สัญญาณเตือนจากภัยมืด

เอกสารตราครุฑสีแดงสดบนโต๊ะไม้สักสะท้อนแสงไฟนีออนจนแสบตา รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองกระดาษแผ่นนั้นราวกับมันเป็นเศษขยะเปียกที่ลอยมาติดริมรั้วสวน "หนังสือแจ้งขับไล่และระงับการใช้พื้นที่เพื่อตรวจสอบสิทธิ์การถือครอง... โอ้โห ป้าสมรลงทุนจ้างทนายความฝึกหัดจากในเมืองมาเล่นงานหลานสาวตัวเองเชียวหรือครับเนี่ย" รินรดาเอ่ยกลั้วหัวเราะ แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย "มันไม่ใช่แค่ทนายฝึกหัดหรอกครับริน" พันตรีธนาขยับตัวยืนขึ้นเต็มความสูง ร่างหนาในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ใบหน้าคมสันเคร่งขรึมขึ้นจนน่ากลัว นัยน์ตาสีเข้มดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเอกสารทางกฎหมายด้วยความเยือกเย็น "เบื้องหลังพวกมันมีนักธุรกิจทุนหนาจากจังหวัดข้างๆ หนุนหลังอยู่ คนกลุ่มนี้จ้องจะกว้านซื้อที่ดินแถบตีนเขาเพื่อทำรีสอร์ทผิดกฎหมายมานานแล้ว แต่ติดที่โฉนดแปลงนี้ของเธอเป็นด่านหน้าขวางทางเข้าออกทั้งหมด" รินรดายกมือขึ้นกอดอก พลางเคาะนิ้วชี้ลงบนต้นแขนเบาๆ อย่างใช้ความคิด สมองอันชาญฉลาดของอดีตเชฟสาวผู้ผ่านสมรภูมิธุรกิจอาหารมาโชกโชนกำลังคำนวณหมากทุกตาของฝ่ายตรงข้าม "ป้าสมรคงคิดว่าฉันเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาที่ยอมให้ข่มขู่เหมือนเมื่อก่อนสินะครับ ถึงได้กล้าส่งหมายศาลปลอมๆ หรือพวกหมายเตือนแกมบังคับแบบนี้มาขู่กรรโชกทรัพย์สินในยามวิกาลแบบนี้" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยไอสังหารจางๆ "คิดจะใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายเรื่องแนวเขตที่ดินงั้นหรือ? ฝันไปเถอะครับ" บรรยากาศภายในห้องครัวอันอบอุ่นและกว้างขวางของบ้านพักกลางสวนผักอินทรีย์กลับอلبอุ่นน้อยลงถนัดตา เมื่อกลิ่นอายแห่งการปะทะเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาแทนที่ กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซุปไก่ตุ๋นยาจีนใส่โสมป่า" ที่รินรดาเพิ่งเคี่ยวเสร็จจากมิติลับเพื่อบำรุงกำลังให้สามี ลอยกรุ่นอบอวลตัดกับความตึงเครียดของสถานการณ์ได้อย่างน่าประหลาด ธนาก้าวเข้าไปโอบกอดเอวบางของภรรยาจากด้านหลัง ฝ่ามือหนาอุ่นจัดลูบไล้ต้นแขนของเธอเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความมั่นคงและอบอุ่นเข้าสู่จิตใจ แม้เขาจะเป็นนายทหารสายบู๊ที่พร้อมจะใช้กำลังเด็ดขาดจัดการกับพวกอันธพาลหน้าตัวเมีย แต่เขาก็รู้ดีว่าภรรยาสุดที่รักคนนี้ชอบที่จะ "ฟาดฟัน" ด้วยสมองและกฎหมายให้พวกมันดิ้นไม่ตายมากกว่า "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะครับริน" ธนาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำนั้นทรงพลังและหนักแน่น "ผมให้สารวัตรทหารและฝ่ายกฎหมายของกองทัพตรวจสอบเส้นทางการเงินของทนายความคนนั้นเรียบร้อยแล้ว ปรากฏว่ามีเงินโอนเข้าบัญชีจากบริษัทนอมินีของพวกทุนสีเทาเมื่อสามวันก่อนพอดี การใช้เอกสารเท็จข่มขู่ประชาชนมีความผิดทางอาญาชัดเจน พรุ่งนี้เช้า พวกมันคงได้ไปนอนกอดลูกกรงก่อนจะได้เหยียบเข้ามาในเขตสวนของเราเสียอีก" รินรดายกยิ้มมุมปาก หันกลับไปมองหน้าสามีหนุ่มผู้แสนเจ้าเล่ห์แต่พึ่งพาได้เสมอคนนี้ เธอเอื้อมมือไปหยิบช้อนเซรามิกตักน้ำซุปตุ๋นยาจีนร้อนๆ ขึ้นเป่าเบาๆ ก่อนจะป้อนให้ชายหนุ่มตรงหน้าลิ้มลอง "ใจเย็นก่อนสิครับคุณหมอทหารของฉัน..." รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ "ส่งตำรวจหรือทหารไปจับพวกมันตอนนี้ ก็เหมือนบี่องูให้ตายทีเดียวสมันมันยังไม่ทันดิ้นรน