก็บความพ่ายแพ้ไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกไหล่ออกไปจากห้องด้วยความแค้นสุมอก เมื่อประตูปิดลง ธนภัทรจึงถอนหายใจยาว พลางหันมามองหญิงสาวข้างกายด้วยความห่วงใย "ไหวไหมครับน้ำหวาน? ผู้ชายคนนั้นไม่ยอมรามือแค่นี้แน่" "ไหวสิคะพี่ธน น้ำหวานผ่านจุดที่แย่ที่สุดมาแล้ว กำแพงแค่นี้... ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ" เธอกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะวางตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทำงานอย่างสงบ แม้ภายในใจจะรู้ดีว่าศึกครั้งนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ทว่า ในขณะที่ลีลาวดีกำลังจะก้มหน้าตรวจบัญชีร้าน เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สั่นขึ้นมาเบื้องหน้า *ภาพถ่ายปริศนา* จากเบอร์แปลกถูกส่งเข้ามาพร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเชฟสาวเย็นเฉียบลงในพริบตา มันคือภาพถ่ายของเด็กชายวัยห้าขวบคนหนึ่ง... เด็กชายที่มีรอยยิ้มและดวงตาถอดแบบมาจากภาคินราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังยืนถือลูกโป่งสีชมพูอยู่หน้าร้านเบเกอรี่ของเธอ โดยมีเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนกำลังก้มลงจูงมือเขาอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู