การปกป้องที่เหนือความคาดหมาย

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะไม้สักในห้องทำงานผู้ใหญ่บ้านดังสนั่น จนใบชาแห้งในกาน้ำร้อนกระเซ็นออกมาปริ่มขอบ รินรดายืนกอดอกนิ่ง ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองหน้าป้าสมรที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดวิตกในเวลาเดียวกัน "แก... แกใช้เส้นสายบ้าอะไรวะนังริน! ที่ดินแปลงนี้มันควรจะเป็นของฉัน สัญญาจะซื้อจะขายก็ทำไว้หมดแล้ว ทำไมทางอำเภอถึงตีตกคำร้อง แถมยังบอกว่าที่ดินตรงนั้นเป็นพื้นที่เขตหวงห้ามทางยุทธศาสตร์ไปได้ยังไง!" ป้าสมรแผדเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก สองมือเหี่ยวย่นจิกทึ้งผ้าถุงของตัวเองด้วยความเคียดแค้น รินรดายกยิ้มมุมปาก ช้า ๆ อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เธอปรายตามองเอกสารราชการที่มีตราประทับสีแดงฉานระบุสถานะ "พื้นที่ควบคุมพิเศษภายใต้กิจการความมั่นคงแห่งรัฐ" ก่อนจะเอื้อnเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เชือดเฉือนถึงขั้วหัวใจ "ป้าสมรน่าจะรู้ดีแก่ใจนะครับ เอ้ย... รู้ดีแก่ใจนะคะ... เอ๊ย ไม่ใช่สิครับ ป้าสมรน่าจะรู้ดีแก่ใจว่า ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง ต่อให้เอาเล่ห์เหลี่ยมโฉด ๆ มาอ้างสิทธิ์ยังไง มันก็ไม่มีทางเป็นของป้าไปได้หรอกครับ" รินรดาเกือบเผลอหลุดสำนวนตามความเคยชิน แต่ด้วยความที่เป็นคนหัวไว เธอจึงปรับสรรพนามในใจได้อย่างรวดเร็ว "แก! นังเด็กปากดี!" ป้าสมรพุ่งตัวหมายจะเข้ามาตบสั่งสอน แต่ยังไม่ทันที่ปลายเล็บจะเฉียดชายเสื้อ ร่างท้วมนั้นก็ต้องชะงักกึก เมื่อประตูไม้สักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสนามสีเขียวเข้มของนายทหารระดับผู้บังคับบัญชาปรากฏขึ้นท่าoninกลางแสงแดดยามบ่าย พันตรีธนาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าแววตากลับคมกราบดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ความกดดันแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องจนทุกคนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ธนาไม่แม้แต่จะชายตามองป้าสมร เขาเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างรินรดา ยกมือขึ้นโอบเอวบางไว้แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ "ที่ดินแปลงนั้น... ทางกองทัพมีความจำเป็นต้องใช้ตั้งจุดตรวจความมั่นคง และศูนย์พัก ิงกำลังพลสำรองครับ และถ้าใครยังกล้าเข้าใกล้หรือมารบกวนการทำเกษตรกรรมอินทรีย์ของภรรยาผมแม้แต่ตารางนิ้วเดียว ผมคงต้องใช้กฎหมายความมั่นคงจัดการขั้นเด็ดขาด... หวังว่าคงจะเข้าใจนะครับ คุณสมร" ประโยคเรียบ ๆ แต่เฉียบขาดราวกับประกาศิตจากยมบาล ทำให้ป้าสมรหน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที อำนาจและคอนเนคชั่นระดับนายทหารใหญ่ไม่ใช่สิ่งที่คนทำมาหากินสีเทาอย่างยายป้าคนนี้จะต่อกรได้ รินรดาแอบอมยิ้มสะใจอยู่ในอก เธอเงยหน้าขึ้นมองสามีหนุ่มผู้เงียบขรึมแต่สายเปย์และขี้หวงขั้นสุดยอดคนนี้ ดวงตาของเขาทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยนต่างจากสายตากร้าวเมื่อครู่ลิบลับ "กลับบ้านกันเถอะครับที่รัก" ธนากระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู พร้อมกับจูงมือเธอเดินออกจากห้องทำงานผู้ใหญ่บ้านท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านที่มารุมล้อมมุงดูเหตุการณ์ เมื่อกลับมาถึงสวนผักอินทรีย์หลังบ้าน บรรยากาศอันร่มรื่นและกลิ่นหอมกรุ่นของดินหลังฝนตกช่วยชะล้างความตึงเครียดออกไปจนหมดสิ้น รินรดาล้างมือให้สะอาดก่อนจะมุ่งตรงเข้าห้องครัว เธอนึกอยากตอบแทนสามีหนุ่มที่จัดการปัญหาให้อย่างสะใจ จึงหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับออกมาเตรียมทำเมนูเด็ด ค่ำคืนนั้น บนโต๊ะไม้ใต้ถุนบ้าน มี "ไก่อินทรีย์อบฟางสมุนไพรป่า" วางส่งกลิ่นหอมยวนใจ เนื้อไก่สีเหลืองทองหนังกรอบกริ๊บ ส่งควันกรุ่นพร้อมกลิ่นอายของตะไคร้ ใบมะกรูด และเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะที่ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณสวนผักจนเพื่อนบ้านต้องกลืนน้ำลาย ธนากลืนน้ำลายลงคอเมื่อภรรยาคนสวยตักน่องไก่ชิ้นโตใส่จานให้ พร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "กินให้อร่อยนะครับคุณหมอทหาร... วันนี้คุณปกป้องฉันได้เท่มากเลย" รินรดาเอ่ยชมอย่างจริงใจ แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะมีความสุขกับมื้อค่ำอันแสนอบอุ่น เสียงเคาะประตูกรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นรัว ๆ อย่างไร้มารยาท ธนาขมวดคิ้วมุ่นวางช้อนลงทันที รินรดาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัย ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ป้าสมร แต่เป็นชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลราคาแพง ที่ส่งนามบัตรสีทองหรูหราให้เธอ พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "สวัสดีครับคุณรินรดา... นายใหญ่ของผม ส่งผมมาทวงคืน 'สิทธิ์ที่แท้จริง' ของตระกูลครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างกันมาจนถึงบทนี้ และขอให้ทุกท่านเตรียมตัวพบกับบทสรุปอันเข้มข้นในตอนต่อไปนะครับ