มันไม่สะใจผมหรอกครับ... ป้าสมรลงทุนเอาชื่อวงศ์ตระกูลมาเดิมพันเพื่อหวังฮุบแปลงผักออร์แกนิกที่สร้างรายได้หลักล้านต่อเดือนให้เรา ทั้งที่ตัวเองไม่มีปัญญาแม้แต่จะปลูกต้นหอมให้รอดตาย ถ้าเราไม่ทำให้แกหมดเนื้อหมดตัวจนต้องกราบเท้าขอขมากลางตลาดหมู่บ้าน เสียชื่ออดีตเชฟฟิวชั่นมือหนึ่งหมดสิครับ" ธนารับน้ำซุปเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ รสชาติกลมกล่อมล้ำลึกของโสมป่าผสมผสานกับความหวานละมุนของเนื้อไก่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดในสมองลงได้ชะงัก ชายหนุ่มส่งยิ้มมุมปากให้ภรรยา สายตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความเอ็นดูระคนทึ่งในความร้ายกาจของเธอ "ตามใจคุณครับภรรยา... อยากเล่นเกมแบบไหน ผมพร้อมเป็นกองหนุนให้คุณถล่มพวกมันให้ราบคาบอยู่แล้ว" ธนาเอ่ยพร้อมกับก้มลงหอมแก้มเนียนนุ่มของเธอฟอดใหญ่ "แต่ตอนนี้ ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ยังมีศึกหนักที่ตลาดสดและศาลจังหวัดรอเราอยู่ ไปพักผ่อนเถอะครับ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับคืนสู่ความหวานชื่น เสียงเคาะประตูกระจกหน้าบ้านพักก็ดังขึ้นรัวเร็วและรุนแรงราวกับมีคนกำลังพยายามพังมันเข้ามา *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* รินรดากับธนาสบตากันทันที สัญชาตญาณของคนทั้งคู่ตื่นตัวเต็มที่ ธนาขยับตัวไปยืนบังร่างของภรรยาไว้โดยอัตโนมัติ มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกสั้นประจำกายที่วางไว้บนตู้เก็บของข้างประตูอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ "ใครดึกดื่นป่านนี้..." รินรดากระซิบถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ธนาส่งสัญญาณมือให้เธอยืนรออยู่ด้านหลัง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ประตูแล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้ความเกรงกลัว แสงไฟจากเฉลสาดส่องกระทบเข้ากับร่างสั่นเทาของ "ยายเพ็ญ" คนงานเก่าแก่ผู้ดูแลแปลงผักโซนเหนือ ใบหน้าของหญิงสูงวัยซีดเผือด นัยน์ตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำคอ "คุณธนา... คุณรินรดา... แย่แล้วครับ!" ยายเพ็ญหอบหายใจสะอึกสะอื้นจนตัวโยน "คะ... ะ... คลังสินค้าโซนสาม... แปลงผักอินทรีย์ส่งออกล็อตใหญ่ที่สุดของเดือนนี้... ถูกคนร้ายไม่ทราบฝ่ายสาดน้ำยาเคมีทำลายล้างจนเหี่ยวเฉาตายคาต้นหมดทั้งแปลงแล้วครับ!" รินรดานิ่งงั้นไปชั่วขณะ เลือดในกายแล่นพล่านขึ้นมาที่ใบหน้า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ น้ำยาเคมีทำลายล้าง? นั่นหมายถึงผลผลิตมูลค่าหลายแสนบาทที่ต้องส่งมอบให้ลูกค้า VIP ในวันพรุ่งนี้พังพินาศย่อยยับในพริบตาเดียว! ธนาหันกลับมามองภรรยา ใบหน้าคมสันของนายทหารหนุ่มบัดนี้เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวหนתทึบขึ้นทันตาเห็น ก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยคำใด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล ธนาเดินปรี่ไปหยิบเครื่องขึ้นมา กดรับสายและเปิดสปี커โฟนทันที เสียงหัวเราะเยาะเย้ยอันคุ้นเคยของป้าสมรก็ดังลอดออกมาจากลำโพง ทำลายความเงียบทั้งหมดลงจนสิ้นซาก *"เป็นไงบ้างจ๊ะหลานรัก... ของขวัญต้อนรับเช้าวันใหม่ที่ป้าส่งให้ ถูกใจไหมล่ะ? อยากได้ที่ดินคืน ก็เตรียมถอนฟ้องแล้วโอนโฉนดมาให้ป้าซะดีๆ ไม่งั้น... แปลงผักที่เหลือของแก พรุ่งนี้ไม่เหลือแม้แต่ตอแน่!"* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และเป็นกำลังใจให้ “ลมทะเลพัดรัก” สร้างสรรค์เรื่องราวเข้มข้น สะใจ และอบอุ่นหัวใจเช่นนี้ต่อไปนะครับ