เมื่อความรักก้าวเข้ามา

เสียงกระจกเนื้อหนาแตกละเอียดพร้อมกับแรงกระแทกจากฝ่ามือใหญ่ที่ซัดเข้ากับผนังห้องทำงานส่วนตัว จนเอกสารลับกองโตปลิวว่อนคละคลุ้งไปกับบรรยากาศที่ตึงเครียดราวกับพายุตั้งเค้า คาร์ลอส อัครเดโช หอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กคู่นั้นไม่ได้ทอดมองเศษซากความเสียหายเบื้องหน้า หากแต่กำลังจ้องเขม็งไปยังภาพสะท้อนของตนเองในกระจกเงาที่ร้าวราน หัวใจที่เคยด้านชาและเต้นเป็นจังหวะแห่งอำนาจมาตลอดชีวิต บัดนี้กลับกำลังทรยศเขาด้วยจังหวะการเต้นที่ผิดเพี้ยน—มันเต้นรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด เพียงเพราะภาพเรือนร่างบอบบางที่ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึง "เวรเอ๊ย..." เสียงสบถต่ำลอดไรฟันอย่างขัดเคือง มือหนากระชากเนกไทสีเข้มออกอย่างไร้ความปรานีจนกระดุมเม็ดบนหลุดกระเด็น ความรู้สึกสับสนพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกราวกับไฟใต้น้ำ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้ คาร์ลอสผู้ไม่เคยยอมสยบให้สิ่งใด กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกที่เขาเองก็หาคำนิยามไม่ได้ ความโกรธเกรี้ยวที่วิคเตอร์ส่งสายตาส่อเสียดใส่รินรดาเมื่อวานนี้ยังคงเผาไหม้เส้นเลือดของเขาให้เดือดพล่าน แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ "ความกลัว" ลึกๆ ที่เขาสัมผัสได้—กลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะหลุดมือ กลัวว่าหัวใจที่เขาพยายามตีตราจองด้วยโซ่ตรวนแห่งอำนาจ จะไม่ได้มีแค่เขาเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว แอ๊ด... เสียงเปิดประตูแผ่วเบาดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของรินรดาที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรแห่งความมืดนี้ เธอสวมเพียงชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบา ทว่าแววตาที่มองตรงมากลับไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีที่คอยท้าทายอำนาจมืดของเขาในทุกย่างก้าว "คุณต้องการอะไรอีก... คาร์ลอส" น้ำเสียงหวานเอ่ยถามเรียบเรื่อย แต่กลับสร้างแรงกระแทกกระทั้นในอกของมาเฟียหนุ่มได้อย่างน่าประหลาด คาร์ลอสไม่ตอบ ทว่าก้าวเท้าเข้าไปหาด้วยความเร็วราวกับเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อ นัยน์ตาดุดันกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้เนื้อผ้าบางเบาอย่างกระหายหิว แต่ลึกซึ้งเกินกว่าแค่ความใคร่—มันคือความกระหายที่จะครอบครองและทำลายทุกสิ่งที่กล้าอาจหาญเข้ามาแตะต้องเธอนอกจากเขา พรวด! ร่างบางถูกรวบเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งในเสี้ยววินาที แรงปะทะทำให้แผ่นหลังเรียวแนบชิดกับอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ คาร์ลอสฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความหวานที่เขารังเกียจนักหนาว่ามันทำให้ตนเองอ่อนแอลงทีละน้อย "เธอทำให้ฉันเป็นบ้า ริน..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู ร้อนผ่าวจนหญิงสาวสะ้านไปทั้งร่าง "บอกฉันมาซิ ว่าฉันควรทำยังไงกับเธอดี... ถึงจะหยุดคิดถึงกลิ่นกายของเธอได้สักที" รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวามนั้น พร้อมกับออกแรงผลักไสแผงอกแข็งแกร่งด้วยความอึดอัด "ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน แค่ฉันยอมอยู่เป็นนางบำเรอขัดดอกตามสัญญา มันยังไม่พอใจอีกหรือไง!" คำว่า 'นางบำเรอ' พ่นออกจากริมฝีปากอิ่มราวกับคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของมาเฟียเถื่อน คาร์ลอสคำรามในลำคอด้วยความโกรธกริ้ว มือหนาบีบเข้าที่คางมนบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ แรงอารมณ์ที่อัดอั้นพวยพุ่งจนกลายเป็นแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน "ใช่! ฉันมันก็แค่ผู้ชายดิบเถื่อนที่ซื้อเธอมาด้วยเงิน!" คาร์ลอสเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะและเสน่หาที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก "แต่จำใส่สมองของเธอไว้... รินรดา! ต่อให้เธอจะเป็นแค่นางบำเรอ แต่เธอก็เป็นนางบำเรอของคาร์ลอสคนนี้คนเดียวเท่านั้น ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความรุนแรงที่เจือปนไปด้วยความหึงหวงและหวาดกลัว รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วงการกระทำอันเอาแต่ใจ แต่ทว่าเรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่สามารถต้านทานพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำได้เลย รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิความร้อนระอุขึ้นเมื่อความต้านทานของหญิงสาวเริ่มอ่อนยวบลงภายใต้สัมผัสที่ช่ำชองและเว้าวอน ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้สะโพกกลมกลึงภายใต้ร่มผ้า ลูบไล้ส่วนโค้งเว้าด้วยความทะยานอยากที่ยากจะยับยั้งชั่งใจ เสื้อผ้าเนื้อบางถูกร่นขึ้นตามเรียวขาเนียนอย่างรวดเร็วโดยที่เจ้าตัวแทบไม่ทันได้ตั้งตัว บรรยากาศในห้องทำงานมืดทึบแปรเปลี่ยนเป็นเวทีแห่งแรงปรารถนา ร่างบางถูกอุ้มลอยขึ้นก่อนจะถูกวางราบลงบนโซฟาหนังตัวยาวเนื้อนุ่ม คาร์ลอสทาบทับลงมาด้วยเรือนกำยำที่เปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามและพลังอำนาจ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดรดต้นคอระหงในขณะที่ริมฝีปากร้อนรุมจุมพิตไปทั่วลาดไหล่เนียนอย่างไร้ความปรานี "หยุด... อ๊ะ... คาร์ลอส..." เสียงหวานครางประท้วงเมื่อปลายนิ้วแข็งแกร่งลูบไล้ผิวกายอย่างจงใจปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้ตื่นขึ้น ร่างกายของเธอสั่นสะท้านทุกครั้งที่เขาแตะต้อง ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความวาบหวามที่ซึมซ่านไปทุกอณูขุมขน "ไม่หยุด..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอประกายความเร่าร้อนและลุ่มลึกจนน่ากลัว "ในเมื่อเธอทำให้ฉันคลั่งจนแทบเป็นบ้า เธอก็ต้องชดใช้ด้วยร่างกายและหัวใจของเธอ... ริน" เสื้อผ้าส่วนเกินถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความปราณี เปิดเปลือยเรือนร่างงดงามที่สะท้อนภายใต้แสงไฟสลัวจากภายนอก คาร์ลอสจ้องมองเรือนร่างของเธอด้วยสายตาของนักล่าที่ได้ครอบครองสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความรักที่เพิ่งก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันในจังหวะสัมผัสที่แนบชิด เมื่อร่างทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงครางหวานผสมผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของมาเฟียหนุ่มดังสะท้อนไปทั่วห้องทำงาน รสชาติแห่งความสุขสมแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ความดิบเถื่อนและรุนแรงในคราแรกถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งและเว้าวอน คาร์ลอสโอบกอดร่างบางไว้แนบอก ราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศหากเขาเผลอคลายอ้อมแขน เขาลืมสิ้นทุกกฎเกณฑ์ ลืมสิ้นความเยือกเย็นที่เคยยึดถือ หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตบัดนี้กลับยอมจำนนต่อผู้หญิงใต้ร่างอย่างราบคาบ... ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยลับจากระบบรักษาความปลอดภัยนอกคฤหาสน์ดังขึ้นกะทันหัน ทำลายบรรยากาศเร่าร้อนในห้องลงอย่างไม่ใยดี คาร์ลอสชะงักกึก นัยน์ตาดุดันตวัดมองไปยังประตูบานใหญ่ด้วยความฉุนเฉียว ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "นายครับ... ทางด้านทิศเหนือของคฤหาสน์ถูกบุกรุก... และ... และคนสนิทของวิคเตอร์ทิ้งสาส์นท้าทายไว้ พร้อมกับภาพถ่ายวงจรปิดล่าสุด... ของคุณรินรดาครับ!" คาร์ลอสชะงักค้าง ดวงตาสีสนิมเหล็กวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะมหาศาลที่พุ่งทะยานยิ่งกว่าเดิม ร่างกายหนาผละออกจากร่างบางช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมด้วยใบหน้าที่เรียบสนิทจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวกลับมาเย็นยะเยือกและดุดันยิ่งกว่าพายุ รินรดารีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายด้วยความตกใจ หญิงสาวมองแผ่นหลังกว้างของมาเฟียหนุ่มที่กำลังเดินไปหยิบปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่ว คาร์ลอสหันกลับมามองเธอนิ่งนาน แววตาคู่นั้นสะท้อนความดุดันและคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อาจขัดขืน ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนน่าขนลุก "ล็อคห้องนี้ไว้... และต่อให้เกิดอะไรขึ้นข้างนอก อย่าออกไปไหนเด็ดขาด... เพราะถ้ามันกล้าแตะต้องของๆ ฉันแม้แต่ปลายนิ้ว... คืนนี้ฉันจะล้างบางพวกมันให้หมดทั้งโคตร!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