คืนวันฝนพรำกับคนรู้ใจ

เสียงเปรี้ยงปร้างของสายฝนที่กระหน่ำซัดลงมาหลังคาเรือนกระจก ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในครัวเล็กๆ ดูอึมครึมลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ไออุ่นจากเตาถ่านที่กำลังเคี่ยวซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่ ผสมผสานกับกลิ่นอายความสดชื่นของสมุนไพรจากแปลงผักอินทรีย์ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากมิติลับ รินรดากำลังใช้มีดปังตอเล่มโปรดสับหมูสามชั้นอย่างคล่องแคล่ว จังหวะการลงน้ำหนักคมมีดกระทบเขียงไม้เนื้อหนาดัง *ตับๆๆๆ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนถึงความมุ่งมั่นและความชำนาญของอดีตเชฟมือหนึ่ง ดวงตาคมกريบภายใต้กรอบหน้าเรียวสวยฉายแววครุ่นคิด ขณะที่ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามที่เธอกำลังคำนวณต้นทุนวัตถุดิบและกำไรมหาศาลจากการเปิดขายผักอินทรีย์ล็อตใหญ่ในตลาดสัปดาห์หน้า "ถ้าคุณยังใช้แรงแขนหักโหมขนาดนั้น ผมเกรงว่าหมูสับชามนี้คงได้รสชาติเค็มจากเหงื่อของคุณแทนเกลือสมุทรนะครับ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบที่โอบรอบเอวบางอย่างถือวิสาสะ พันตรีธนาในชุดลำลองสบายๆ กางเกงขายาวและเสื้อยืดสีเข้มที่เปียกชื้นจากละอองฝนเล็กน้อย ขยับเข้ามาประชิดตัวจนรินรดารับรู้ได้ถึงแผงอกกว้างและไอความร้อนแผ่ซ่าน แม้ภายนอกเขาจะเป็นนายทหารหนุ่มผู้เงียบขรึมและเด็ดขาดในหน้าที่ แต่ยามที่อยู่กับเธอในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ สายตาคมปลาบนั้นกลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีความเจ้าเล่ห์เจืออยู่จางๆ ชนิดที่คนอื่นไม่มีวันได้เห็น รินรดาย่อตัวหลบเล็กน้อยอย่างคุ้นชิน ก่อนจะตวัดหางตามองค้อนสามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหวงก้างระดับร้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์ "ถ้าฉันไม่รีบเตรียมของให้เสร็จ คุณนั่นแหละที่จะอดกินข้าวเย็นฝีมืออดีตเชฟคนนี้ แล้วก็เลิกกอดฉันแน่นเป็นปลิงแบบนี้สักทีเถอะค่ะ... เอ้ย! สักทีเถอะครับ มือฉันเปื้อนเครื่องปรุงอยู่นะ" เธอเกือบหลุดปากพูดภาษาถนัดออกไปเสียแล้ว ดีที่ดึงสติกลับมาทันตามสำนวนสุภาพของสามี ธนากระตุกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี เขายังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวบาง กลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิดจนแผ่นหลังของเธอนแนบชิดกับแผงอกของเขา "มือเปื้อน แต่ปากคุณไม่ได้เปื้อนนะครับ... อีกอย่าง วันนี้ป้าสมรกับลูกชายส่งคนมาด้ๆ มองๆ แถวรั้วสวนของเราอีกแล้ว ผมจัดการไล่ตะเพิดกลับไปตามระเบียบ แต่คิดว่ายายแกคงไม่ยอมรามือแค่นี้แน่" รอยยิ้มบนใบหน้าของรินรดาจางหายไปทันที แทนที่ด้วยประกายตาวาวโรจน์ที่ฉายแววเจ้าเล่ห์และพร้อมบวก "ยายแก่หนังเหนียวนั่นยังไม่เข็ดอีกหรือคะ... เอ้ย! ยังไม่เข็ดอีกหรือครับ ท่าทางเงินก้อนสุดท้ายที่ฉันจัดการฟ้องร้องเรื่องสิทธิ์ในที่ดินคงยังทำให้เจ็บไม่พอสินะ ถึงยังกล้าส่งคนมาสอดแนม" เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเย็นเยียบ "ดี... ในเมื่ออยากหาเรื่องนัก สัปดาห์หน้าฉันนี่แหละจะเอาผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียมจากมิติลับไปวางขายตัดหน้าแผงของตระกูลหล่อนในตลาดกลางหมู่บ้านให้ดู เอาให้เจ๊งจนไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อเกลือมากินข้าวเลยคอยดู!" ธนามองภรรยาคนสวยที่กำลังวางแผนเอาคืนญาติจอมละโมบด้วยความรู้สึกเอ็นดูระคนทึ่ง ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ทำอาหารอร่อยและฉลาดเป็นกรดเท่านั้น แต่ความเด็ดขาดในการปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองยังทำให้หัวใจนายทหารแกร่งอย่างเขาเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่เสมอ มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนอย่างแผ่วเบa สัมผัสที่ทะนุถนอมนั้นทำให้อุณหภูมิในครัวเล็กๆ อุ่นขึ้นจนแทบลืมเสียงฝนที่ตกกระหน่ำด้านนอก "จัดการตามที่คุณต้องการได้เลยครับ เรื่องเอกสารทางกฎหมายและการตรวจสอบภาษีของฝั่งนั้น