วิกฤตแมลงศัตรูพืชและคนพาล

กลิ่นฉุนกึกของน้ำยาเคมีเข้มข้นที่ลอยปะทะนาสิกแต่เชร้าตรู่ ทำให้รินรดาไม่ต้องเสียเวลาคาดเดาเลยว่า แขกผู้ไม่เชิญรายใดแอบย่องเข้ามาสร้างความฉิบหายในอาณาจักรสีเขียวของเธอ "ให้มันได้อย่างนี้สิ... ป้าสมรนี่คงคิดว่าสมองของแกมีไว้แค่คั่นหูสินะครับ" รินรดากวาดสายตาคมกริบมองแปลงผักสลัดไฮโดรโปนิกส์และแปลงผักออร์แกนิกดินผสมปุ๋ยหมักจากมิติลับ ใบไม้งามสะพรั่งที่เมื่อวานยังเขียวขจี บัดนี้เริ่มมีคราบขาวขุ่นและอาการใบหงิกงอจากการถูกราดด้วยสารเคมีกำจัดวัชพืชเจือจางอย่างจงใจ รอยเท้าขนาดใหญ่ที่เหยียบย่ำแปลงผักจนพังเสียหายทิ้งหลักฐานไว้อย่างชัดเจนว่าฝีมือใคร ร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อนยีนส์หนาไม่ได้แสดงอาการตีโพยตีพายหรือร้องห่มร้องไห้ออกมาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากหยักสวยกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และเย็นเยียบจนน่าขนลุก ในเมื่ออยากเล่นสงครามประสาทนัก เธอก็พร้อมจะจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบต้อนรับให้สมเกียรติญาติผู้พี่จอมละโมบผู้นี้เสียหน่อย "ริน! เกิดอะไรขึ้นวะนั่น!" เสียงทุ้มต่ำของพันตรีธดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองที่สาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวด้วยความร้อนรน ดวงตาคมกวาดมองความเสียหายก่อนที่กรามแกร่งจะขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวนายทหารหนุ่มจนอากาศรอบข้างดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ "ใครมันบังอาจทำลายแปลงผักของเธอ... บอกพี่มา เดี๋ยวพี่ไปรื้อบ้านมันราบคาบวันนี้เลย" รินรดายกมือขึ้นแตะแขนแกร่งเบาๆ เพื่อเบรกอารมณ์เดือดดาลของสามีหนุ่มผู้รักเมียยิ่งกว่าชีพ ปากบางแย้มยิ้มบางเบาแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "ใจเย็นก่อนสิครับคุณหมอทหาร ขืนคุณไปพังบ้านแกตอนนี้ เราก็อดสนุกกันพอดี" รินรดาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "อีกอย่าง... ของเสียหายแค่นี้ ขุดแปลงใหม่หรือใช้พลังจากมิติลับฟื้นฟูไม่ถึงสิบนาทีก็กลับมางามเหมือนเดิมแล้วครับ แต่คนที่กล้ามาลูบคมแม่ค้าผักอินทรีย์อย่างฉัน ต้องได้รับบทเรียนที่จำไปจนวันตายต่างหาก" ธนาเลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความทึ่งแกแกมเอ็นดู รอยยิ้มมุมปากของภรรยาตัวแสบแบบนี้ทีไร มักจะมีใครสักคนต้องน้ำตาตกในทุกที "เธอวางแผนอะไรไว้อย่างนั้นหรือครับ แม่ค้าคนสวย" ธนาโน้มใบหน้าลงมาถามกระซิบชิดใบหู กลิ่นกายสะอาดๆ ของชายหนุ่มเจือกลิ่นอายแดดและฝุ่นสนามฝึกทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง แต่รินรดายังคงตั้งสติได้ดีเยี่ยม "เราจะเล่นเกม 'ตบยุงด้วยค้อนปอนด์' กันครับคุณธนา" รินรดายิ้มกริ่ม หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดมุมสูงที่เธอแอบติดตั้งไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน ภาพวิดีโอความคมชัดระดับ 4K เผยให้เห็นร่างท้วมของป้าสมรที่กำลังย่องเบาเข้ามาพร้อมถังแกลลอนพลาสติกและฉีดพ่นน้ำยาทำลายล้างแปลงผักอย่างมีความสุข แถมยังมีการพูดพึมพำด้วยความสะใจใส่กล้องอีกต่างหากว่า 'อีเด็กนี่จะได้เลิกปากดีสักที ปลูกผักดีนัก เดี๋ยวก็ขายไม่ออกจนต้องกราบตีนกู!' "หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ แจ้งความข้อหาทำให้เสียทรัพย์และบุกรุกได้เลยนี่ครับ" ธนาเอ่ยเสียงเรียบ "แจ้งความมันง่ายไปครับคุณหมอ... คนอย่างป้าสมร ต้องโดนทุบหม้อข้าวให้พังคาตาถึงจะสาสม" รินรดาหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด "น้ำยาที่แกเอามาฉีดผักฉัน