แรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้

กระดาษเอกสารนับร้อยแผ่นปลิวว่อนร่วงหล่นลงพื้นราวกับใบไม้ร่วง รินรดาเบิกตากว้าง ผุดลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่าทุกสิ่งที่เธอสร้างมากับมือ กำลังถูกทำลายลงในพริบตาเดียว! แฟ้มผลงานออกแบบโครงสร้างโปรเจกต์คอมเพล็กซ์มูลค่าหลายพันล้านที่เธอกลั่นกรองมันออกมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมอง ตลอดหลายเดือน ถูกฉีกกระชากโดยฝีมือของคนผู้หนึ่ง—ศิลา คู่แข่งทางธุรกิจที่ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อฮุบที่ดินแปลงนี้ไป "แกทำบ้าอะไรลงไปศิลา!" เสียงหวานที่เคยนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นกรีดร้องด้วยความเดือดดาล รินรดาพยายามพุ่งตัวเข้าไปแย่งชิงแฟ้มเอกสารที่เหลือ แต่กลับถูกมือหนาของลูกน้องศิลาผลักจนล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากหัวเข่า แต่ความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความรู้สึกเคียดแค้นชิงชังที่กำลังแผดเผาอก ศิลาย่อตัวลงมาใช้มือหยาบกร้านเชยคางมนขึ้น บังคับให้สถาปนิกสาวผู้เย่อหยิ่งต้องเงยหน้าสบตา รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปากของชายหนุ่มผู้กระหายอำนาจ "ผลงานชิ้นเอกของเธอมันก็แค่เศษกระดาษ ถ้าไม่มีลายเซ็นอนุมัติจากฉัน... รินรดา เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่งที่กำลังจะหมดตัว จำไว้!" ก่อนที่ศิลาจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยก็ถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากวงกบด้วยแรงมหาศาล เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว ร่างสูงใหญ่ของชายในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาด้วยบรรยากาศกดดันที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที รอยสักรูปมังกรเลื้อยพันขึ้นมาถึงลำคอหนาบ่งบอกสถานะที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย—คีริน มาเฟียเจ้าของคาสิโนใต้ดินกวาดสายตาดุร้ายมองภาพความวุ่นวายตรงหน้า ก่อนที่นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของรินรดาที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น ศิลายืดตัวขึ้น ใบหน้าไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเผชิญหน้ากับเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล "คีริน... นี่มันเรื่องธุรกิจ ระหว่างฉันกับผู้หญิงคนนี้ นายไม่เกี่ยว—" หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่กกหูของศิลาเต็มแรงจนร่างของคู่แข่งทางธุรกิจเซถลาล้มฟุบไปกองกับพื้น เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปาก ศิลาเบิกตากว้างด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือของคีริน เขาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ธุรกิจเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากขุมนรกดังลอดไรฟัน คีรินก้าวเข้าไปเหยียบลงบนมือของศิลาที่กำลังเอื้อมจะคว้าเศษกระดาษ "คนที่แตะต้องของๆ ฉัน... มันต้องไม่มีแผ่นดินจะอยู่ ศิลา นายกล้าดียังไงมาทำลายงานของเธอ" "ของ... ของนายตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอก็แค่สถาปนิกรับจ้าง!" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเจ็บปวด "ทุกตารางนิ้วของโปรเจกต์นี้ ฉันซื้อไว้หมดแล้ว รวมถึงตัวผู้หญิงคนนี้ด้วย!" คีรินประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจเด็ดขาด ก่อนจะสะบัดมือสั่งลูกน้อง "ลากตัวมันออกไป อย่าให้ฉันเห็นหน้ามันในเมืองนี้อีก!" ลูกน้องชุดดำกรูเข้ามาหิ้วปีกศิลาออกไปจากห้องอย่างไร้ความปรานี ทิ้งให้ความเงียบงันและแรงกดดันมหาศาลปกคลุมพื้นที่ ท่ามกลางเอกสารที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น รินรดายังคงนั่งนิ่ง ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและตกใจ เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ไม่ยอมเอ่ยคำขอบคุณสักคำออกจากปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง คีรินปรายตามองหญิงสาวที่ยังคงถือดีแม้กระทั่งในนาทีนี้ ขายาวก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ก่อนจะย่อตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเธอ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเล็กที่พยายามจะปัดป้องออกอย่างถือวิสาสะ "ปล่อยฉัน..