ผมให้ลูกน้องจัดการเก็บหลักฐานไว้หมดแล้ว รับรองว่างานนี้ไม่มีทางพลิกโผแน่นอน" ธนาเอ่ยเสียงนุ่ม ริมฝีปากหยักคลอเคลียอยู่ใกล้ใบหูขาวสะอาดจนรินรดาต้องรีบหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "พอเลยค่ะ... เอ้ย! พอเลยครับ มัวแต่พูดเรื่องพวกนี้ เดี๋ยวซุปกระดูกหมูของฉันก็งวดจนเค็มพอดีหรอก" รินรดาแสร้งดุกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอหันไปหยิบชามกระเบื้องเคลือบมาตักซุปตุ๋นยาจีนร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของโสมและรากบัวยั่วน้ำลาย พร้อมกับจัดเตรียมสำรับอาหารพื้นบ้านที่ปรุงด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับ ทั้งผักคะน้ากรอบๆ ผัดกุ้งสดเด้ง และปลาทอดขมิ้นกรอบนอกนุ่มใน ทั้งค่านั่งลงรับประทานอาหารร่วมกันท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟดวงเล็กในครัว เสียงฝนที่ตกกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอกช่วยขับเน้นให้บรรยากาศภายในห้องอบอุ่นและเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง บทสนทนาระหว่างมื้ออาหารเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และการหยอกล้อกันไปมาอย่างรู้ใจ รินรดารู้สึกได้ว่าการมีผู้ชายคนนี้คอยยืนหยัดเคียงข้าง ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับญาติจอมปลอมหรืออุปสรรคการค้าขายใดๆ เธอก็ไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว กระทั่งมื้ออาหารค่ำผ่านพ้นไป ฝนด้านนอกเริ่มซาเม็ดลงเหลือเพียงละอองฝนบางเบาและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม รินรดากำลังยืนล้างจานชามอยู่ที่อ่างล้างหน้า โดยมีธนายืนซ้อนหลังคอยหยิบจานที่ล้างสะอาดแล้วไปคว่ำลงบนตะแกรงอย่างรู้หน้าที่ ความเงียบสงบที่โรยตัวลงมาสร้างความรู้สึกผ่อนคลายอย่างล้ำลึก ทว่า... ความเงียบนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน *ปัง! ปัง! ปัง!* รินรดาชะงักมือที่กำลังถือฟองน้ำ เธอขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยยามมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ในยามวิกาลเช่นนี้ท่ามกลางสายฝนที่เพิ่งซาเม็ด ใครกัน1 ที่กล้าบุกมาเคาะประตูบ้านของพวกเขา ธนาหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตและสัญชาตญาณความเป็นนายทหารตื่นตัวขึ้นทันที แววตาคมกริบฉายแววเย็นชาอย่างที่รินรดาคุ้นเคย เขายกมือห้ามไม่ให้ภรรยาเดินตามออกไป ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ "อยู่ในบ้านนะครับ... เดี๋ยวผมออกไปดูเองว่าหมาตัวไหนมันบังอาจมาเห่าหน้าบ้านเราดึกดื่นป่านนี้" ธนาก้าวเดินออกไปที่ประตูกระจกหน้าบ้านอย่างมั่นคง รินรดารีบถอดถุงมือยางแล้วเดินตามสามีออกไปด้วยความระแวง เธอชะโงกหน้ามองผ่านกระจกบานใสออกไปสู่ความมืดสลัวที่สนามหญ้าหน้าบ้าน แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางส่องกระทบให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนเปียกปอนอยู่หน้าประตูรั้ว ร่างนั้นกำลังยืนตัวสั่นเทาและส่งเสียงร้องเรียกชื่อธนาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อธนาปลดกลอนประตูรั้วเหล็กดัดออกและกระชากเปิดกว้าง ร่างของผู้มาเยือนก็ทรุดฮวบลงกองกับพื้นดินโคลนทันที เลือดสีแดงสดฉานไหลอาบย้อมเสื้อผ้าชุดหรูราคาแพงจนน่ากลัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนจนน่าสะอิดสะเอียน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อแสงไฟสาดส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดของผู้หญิงที่นอนหายใจรวยรินอยู่แทบเท้าของสามี... นั่นคือป้าสมร! ศัตรูตัวฉกาจที่เพิ่งส่งคนมาป่วนสวนของเธอเมื่อช่วงบ่าย แต่สภาพในตอนนี้กลับปางตายราวกับเพิ่งหนีตายมาจากขุมนรก และสิ่งสุดท้ายที่ป้าสมรเอ่ยกระซิบออกมาด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนจะหมดสติไปก็คือ... "ช่วย... ช่วยฉันด้วย... มัน... มันกำลังตามมาฆ่าทุกคนในตระกูลเรา!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้ “ลมทะเลพัดรัก” สร้างสรรค์เรื่องราวเข้มข้นเช่นนี้ต่อไปนะครับ