การแก้เผ็ดของมาเฟีย

กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดที่ลอยเคคว้างอยู่ในอากาศราวกับใบมีดบางเฉียบที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกวินาทีให้ขาดวิ่น "ศิลา... นายกล้ามากนะที่เดินเข้ามาเหยียบถิ่นของฉันด้วยตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของคีรินดังลอดไรฟัน ร่างหนาในชุดสูทสีดำสนิทไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ สายตาดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังจ้องมองเหยื่อแฝงแววเหี้ยมเกรียม รอบตัวเขาแผ่รังสีคุกคามชนิดที่ทำให้อุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวลดต่ำลงจนน่าขนลุก รินรดา ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงาน หายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอมองเอกสารในมือของศิลา สลับกับใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยพายุคลั่งของคีริน โปรเจกต์ออกแบบโครงสร้างห้างสรรพสินค้าใต้ดินที่เธอยอมแลกหยาดเหงื่อและศักดิ์ศรีทั้งชีวิตเพื่อมัน กำลังถูกใช้เป็นเครื่องมือต่อรองในเกมสกปรกระหว่างมาเฟียสองขั้ว "อย่าเพิ่งทำหน้าตาเคร่งเครียดแบบนั้นเลยครับคุณคีริน..." ศิลาแย้มยิ้มเยือกเย็น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ร่างระหงของสถาปนิกสาวด้วยความหลงใหลระคนดูแคลน "ผมแค่เอา 'ทางเลือก' มาให้คุณผู้หญิงคนนี้ต่างหาก ในเมื่อโปรเจกต์นี้กำลังจะพังทลายลงด้วยอำนาจมืดบางอย่าง... ทำไมไม่ลองเปลี่ยนมาร่วมงานกับคนที่มี 'ความสามารถ' ในการปกป้องเธอได้อย่างแท้จริงดูล่ะครับ" ปัง! กำปั้นหนาของคีรินกระแทกกับโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น แรงสะเทือนทำให้แฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระเด็นร่วงหล่น ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนรินรดาต้องก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "มึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจอยู่ในเขตพื้นที่ของกู ศิลา..." คีรินก้าวเข้าไปประชิดศิลาด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ แววตาดิบเถื่อนไร้ซึ่งความปรานี มือหนาเอื้อมไปกระชากคอเสื้อสูทของศิลาเข้าหาตัวอย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็น "ไสหัวออกไป... ก่อนที่ฉันจะส่งศพมึงกลับไปให้ตระกูลมันเอาไปห่อผ้าดิบ!" ศิลาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากลับหัวسยิ้มในลำคอ ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองรินรดาที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธและอึดอัด "คิดให้ดีนะครับคุณรินรดา... ผู้ชายคนนี้ไม่ได้รักใครจริงหรอก เขาเห็นคุณเป็นแค่ของเล่นบนเตียงและเครื่องมือระบายอารมณ์เท่านั้นแหละ" ศิลาทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุม จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ทิ้งความเงียบงันอันหนักอึ้งไว้เบื้องหลัง สิ้นเสียงประตูปิดลง ความกดดันในห้องก็ระเบิดออก คีรินหันขวับมาหารินรดา ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนถึงขีดสุด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอไว้แน่นบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา "เจ็บนะ..." รินรดาครางประท้วงด้วยความอึดอัด พยายามเบือนหน้าหนีแต่แรงมหาศาลทำให้เธอทำได้เพียงส่งสายตาโกรธขึงกลับไป "ปล่อยฉัน... นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คีรินแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดิบเถื่อน "ปากดีนักนะรินรดา... เธอคิดว่าไอ้ศิลาคมคายพอกล่อมให้เธอคล้อยตามได้ใช่ไหม? เธออยากลองไปซบมันนักรึไง!" "ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น!" เถียงกลับเสียงสั่น น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วยดวงตากลมโต "นายมันก็แค่วัวกระทิงป่าเถื่อนที่ใช้แต่อำนาจข่มเหงคนอื่น! ไม่ว่าจะเป็นศิลาหรือนาย... ก็ไม่มีใครเห็นค่าฉันในฐานะมนุษย์จริงๆ สักคน!" คำพูดนั้นราวกับน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง คีรินดึงรั้งเอวบางเข้าประชิดแนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนรับรู้ถึงความสั่นไหวในอก ความโกรธเกรี้ยวในแววตาของมาเฟียหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อนและกระหายการครอบครอง "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบต่ำพร่าริมฝีปาก ร้อนระอุเป่ารดผิวแก้มเนียน "พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอมันเป็นของฉัน... คนเดียวเท่านั้น รินรดา" ไม่รอให้เธอได้เอ่ยปฏิเสธ ริมฝีปากหนาก็จู่โจมลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวง ความโกรธ และแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลได้ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ลูบไล้ไปตามผิวเนียนนุ่มจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สัมผัสที่ร้อนรุ่มและหนักหน่วงทำให้สติของหญิงสาวพร่าเลือน กลิ่นกายบุหรี่จางๆ ผสมกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของคีรินกำลังแผดเผาเกราะป้องกันทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้น รสจูบที่เริ่มจากความดุเดือดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งวาบหวาม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากจนเธอส่งเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความซ่านสยิว ร่างบางถูกผลักล้มลงไปบนโซฟาตัวยาวอย่างนุ่มนวลแต่รวดเร็ว คีรินตามทาบทับลงมา ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักดิบเถื่อนโอบล้อมเธอไว้ราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหลุดพ้น เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวที่สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนและผิวเนียนละเอียดที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอายและแรงปรารถนา "คีริน... อื้อ..." ชื่อของเขาหลุดลอดริมฝีปากที่บวมเจ่อเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดลูบไล้ไปตามสะโพกผายและต้นขาอ่อน แรงสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันทำให้แผ่นหลังของเธอแอ่นโค้งรับโดยสัญชาตญาณ คีรินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยรักสีจางเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินบนผิวเนื้อทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์ ความโกรธเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงไฟสเสน่หาที่โหมกระหน่ำเผาผลาญจนแทบหลอมละลาย เธอแอ่นอกรับสัมผัสจากเขาอย่างไร้ข้อต้านทาน ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความวาบหวามที่ชายหนุ่มเป็นผู้ขีดเส้นทางให้ ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยเกมอำนาจและความแค้น ร่างกายของทั้งคู่คือสนามรบที่ไม่มีใครยอมใคร เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางต่ำในลำคอของคีรินที่กระซิบคำว่า "เธอเป็นของฉัน" ซ้ำแล้วซ้ำเล่าข้างใบหู จนกระทั่งความสุขสมระลอกใหญ่พัดโหมกระหน่ำเข้าใส่ทั้งคู่ราวกับพายุที่ไม่มีวันสงบลง ... ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท่ามกลางความเงียบสงบที่เริ่มกลับคืนสู่ห้องทำงาน คีรินนั่งพิงพนักโซฟาโดยมีร่างเปลือยเปล่าของรินรดานอนซบอยู่กับอกแกร่ง ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มกลับมาสม่ำเสมอ มือหนาลูบเส้นผมยาวสลวยของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ราวกับต้องการปลอบประโลมพายุอารมณ์ที่เพิ่งสงบลง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายความเงียบงันในห้องลงทันที คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาดุดันตวัดมองไปที่ประตู ก่อนที่เสียงทุ้มตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิทจะดังทะลุเข้ามา "นายครับ! แย่แล้วครับ... โกดังเก็บวัสดุหลักของโปรเจกต์สถาปัตยกรรมของคุณรินรดา... กำลังถูกไฟไหม้ครับ!" รินรดาเบิกตากว้าง ผุดลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่าทุกสิ่งที่เธอสร้างมากับมือ กำลังถูกทำลายลงในพริบตาเดียว! (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