ค่ำคืนในคาสิโน

เศษกระจกนิรภัยที่แตกละเอียดกระจายเกลื่อนพื้นห้องทำงานส่วนตัว ส่งเสียงกรอบแกรบทุกครั้งที่รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบย่างลงไป กลิ่นอายของดินปืนและควันจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง ร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมอาวุธครบมือยังคงกุมอาวุธนิ่ง ทว่าสายตาทั้งหมดกลับไม่ได้มองมาที่เจ้าของห้อง แต่กลับพุ่งเป้าไปที่ร่างสูงใหญ่ของศิลา ที่ก้าวข้ามกรอบหน้าต่างและเศษกระจกเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าคมคาย รอยสักรูปงูพิษที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตสีเข้มขยับไหวตามจังหวะการหายใจ ดุจสัตว์ร้ายที่พร้อมฉกเหยื่อ "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ... คุณคีริน" ศิลาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้ในทุกพยางค์ สายตาคมกริบของอีกฝ่ายเบนผ่านร่างของคีรินไปหยุดนิ่งอยู่ที่รินรดา ซึ่งยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะทำงาน คีรินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ยังคงเรียบเฉย นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนาข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างใจเย็น ราวกับสถานการณ์ตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องน่ารำคาญใจยามบ่าย "แกกล้ามากนะที่เหยียบเข้ามาในถ้ำของฉัน... ศิลา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความดุดัน คีรินก้าวเท้าเข้าไปหาร่างของศิลาอย่างไม่เกรงกลัวคมกระสุนในมือลูกน้องอีกฝ่าย "คิดว่าพาคนมาแค่สามคนนี้ แล้วจะออกไปจากที่นี่ได้ทั้งตัวอย่างนั้นเหรอ?" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาพังข้าวของหรอกครับ... แต่พอดีได้ข่าวว่าคุณกำลังจะพา 'ของเล่นชิ้นใหม่' ไปเปิดตัวในคาสิโนคืนนี้ ผมก็เลยอยากจะมาแสดงความยินดีด้วยตัวเองเสียหน่อย" ศิลาปรายตามองรินรดาด้วยสายลวนลามอย่างไม่ปิดบัง "สถาปนิกสาวคนเก่ง... ย้ายค่ายมาอยู่กับหมาป่าหิวโซแบบนี้ ไม่กลัวถูกมันกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกหรือไงครับคนสวย?" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวผสมกับความโกรธเกรี้ยว เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษาไว้กำลังถูกเหยียบย่ำด้วยคำพูดดูถูกเหียดหยามเหล่านั้น ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตอบโต้อะไร ร่างสูงใหญ่ของคีรินก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ ร่างหนาบังเงามืดทับร่างบางเอาไว้จนมิด ราวกับประกาศความเป็นเจ้า "ถอยสายตาโสโครกของแกออกไปจากผู้หญิงของฉัน..." คีรินคำรามในลำคอ น้ำเสียงเย็นเยียบจนน่าขนลุก "แล้วไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ส่งศพพวกแกกลับไปให้เจ้านายของพวกแกได้เก็บกวาด" ศิลาหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระ "ปากดีสมกับเป็นเจ้าพ่อคาสิโนใต้ดิน... แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับ ของบางอย่างที่คุณคิดว่าครอบครองไว้ได้เบ็ดเสร็จ อาจจะแว้งกัดคุณเข้าสักวัน" สิ้นคำพูด ศิลาก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องถอยร่างออกไปทางช่องหน้าต่างที่แตกกระจายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มทิ้งทวนที่ยังคงติดอยู่บนมุมปาก ทิ้งให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คีรินพ่นลมหายใจ1เฮือกด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันกลับมามองสถาปนิกสาวที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่ด้านหลัง สายตาคมกริบกวาดสำรวจเรือនร่างอรชรที่ไร้การป้องกัน ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ "กลัวจนตัวสั่นเลยอย่างนั้นเหรอ... หืม?" คีรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้น "แต่เมื่อกี้... เธอคงได้เห็นแล้วสินะ ว่าถ้าไม่มีฉันคุ้มกะsัน ผู้ชายข้างนอกมันพร้อมจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ ได้ตลอดเวลา" "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย..." รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้เสียงจะสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันดูแลตัวเองได้!" "ปากเก่ง..." คีรินสาวเท้าเข้าประชิดตัวรินรดาราวกับเสือดาวตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกับแผงอกแกร่ง "ปากเก่งแบบนี้... คงต้องใช้บทเรียนบนเตียงช่วยเตือนความจำสักรอบสองรอบ ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของชีวิตเธอในตอนนี้!" