การลอบทำร้าย

เสียงเหล็กกระทบกันดังกึกก้องท่ามกลางความมืดมิดของไซต์งานก่อสร้างที่ยังไม่แล้วเสร็จ กลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์ผสมปนเปไปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาแตะนาสิก ประโยคสุดท้ายยังไม่ทันจางหายไปในอากาศ ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดดำสนิทกลุ่มใหญ่ก็พรูเข้ามาล้อมกรอบสถาปนิกสาวและมาเฟียหนุ่มไว้ในรัศมีวงแคบ รินรดาผงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยสักนูนต่ำของคีรินอย่างจัง ความร้อนจากกายหนุ่มแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าผ่านเข้ามาจนเธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองศึก "ถอยไป ริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดเอ่ยสั่งด้วยความเฉียบขาด มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอเข้าหาตัวพร้อมกับชักอาวุธปืนพกสั้นสีดำสนิทออกจากเอวอย่างไร้เสียงเตือน แววตาของคีรินในยามนี้เปลี่ยนเป็นสีนิลดุจสัตว์ป่ากระหายเลือด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวที่กำลังพุ่งถึงขีดสุดเมื่อมีคนกล้าล้ำเส้นเข้ามาในเขตอิทธิพลของเขา และที่สำคัญที่สุด... มันคือการคุกคามผู้หญิงของเขา ปัง! กระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศเจาะทะลุเสาปูนใกล้จุดที่พวกเขายืนอยู่สะเก็ดไฟแตกกระจาย ศิลาส่งสัญญาณให้ลูกน้องเปิดฉากการลوبทำร้ายทันทีโดยไม่ปล่อยให้มีเวลาตั้งตัว ความโกลาหลระเบิดขึ้นในพริบตา คีรินดึงรินรดาให้หมุนตัวหลบวิถีกระสุนอย่างคล่องแคล่ว แขนแกร่งโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นแนบชิดติดกาย ขณะที่มืออีกข้างสาดกระสุนสวนกลับไปยังกลุ่มมือปืนฝ่ายตรงข้ามด้วยความแม่นยำราับจับวาง เสียงปืนสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วโครงสร้างคอนกรีตเปลือยเปล่า "กรี๊ด!" รินรดาหลุดเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ แรงปะทะและความรุนแรงตรงหน้าทำให้โลกทั้งใบเอียงวูบ เธอยังไม่เคยเผชิญหน้ากับความเป็นความตายที่ใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน ความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ แต่สัมผัสจากวงแขนที่โอบกอดปกป้องเธอไว้อย่างมั่นคงกลับสร้างความอุ่นใจอย่างประหลาดท่ามกลางดงกระสุน "อยู่ใกล้ผม... อย่าห่างตัวผมเด็ดขาด ริน" คีรินก้มลงกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง ท่ามกลางกลิ่นดินปืนและควันจางๆ สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มถูกปลุกเร้าให้ตื่นตัวเต็มพิกัด เขารู้ดีว่าเป้าหมายของศิลาไม่ใช่แค่การทำลายโปรเจกต์ตึกระฟ้าของรินรดา แต่เป็นการทำลายสิ่งที่เขารักเพื่อหักหน้าเขา การปะทะกันดำเนินไปอย่างดุเดือดราวกับภาพสโลว์โมชันในสายตาของคีริน เมื่อกระสุนนัดสุดท้ายในแมกกาซีนของฝ่ายตรงข้ามหมดลงพร้อมๆ กับเสียงร้องโหยหวนของลูกน้องศิลาที่ล้มลงนอนเกลื่อนพื้น ศิลากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจเมื่อเห็นแผนการลอบสังหารล้มเหลวไม่เป็นท่า ชายหนุ่มคู่ปรับในชุดสูทราคาแพงที่ตอนนี้เปื้อนฝุ่นและคราบเขม่าควัน ก้าวถอยหลังพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "แกแน่มาก คีริน... แต่คิดเหรอว่าเกมนี้จะจบแค่นี้!" ศิลาตะโกนลั่นก่อนจะอาศัยความมืดกระโจนหลบออกไปทางช่องลิฟต์ที่ยังสร้างไม่เสร็จ พร้อมกับเสียงคำรามสั่งให้ลูกน้องที่เหลือถรอยทัพ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ คีรินยังคงตรึงร่างของรินรดาไว้กับแผ่นอกของเขา มือหนาลูบไล้ไปตามแนวหลังบางเพื่อปลอบประโลม แต่สัมผัสนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนแบบคนทั่วไป มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อน ความกระหาย และความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกปะปนกับความเย้ายวนที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอמהด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "คุณ... คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า คีริน" "เป็นห่วงผมเหรอครับ?" มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรของเธอตั้งแต่Fรจรดเท้าเพื่อความมั่นใจว่าไม่มีรอยขีดข่วน "คนที่ควรจะถูกถามคำถามนั้นควรจะเป็นคุณมากกว่านะ ริน... เกือบไปแล้วแท้ๆ" แทนที่จะปล่อยเธอเป็นอิสระ คีรินกลับใช้แขนอีกข้างรวบเอวสอบเข้าหาตัวจนช่องว่างระหว่างกันหายวับไปกับตา ความตึงเครียดจากความเป็นความตายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นพลังงานความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ อะดรีนาลีนในร่างกายที่หลั่งออกมาอย่างท่วมท้นทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนไวต่อความรู้สึกเป็นพิเศษ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมครามไม่เป็นจังหวะ "ปล่อยฉันได้แล้ว..." รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบา เมื่อตระหนักว่าสถานการณ์เริ่มอันตรายในรูปแบบใหม่ อันตรายที่มาจากตัวผู้ชายคนนี้เอง มือบางพยายามดันแผงอกเปลือยเปล่าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขาออก แต่กล้ามเนื้อแน่นหนานั้นกลับแข็งราวกับกำแพงหิน "ผมบอกแล้วไงว่าอย่าห่างตัวผม" คีรินโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความตายเมื่อครู่ กลับกลายเป็นสิ่งกระตุ้นเร้าที่ทำให้สถาปนิกสาวหัวใจเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าเสียงปืน "คุณเกือบตายในอ้อมแขนผม... ริน รู้ตัวไหมว่ามันทำให้ผมคลั่งแค่ไหน" "อื้ม..." เสียงทททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททขทททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททัทททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททิทททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททวริมกลบทรายทททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททนททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททททที่ขารักษาชีวิตของเขาไว้ในมุมมองที่เขาเป็นคนที่มีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องและทวงคืนทุกอย่างที่เคยถูกพรากไป ขณะที่รินรดากำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายอันตรายที่สั่นคลอนหัวใจ เธอจะเลือกเชื่อใจผู้ชายคนนี้... หรือจะหนีไปให้พ้นจากวงวนอันตรายนี้ก่อนที่เธอจะสูญเสียทั้งหัวใจและตัวตน? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้เสมอนะครับ