วันหยุดที่ไม่มีวันพัก

"ถ้าป้ายังกล้าเอาผักเน่า ๆ พวกนี้มาปะปนกับแผงของฉันอีกรอบ รอยแผลเป็นที่ขาของลูกชายป้า คงไม่ได้หยุดแค่ที่โรงพยาบาลแน่ครับ... เชิญออกไปจากร้านผมได้แล้ว" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดหน้าแผงผักอินทรีย์ประจำตลาดชุมชน รินรดากระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกขัน ขณะยืนกอดอกมองภาพตรงหน้า พันตรีธนาในชุดไปรเวทเสื้อยืดสีพื้นเข้ารูปอวดมัดกล้ามสมชายชาตรี กำลังใช้มือข้างหนึ่งปัดลังผักกาดขาวเหี่ยวเฉาของป้าสมรลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ใบหน้าคมคายเรียบเฉย เย็นชาไร้ความรู้สึก แต่แววตานั้นคมกริบราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังจ้องเหยื่อ ป้าสมรหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธปนความกลัว เธออ้าปากพะงาบ ๆ จะต่อว่าแต่พอสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของนายทหารหนุ่มผู้มีอิทธิพลลับ ๆ ในพื้นที่ เจ้าตัวก็กลืนน้ำลายลงคอแล้วรีบหอบลังผักของตัวเองถอยร่นออกไปแทบไม่ทัน "มือหนักไปหน่อยไหมครับคุณหมอ" รินรดาเอ่ยแซدขึ้นเบา ๆ พร้อมกับยื่นแก้วน้ำสมุนไพรเย็นชื่นใจให้ชายหนุ่ม "เดี๋ยวป้าแกก็ไปฟ้องญาติฝั่งโน้นใหม่อีกหรอก" ธนารับแก้วมาดื่มโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าเนียนใสของภรรยาจำเป็น เขาวางแก้วลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะขยับเข้าไปประชิดตัวจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังชนลังมะเขือเทศสีแดงสด "ช่างหัวพวกเขาเถอะครับ ผมใช้เวลาวันหยุดที่มีค่าที่สุดในรอบสามเดือนมาช่วยคุณขายผัก ไม่ได้มาฟังยายแก่พวกนั้นสร้างความรำคาญใจ" น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นที่เจือความเอาแต่ใจเล็กน้อยทำเอารินรดาหัวใจกระตุกวูบ วันนี้คือวันหยุดราชการของนายทหารหนุ่ม แต่แทนที่เขาจะได้พักผ่อนนอนหลับยาว ๆ ในค่าย กลับเลือกที่จะขับรถจี๊ปคันเก่งมาช่วยเธอยกของ จัดแผง และเคลียร์ปัญหาพวกญาติจอมหน้าเลือดที่ชอบมาตอดเล็กตอดน้อยผลผลิตอินทรีย์จากมิติลับของเธอ การค้าขายในวันนี้ดำเนินไปอย่างคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยความที่ผักอินทรีย์ของรินรดาทั้งกรอบ หวาน และอัดแน่นด้วยพลังงานบริสุทธิ์จากมิติพิเศษ ทำให้ลูกค้าขาประจำและขาจรต่างแย่งกันซื้อจนแทบไม่ทันตั้งตัว ยิ่งมีหมอหนุ่มมาช่วยยืนคุมแผงด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีหน้ายักษ์ใส่ใครก็ตามที่กล้าเข้ามาจีบแม่ค้าสาว ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบแผงคึกคักและเต็มไปด้วยเสียงหัวsinoซุบซิบของบรรดาแม่ค้าข้างเคียง "พักก่อนเถอะครับ หน้าแดงหมดแล้ว" ธนาเอ่ยด้วยความห่วงใย พร้อมกับใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อบนหน้าผากให้รินรดาอย่างเบามือ การกระทำที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์นายทหารสายบู๊คนนี้ ทำให้รินรดาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยแก้เขิน "ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นเสียหน่อยค่ะ... เอ๊ย... ครับ" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นปากออกมา รีบแก้คำแทบไม่ทันจนธนาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่นาน ๆ ครั้งจะหลุดออกมาจากนายทหารผู้เคร่งขรึม ทำให้คนฟังรู้สึกใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ช่วงบ่ายคล้อย เมื่อสินค้าล็อตแรกเกลี้ยงแผงลงอย่างรวดเร็ว ทั้งสองจึงช่วยกันเก็บร้านและเดินทางกลับบ้านสวน รินรดากระโดดขึ้นรถกระบะด้วยความโล่งอก วันนี้ยอดขายทะลุเป้าแถมยังจัดการคนน่ารำคาญได้อย่างราบคาบ ถือเป็นวันที่คุ้มค่าเหนื่อยจริง ๆ เมื่อกลับมาถึงบ้านสวน ธนาไม่ยอมให้รินรดาได้พักผ่อนตามลำพัง เขาเดินตามเธอต้อย ๆ เข้ามาในห้องครัว กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและสมุนไพรลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ รินรดากำลังงละมุนกับการเตรียมวัตถุดิบชั้นเลิศที่หยิบออกมาจากมิติพิเศษ เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วดำสมุนไพรจีนที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก กำลังส่งกลิ่นหอมยวนใจไปจนถึงบ้านข้างเคียง "คุณนี่นะ... ไหนบอกว่าจะมาช่วยพักผ่อนไงคะ... เอ๊ย... ครับ ทำไมถึงมาเป็นลูกมือให้ผมในครัวล่ะเนี่ย" รินรดาบ่นอุบขณะหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังยืนล้างผักคะน้าฮ่องกงด้วยความตั้งใจจริง "สำหรับผม การได้อยู่ใกล้คุณ ทำอาหารกินร่วมกัน และคอยปกป้องคุณ นั่นคือการพักผ่อนที่ดีที่สุดแล้วครับ" ธนาหันมาตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความรักที่ลึกซึ้งจนรินรดาต้องรีบหันกลับไปสนใจหม้อตุ๋นตรงหน้าเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กว้างจนห้ามไม่อยู่ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่น เสียงเคาะประตูรั้วบ้านหน้าสวนก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตาย ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! รินรดากับธนาสบตากันชั่วพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มเลือนหายไปในทันที แทนที่ด้วยความเย็นชาและความระแวดระวัง ธนาขยับตัวบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติก่อนจะก้าวเดินออกไปเปิดประตูรั้ว เมื่อบานประตูไม้เปิดออก ภาพของบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทำให้ธนาต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ส่วนรินรดาที่เดินตามออกมาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ชายหนุ่มในชุดสูทสากลราคาแพง ใบหน้าคมคายละม้ายคล้ายคลึงกับธนา ทว่าแววตากลับเจ้าเล่ห์เพทุบาย กำลังยืนยิ้มกริ่มถือเอกสารซองสีน้ำตาลชิ้นโต พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "สวัสดีครับพี่ชาย... ไม่คิดเลยนะว่านายทหารผู้รักความถูกต้อง จะยอมมาขุดดินปลูกผักอยู่กับผู้หญิงขายของป่าแบบนี้... สนใจเซ็นใบหย่าแล้วกลับไปรับมรดกตระกูลเราไหมล่ะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