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อถูกรวบตัวไว้ในอ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักดิบเถื่อน เธอพยายามดิ้นรนขัดขืน ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้สร้างความสะเทือนให้ร่างหนาเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ วงแขนที่โอบกอดก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น จนแผ่นหลังบางแนบติดไปกับประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท "ปล่อยนะ... คีริน!" เธอตวาดเสียงแข็ง พยายามผลักไดอกแกร่ง แต่มือของเขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ค่ำคืนนี้... เรามีงานสำคัญต้องทำ" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวแผ่ซ่านความเย้ายวนจนน่าเวียนหัว "เธอต้องไปเปิดตัวในฐานะ 'คนของฉัน' ที่คาสิโนชั้นใต้ดิน... และก่อนจะไปถึงตรงนั้น ฉันต้องทำให้แน่ใจซะก่อนว่าเธอจะเชื่อฟังฉันทุกคำสั่ง" ไม่รอให้เธอได้ทันปฏิเสธ ริมฝีปากหยักลึกก็ประกบจูบทาบทับลงมาทันทีอย่างดุดันและเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งร้อนแรง บ้าคลั่ง และเรียกร้อง ปลุกเร้าความสั่นสะท้านให้แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย รินรดาพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อปฏิเสธสัมผัสอันตรายนี้ แต่มีหรือที่มาเฟียเจ้าเล่ห์จะยอมแพ้ นิ้วแกร่งบีบเค้นที่กรามมนบังคับให้เธอต้องเผยอริมฝีปากออก ก่อนที่ลิ้นร้อนจะรุกล้ำเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกราม รสจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนทำให้สมองของรินรดามึนงง สติสัมปชัญญะที่เคยมีเริ่มพร่าเลือน ความโกรธเกรี้ยวที่เคยต่อต้าน ถูกหลอมละลายหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดสูททำงานอย่างอุกอาจ ลากผ่านแผ่นหลังเนียนนุ่มก่อนจะบีบเคล้นสะโพกอิ่มอย่างหนักหน่วงจนเธอต้องหลุดเสียงครางฮือในลำคอด้วยความวาบหวาม คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก ในขณะที่ดวงตาสีนิลคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชน ร่างหนาก้มลงกระซิบชิดใบหูบอบบาง เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจนสั่นประสาท "จำเอาไว้รินรดา... ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว" เขากระซิบพลันขบเมิ่งติ่งหูเบาๆ จนเธอสะดุ้งเฮือก "เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะค่ำคืนในคาสิโนใต้ดินของฉัน จะทำให้เธอไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำใดโต้แย้ง ประตูห้องทำงานอีกด้านที่เชื่อมต่อไปยังลิฟต์ส่วนตัวก็เปิดผางออกโดยปราศจากการเคาะเตือน ร่างของลูกน้องคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน พร้อมกับเอ่ยรายงานเสียงเครียด "นายครับ... ศิลาส่งคนไปป์ระเบิดทางเข้าโซนวีไอพีของคาสิโนชั้นล่างแล้วครับ ตอนนี้แขกเริ่มแตกตื่นกันหมดแล้ว!" คีรินชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสสีนิลวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะระลอกใหม่ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งในพริบตา เขาดึงร่างของรินรดาเข้ามาชิดกายมากกว่าเดิม ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ทำเอาขนลุกซู่ "ดูเหมือนแผนการเปิดตัวของเรา... จะต้องสนุกกว่าที่คิดไว้เสียแล้วล่ะครับที่รัก..." โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ จากใจนักเขียน: ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ภูริศร์" เสมอมานะครับ