มันคือน้ำยาฆ่าหญ้าสูตรดูดซึมใช่ไหมครับ? งั้นเรามาดูกันว่า ถ้าแปลงผักของแกเองโดน 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษจากฉันบ้าง แกจะยังยิ้มออกไหม" สองสามีภรรยาประสานสายตากันอย่างรู้ใจ รอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ทำเอาคนที่กำลังวางแผนชั่วร้ายอยู่บ้านอีกหลังถึงกับสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว ตลอดช่วงสาย รินรดาไม่ได้แสดงท่าทีเดือดร้อนให้ใครเห็น เธอกลับเข้าครัวปรุงอาหารด้วยอารมณ์สุนทรีย์ กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องแกงใต้สูตรลับเฉพาะที่ผสมผสานความเผ็ดร้อนและกลมกล่อมอย่างลงตัว ลอยละลิ่วข้ามรั้วบ้านไปจนถึงบ้านของป้าสมรที่ตั้งอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก เมนู 'แกงไตปลาแห้งสมุนไพร' และ 'คั่วกลิ้งหมูสับใบมะกรูด' ถูกผัดในกระทะเหล็กใบใหญ่จนส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนน้ำลายสอ ในขณะเดียวกัน ธนาก็จัดการใช้ 'น้ำยาเร่งการเจริญเติบโตระดับเทพ' จากมิติลับ ฉีดพ่นกู้คืนแปลงผักที่เสียหายให้กลับมาเขียวขจีและเติบโตเร็วกว่าเดิมถึงสามเท่าภายในเวลาแค่ชั่วพริบตา ผักสลัดและคะน้าออร์แกนิกกลับมาอวบอ้วน กรอบอร่อย ไร้สารพิษตกค้างอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับไม่เคยมีเหตุการณ์วินาศกรรมเกิดขึ้นมาก่อน ช่วงบ่ายแก่ๆ ซึ่งเป็นเวลาที่ชาวบ้านเริ่มออกมาเดินซื้อของ รินรดาจึงเปิดแผงขายผักหน้าบ้านตามปกติ พร้อมกับป้ายประกาศราคาที่ทำเอาขาช็อปต้องตาลุกวาว ผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียม สด กรอบ สะอาด ปลอดสารพิษร้อยเปอร์เซ็นต์ ในราคาที่เป็นมิตรจนแม่ค้าเจ้าอื่นต้องค้อนควับ "อุ๊ยตาย! รินรดา ทำไมผักแกถึงงามวันงามคืนแบบนี้ล่ะลูก เมื่อเช้าฉันยังเห็น... เอ่อ ช่างเถอะ ขายยังไงจ๊ะนี่?" ป้าสมรที่เดินผ่านมาทำทีเป็นทักทายด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ดวงตาสอดส่องมองแปลงผักของรินรดาด้วยความตกตะลึงจนตาแทบถลน แกจำได้แม่นว่าน้ำยาที่ตนเองราดไปเมื่อเช้าต่อให้เป็นวัชพืชยังต้องตายสนิท เหตุไฉนผักของนังเด็กนี่ถึงได้งามสะพรั่งยิ่งกว่าเดิมแถมยังดูน่ากินเป็นบ้า! รินรดาเงยหน้าขึ้นจากลังผัก รอยยิ้มหวานหยดถูกปั้นแต่งขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับเทพธิดาใจดีผู้ไม่เคยถือสาหาความใคร "อ๋อ ป้าสมรเองเหรอครับ พอดีหลานโชคดีน่ะครับ มีคนใจดีแถวนี้แอบเอาน้ำยาบำรุงรากมาฉีดให้อัตโนมัติถึงที่แปลงเลย ผักของหลานก็เลยโตวันโตคืนแบบที่เห็นนี่แหละครับ... ว่าแต่ป้าสมรเถอะครับ สีหน้าดูซีดๆ นะครับ ช่วงนี้ท้องไส้ไม่ดีหรือเปล่า หรือว่า... ไปโดนสารพิษอะไรมาหรือเปล่าเอ่ย?" ป้าสมรสะดุ้งโหยง หัวใจกระตุกวูบด้วยความร้อนตัว รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน "ทะ...โถ่เอ๊ย ใครจะไปทำอะไรแบบนั้น! ป้าแก่แล้ว เดินผ่านไปผ่านมาเฉยๆ หรอกน่า!" "อ๋อเหรอครับ หลานก็นึกว่ามีคนแอบจิตใจคับแคบมายุ่มย่ามกับสวนคนอื่นเสียอีก ถ้ามีคนทำแบบนั้นจริงๆ หลานคงต้องเอา 'ปุ๋ยสูตรพิเศษ' ไปคืนกำไรให้ถึงหน้าบ้านสักหน่อยแล้วล่ะครับ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่สายตาที่จ้องมองตรงมาทำเอาป้าสมรขนลุกซู่ไปทั้งร่าง รู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมๆ นับพันเล่มกำลังทิ่มแทงแผ่นหลัง ความวุ่นวายยามเย็นดำเนินไปอย่างคึกคัก ผักอินทรีย์ล็อตใหญ่ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงแผงในเวลาอันรวดเร็ว ท่าเสียงหัวเราะและเสียงชื่นชมจากลูกค้าดังเคล้าคลอไปกับกลิ่นหอมของอาหารฟิวชั่นที่รินรดาเตรียมไว้สำหรับมื้อค่ำ ธนายืนมองภรรยาคนเก่งกำลังนับเงินเข้ากระเป๋าด้วยรอยยิ้มอบอุ่น นายทหารหนุ่มขยับเข้าไปใกล้ หมายจะเอ่ยปากชมสักหน่อย แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ปัง! ปัง! ปัง! "รินรดา! อีหลานอกตัญญู! ออกมานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงกรีดแหลมสูงของป้าสมรดังแผดลั่นทะลุกำแพงเข้ามา ตามด้วยเสียงโวยวายโهاมโฮกราวกับคนเสียสติ รินรดากับธนาหันมาสบตากันชั่วพริบตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวพร้อมๆ กับที่ธนาถอนหายใจยาวอย่างระอา เมื่อรินรดาเดินไปเปิดประตูรั้ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือป้าสมรที่กำลังยืนตัวสั่นเทา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวสุดขีด เสื้อผ้าเนื้อดีเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าคลุ้งไปทั่วบริเวณ และที่สำคัญ... ผิวหนังตามแขนและลำคอของแกเริ่มขึ้นผื่นแดงเป็นปื้น พร้อมกับอาการคันยิบๆ จนต้องเกาจนเลือดซอย "แก... แกทำอะไรกับสวนหน้าบ้านฉันอี๋รินรดา!" ป้าสมรชี้หน้าด่ากราดเสียงสั่น "ดอกไม้และแปลงผักหน้าบ้านฉัน... มันเหี่ยวเฉาตายสนิทภายในสิบนาทีแถมยังมีกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมาจนอยู่ไม่ได้! แกแกล้งฉันใช่ไหม!" รินรดากอดอก ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ปรายตามองสภาพอันน่าเวทนาของป้าสมราอย่างเย้ยหยัน "อุ๊ย พูดอะไรอย่างนั้นล่ะครับป้าสมร หลานเป็นแค่เด็กขายผักใสซื่อ จะไปทำอะไรสวนของป้าได้ล่ะครับ... หรือว่า... กรรมตามสนอง ที่เขาว่า 'ทำกรรมอันใดไว้ ย่อมได้รับผลกรรมนั้น' มันกำลังทำงานอยู่กันแน่นะครับ?" ป้าสมรกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง พุ่งตัวหมายจะเข้ามาตบหน้าหลานสาวตัวดี แต่ทว่า... ร่างท้วมกลับต้องหยุดชะงักกึก เมื่อมีมือแกร่งราวกับคีมเหล็กคว้าจับข้อแขนของแกเอาไว้แน่นจนกระดูกแทบร้าว ธนาก้าวออกมายืนบังภรรยาไว้เบื้องหลัง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์จ้องมองญาติผู้พี่ตัวแสบด้วยแววตาเย็นเยียบจนป้าสมรหน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "ถ้าไม่อยากให้ผมแจ้งข้อหาบุกรุกและทำลายทรัพย์สิน พร้อมกับแถมข้อหาพยายามวางยาในที่สาธารณะเข้าไปอีกข้อหา..." ธนากดเสียงต่ำลอดไรฟันจนน่ากลัว "ก็ไสหัวกลับบ้านไปซะ แล้วอย่ามาเหยียบที่นี่อีก... ไม่อย่างนั้น ครั้งหน้า ผมอาจจะไม่ใจดีแค่เตือนเฉยๆ แบบนี้แน่ครับ" ป้าสมรหน้าซีดเป็นไก่ต้ม รีบสะบัดแขนออกแล้ววิ่งหนีหางจุกตูดกลับบ้านไปท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ของรินรดา บรรยากาศสงบสุขกลับคืนมาอีกครั้ง รินรดาหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับสามีหนุ่ม พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของ 'ซุปไก่ตุ๋นยาจีนตุ๋นตุ่น' ที่เธอกำลังเคี่ยวทิ้งไว้ในครัวเริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบ้าน ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะก้าวเท้าเข้าบ้านเพื่อตักซุปมื้อค่ำให้สามี เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธนาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ นายทหารหนุ่มหยิบขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าที่ผ่อนคลายเมื่อครู่ก็พลันเคร่งขรึมลงทันที ดวงตาคมเข้มฉายแววระแวดระวังขั้นสุด "ริน... มีรายงานด่วนจากกองพัน" ธนาหันมามองหน้าภรรยา น้ำเสียงจริงจังจนน่าใจหาย "สายสืบรายงานว่า 'คนคนนั้น' ที่เคยมีปัญหากับตระกูลเธอเมื่อสี่ปีមុน กำลังเดินทางมาที่หมู่บ้านนี้... และเป้าหมายของมัน น่าจะเป็นการมาทวงคืนที่ดินผืนนี้ตามพินัยกรรมปลอมฉบับนั้นครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