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีเข้มคลหน่วยน้ำตาแต่ไม่ยอมให้มันร่วงหล่น "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย แล้วก็ไม่ต้องมาทำเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันด้วย!" คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เขาออกแรงบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย บังคับให้ดวงตาคู่สวยต้องเงยขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ "ดื้อด้าน... ทั้งที่ตอนนี้เธอกำลังจะพังพินาศไม่มีชิ้นดีเนี่ยนะ รินรดา" นิ้วหยาบกร้านไล้เกลี่ยพวงแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ แม้เธอจะเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แต่เขากลับยิ่งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ชิดริมฝีปากอิ่ม สัมผัสจากปลายนิ้วนั้นสร้างกระแสไฟฟ้าแปลบปลาบแล่นริ้วไปทั่วร่าง สัญชาตญาณการป้องกันตัวกรีดร้องบอกให้เธอผลักเขาออกไปเสีย แต่ร่างกายกลับอ่อนปวกเปียกอย่างไร้เรี่ยวแรง แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน เหมือนแม่เหล็กคนละขั้วที่ถูกกระชากเข้าหากันด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล "ฉันไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากมาเฟียอย่างคุณ..." เสียงของเธอบาเบาลงเมื่อริมฝีปากของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบชิด "แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก รสชาติของความดุดันและเสน่หาหลอมรวมกันในวินาทีที่ริมฝีปากหนาทาบทับลงมาอย่างไร้การปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กที่เคยพยายามทุบตีอกแกร่งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้า ริมฝีปากหยักลึกบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ความโกรธเกรี้ยว ความอัดอั้น และไฟปรารถนาที่ถูกกดทับมานานนับแรมเดือนระเบิดออกมาในสัมผัสอันเร่าร้อนนี้ ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงทาบทับเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน รินรดาครางอือในลำคอ มือเรียวขยุ้มเส้นผมสีเข้มของเขาเพื่อระบายความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย สัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่สอดเข้ามาใต้เสื้อเชิ้ต ลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียด ทำให้ลมหายใจของเธอขาดห้วง หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก แรงดึงดูดที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอจนหมดสิ้น คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้หอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบจดจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำใสและอารมณ์ปรารถนาอย่างเปิดเผย "จำไว้รินรดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากหนาที่กดจูบลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างจงใจสร้างรอยตีตราจอง "เธอเป็นของฉัน... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" ยังไม่ทันที่สถาปนิกสาวจะได้ตั้งสติจากความวาบหวามที่เพิ่งผ่านพ้นไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ลูกน้องคนสนิทของคีรินผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต ใบหน้าเคร่งเครียดนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตา "นายครับ... มีเรื่องด่วน สายรายงานว่าศิลาไม่ได้หนีไปมือเปล่า มันแอบส่งข้อมูลลับของโปรเจกต์นี้ให้กับ 'คนสนิท' ของคุณพ่อคุณแล้วครับ ตอนนี้ทางนั้นกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง!" คีรินชะงัก นัยน์ตาสสีนิลหรี่แคบลงด้วยความเหี้ยมเกรียม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนรินรดารู้สึกหนาวสันหลังวาบ เธอมองหน้าชายหนุ่มที่เพิ่งจะแสดงความเร่าร้อนกับเธอเมื่อครู่ ทว่า ก่อนที่คีรินจะได้เอ่ยปากสั่งการอะไร เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ที่หน้าห้องทำงาน และประตูห้องก็ถูกเปิดผางออกโดยบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิศักษ์ที่รินรดาเกลียดชังและหวาดกลัวที่สุดในชีวิตก้าวเข้ามาพร้อมรอยเหยียดยิ้มเย็นเยียบ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวังวนแห่งเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะครับ