ข่าวลือที่ต้องกำจัด

“ที่ดินแปลงนี้ถูกสาปแช่งจากบรรพบุรุษ ใครที่เข้ามายุ่งเกี่ยวหรือคิดจะทำกินบนผืนดินนี้ สุดท้ายก็ต้องชดใช้ด้วยความวิบัติ รินรดา... เธอเองก็คงสัมผัสได้ใช่ไหมว่าตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ ชีวิตเธอก็มีแต่เรื่องร้อนรนไม่เว้นวัน” เสียงแหบพร่าของป้าสมรดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มชาวบ้านที่มุงดูการทำงานในสวนผักอินทรีย์ สายตาของหญิงวัยกลางคนดูเย่อหยิ่งและจ้องมองรินรดาด้วยความสมเพชราวกับกำลังดูละครฉากสุดท้ายของชีวิต รินรดาที่กำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกผักสลัดออร์แกนิกขนาดจัมโบ้จากมิติลับ หยุดชะงักมือเพียงครู่ เธอค่อยๆ วางผักลงในตะกร้าสานอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มที่เฉียบคมจนคนมองต้องเสียวสันหลังวาบ “สาปแช่งหรือครับป้าสมร?” รินรดาทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยความกังวลที่เสแสร้งได้อย่างแนบเนียน “ผมนึกว่าที่ป้าป่าวประกาศไปทั่วหมู่บ้านว่าที่ดินแปลงนี้เป็นที่ดินตาบอดบ้างล่ะ เป็นที่ดินที่มีเจ้าที่แรงบ้างล่ะ มันเป็นเพราะป้าอยากให้ผมรีบขายที่ดินราคาถูกๆ ให้กับคนรู้จักของป้าเสียอีก” บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ ชาวบ้านต่างขยับถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวเมื่อเห็นรอยยิ้มของอดีตเชฟฝีมือฉกาจที่เริ่มเปลี่ยนไป “ปากดีนักนะ! ฉันหวังดีหรอกถึงได้มาเตือน” ป้าสมรขึ้นเสียงสูง พลางขยับผ้าถุงให้เข้าที่ “ดูสิ! ผักพวกนี้ดูประหลาดผิดธรรมชาติ ขนาดใหญ่เกินไปจนน่ากลัว ใครที่กินเข้าไปอาจจะท้องร่วงหรือมีปัญหาทางประสาทได้ ข่าวลือมันหนาหูขึ้นทุกวันแล้วนะรินรดา ถ้าไม่อยากหมดตัวเพราะไม่มีใครกล้าซื้อของเน่าๆ ของเธอ ก็รีบประกาศขายที่ดินซะตอนนี้ ก่อนที่มันจะไม่มีราคาเหลือแม้แต่บาทเดียว!” รินรดาไม่ตอบโต้ด้วยการตะคอก แต่เธอกลับหยิบผลมะเขือเทศราชินีลูกโตสีแดงสดขึ้นมาหนึ่งลูก ก่อนจะผ่าครึ่งด้วยมีดทำครัวที่ลับจนคมกริบ กลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์จากมิติลับฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ จนคนรอบข้างที่เดิมทีทำท่ารังเกียจต่างต้องกลืนน้ำลาย “ข่าวลือเป็นเรื่องน่ากลัวครับป้าสมร แต่สำหรับผม... ความจริงน่ากลัวกว่าเยอะ” รินรดาเดินเข้าไปใกล้ป้าสมรโดยไม่เกรงกลัว “ผมว่าป้าควรกังวลเรื่องที่ดินตัวเองก่อนดีกว่านะ ว่าโฉนดที่คุณถืออยู่น่ะ... มันใช่ของจริงหรือว่าเป็นเพียงเศษกระดาษที่ได้มาจากการปลอมแปลงลายเซ็นคนตาย?” สีหน้าของป้าสมรซีดเผือดลงในทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ “เธอ... เธอพูดบ้าอะไร!” “ผมมีหลักฐานครับ หลักฐานที่บันทึกไว้ในสมุดบัญชีเก่าของตระกูลที่ป้าพยายามตามหามาตลอด” รินรดาควักซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากหลังตะกร้าผัก “ที่ดินแปลงที่ป้าอยากได้นักหนา จริงๆ แล้วเป็นมรดกตกทอดที่ป้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบย่างเข้ามา และในซองนี้... มีทั้งหลักฐานการฉ้อโกงโฉนดที่ดินของป้า และใบแจ้งความจากทนายความของครอบครัวผมที่เตรียมไว้รอรับรองป้าที่สถานีตำรวจแล้ว” ในจังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารที่คุ้นเคยก็ดังสนั่นเข้ามาในเขตสวน พันตรีธนาในชุดเครื่องแบบเต็มยศก้าวลงจากรถ ร่างสูงใหญ่ของเขาสร้างความกดดันจนอากาศรอบข้างดูเบาบางลง ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองกลุ่มคนที่มารุมล้อมภรรยาของเขา ก่อนจะหยุดที่ป้าสมรด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “มีปัญหาอะไรกันหรือครับ?” ธนาเอ่ยเสียงนิ่ง แต่ในความนิ่งนั้นมีแรงกดดันที่ทำให้ทุกคนถึงกับตัวสั่น “ถ้าใครคิดจะสร้างข่าวลือหรือรังแกภรรยาผม... ผมคงต้องขอเชิญไปเคลียร์กันที่ค่ายทหารสักหน่อย ไม่ทราบว่าป้าสมรสะดวกไหมครับ?” ป้าสมรรีบถอยกรูด มือไม้สั่นเทาขณะพยายามจะพูดแก้ตัว แต่ความกลัวครอบงำจนก้าวขาแทบไม่ออก ท่ามกลางความตึงเครียด รินรดากลับหันไปหยิบถาดขนมปังอบใหม่ที่ทาด้วยแยมจากผลไม้ในมิติพิเศษขึ้นมา กลิ่นหอมหวานอบอวลกระตุ้นความหิวของทุกคนในที่นั้นอย่างรุนแรง “วันนี้ผมมีเมนูพิเศษมานำเสนอครับ” รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสตัดกับบรรยากาศมาคุ “ขนมปังโฮลวีทอบเตาถ่านราดแยมมะเขือเทศราชินีสูตรลับ ใครอยากลองชิมบ้างครับ? แต่บอกไว้ก่อนนะ... คนที่เพิ่งปล่อยข่าวลือว่าผักของผมกินแล้วจะประสาทหลอนน่ะ ห้ามชิมเด็ดขาด เพราะถ้าอร่อยจนติดใจขึ้นมา ผมเกรงว่าจะไม่มีหน้าไปป่าวประกาศเรื่องโกหกอีก” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากฝั่งชาวบ้าน ในขณะที่ป้าสมรยืนเคว้งคว้างอยู่อย่างน่าสมเพช ก่อนที่เธอจะตัดสินใจหันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทว่าเมื่อคล้อยหลังป้าสมร รินรดากลับนิ่งลง เธอเงยหน้ามองสามีที่เดินเข้ามาประชิดตัว มือหนาของธนาคว้าเอวเธอไว้แน่นพลางกระซิบข้างหู “เธอเล่นแรงไปหรือเปล่ารินรดา? พวกนั้นอาจจะไม่จบง่ายๆ นะ” รินรดายิ้มมุมปาก ก่อนจะดึงเข็มกลัดโบราณออกจากซองเอกสารที่หยิบออกมาเมื่อครู่ มันคือเข็มกลัดที่ระบุที่มาของโฉนดที่แท้จริง แต่มันกลับมีตราประทับสีแดงสดที่เธอเพิ่งเห็นบนเอกสารชิ้นสุดท้าย... ตราประทับของตระกูลผู้มีอิทธิพลในอดีตที่ทุกคนต่างพากันหวาดกลัว “ไม่ใช่แค่ญาติหรอกครับธนา... ดูเหมือนว่าเจ้าของที่ดินตัวจริงที่ทุกคนคิดว่าตายไปนานแล้ว กำลังจะกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่นี่” แสงไฟจากหน้ารถจี๊ปส่องสว่างกระทบร่างเงาของชายปริศนาในชุดดำที่ยืนแอบมองอยู่หลังต้นไม้ใหญ่กลางสวน... เขาคือคนเดียวกับที่ปรากฏในบันทึกของตระกูลที่รินรดาเพิ่งอ่านพบเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นกำลังใจให้ “ลมทะเลพัดรัก” สร้างสรรค์เรื่องราวเข้มข้นเช่นนี้ต่อไปนะครับ