กลิ่นอายอันตราย

เสียงปรบมือสามครั้งดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกในห้องทำงานวีไอพีของคาสิโนใต้ดิน "ดูเหมือนว่าเกมของเราจะมีแขกไม่เชิญมาร่วมวงซะแล้วสิครับ..." คีรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสความอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับขยับตัวเข้าประชิดรินรดาอย่างถือวิสาสะ ฝ่ามือหนาที่มีรอยสักลายเส้นดุร้ายเอื้อมไปโอบรอบเอวบางของเธอไว้แน่น ราวกับประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าผู้มาเยือน ประตูห้องนิรภัยเปิดผางออกพร้อมกับร่างของ "ศิลา" คู่แข่งทางธุรกิจผู้มีแววตากร้าวรอด และลูกน้องชุดดำอีกหลายชีวิตที่ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ บรรยากาศในห้องอับชื้นและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและคราบเลือดที่เจือจางอยู่ในอากาศ รินรดาพยายามบิดตัวหนีสัมผัสจากมือแกร่งที่กำลังตรึงเธอไว้กับแผงอกกว้าง หัวใจของสถาปนิกสาวเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนก ศักดิ์ศรีที่เคยค้ำคอทำให้เธอไม่ยอมตกเป็นเครื่องมือในเกมอำนาจของใครทั้งสิ้น เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามผลักไสอกแกร่งของคีรินออกห่าง "ปล่อยฉันนะ... คีริน คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความพะว้าพะวังเมื่อหันไปสบตากับศิลาที่ยืนยิ้มเยาะอยู่เบื้องหน้า "ชูส์... เป็นเด็กดีแล้วยืนดูเกมของผู้ใหญ่เงียบๆ ดีกว่าครับ รินรดา" คีรินกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกชันไปทั้งร่าง สัมผัสจากมือของเขาไม่ได้นุ่มนวลแต่มันเต็มไปด้วยการบังคับและข่มขู่ แรงบีบที่เอวบางทำให้เธอรู้ตัวทันทีว่าการต่อต้านในสถานการณ์นี้มีแต่จะทำให้เธอเจ็บตัวเปล่า "ไงล่ะ คีริน... ดูท่าทางโปรเจกต์รีสอร์ตหรูริมผานั่น จะไม่ได้ตกเป็นของแกคนเดียวซะแล้วสิ" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สายตาดิบเถื่อนกวาดมองร่างระหงของรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความโลภโมโทสัน "ผู้หญิงคนนี้สินะ สถาปนิกคนเก่งที่ออกแบบโครงสร้างทั้งหมด... หึ หน้าตาก็สะสวยดีนี่ ไม่น่าเอาอนาคตมาทิ้งไว้กับหมาบ้าอย่างแกเลยรินรดา มาอยู่กับฉันดีกว่าไหม ฉันให้ข้อเสนอที่ดีกว่าไอ้หมอนี่แน่" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าศิลาคือใคร ชื่อเสียงด้านความโหดเหี้ยมและเล่ห์เหลี่ยมแพรพราวของชายคนนี้เป็นที่เลื่องลือในวงการอสังหาริมทรัพย์ การที่เธอตกเป็นเป้าหมายท่ามกลางสงครามระหว่างมาเฟียสองขั้วทำให้ตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความตาย แต่ก่อนที่ศิลาจะก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอมากกว่านั้น ร่างสูงใหญ่ของคีรินก็ก้าวขยับบังร่างบางไว้มิดชิด แววตาของมาเฟียเจ้าถิ่นเปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มจัด เส้นเลือดที่ลำคอและท่อนแขนปูดโปนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้กำลังระเบิดออกมาเป็นรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง "แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองเธอ... ศิลา" คีรินคำรามต่ำในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนศิลาถึงกับชะงักฝีเท้า "ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน เป็นสิทธิ์ขาดของฉันในเกมนี้ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องทั้งนั้น" "ปากดีนักนะคีริน! คิดว่าคาสิโนซกมกนี่จะเป็นหลุมหลบภัยให้แกได้ตลอดรึไง ลูกน้องกูอยู่ข้างนอกเป็นร้อย แกคิดว่าจะรอดออกไปได้รึ?" ศิลาแค่นAิยิ้มเหี้ยม ควักปืนพกสีดำสนิทออกมาเล็งตรงมาที่คีรินทันที บรรยากาศในห้องตึงเครียดถึงขีดสุด ลมหายใจของทุกคนหยุดชะงัก รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความหวาดกลัวแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ ทว่าในวินาทีเป็นตายนั้นเอง คีรินกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย มุมปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างหยิ่งผยอง มือแกร่งที่โอบเอวรินรดาอยู่เปลี่ยนเป็นกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอชนเข้ากับแผงอกแข็งแกร่ง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิดกัน ดวงตาดุจเสือร้ายมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "จำไว้นะครับรินรดา..." คีรินกระซิบเสียงพร่าข้างริมฝีปากนุ่ม "...ว่าต่อให้โลกใบนี้จะถล่มลงมาต่อหน้า ต่อให้ผมต้องพังทุกอย่างเพื่อปกป้องสิ่งที่เป็นของผม... คุณก็ไม่มีวันได้หลุดมือผมไปไหนทั้งสิ้น" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงท้วงติงใดๆ คีรินก็ชักปืนเก็บเสียงที่ซ่อนอยู่ข้างเอวออกมายิงสวนไปยังหลอดไฟหลักของห้องทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดในเสี้ยววินาที พร้อมกับเสียงปืนและเสียงกรีดร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหวตามมาติดๆ ในความมืดนั้น มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นแล้วออกแรงลากวิ่งฝ่าความโกลาหลออกทางประตูลับหลังห้องทำงาน ทิ้งให้เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นของศิลาไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในวังวนเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