นาทีชีวิต

กลิ่นควันปืนจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของคุกใต้ดินในโกดังร้างริมอ่าวท่าเรือ ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายของคาร์ลอส อัครเดโช ให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด ดวงตาคมกราดสีนิลกาฬวาวโรจน์ดั่งซาตานกระหายเลือด นิ้วแกร่งปลดเซฟปืนพกสั้นคู่ใจเสียงกริ๊กกักท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว วิคเตอร์คิดว่าการซ่อนตัวรินรดาไว้ในรังเสือจะทำให้เขาต้องจำนน แต่ไอ้สวะนั่นมันไม่รู้จักสันดานดิบของคนอย่างคาร์ลอสดีพอ “นายใหญ่ครับ ลูกน้องมันตรึงกำลังไว้รอบตึกหลักสามจุด ทางเข้าด้านหลังถูกวางระเบิดดักไว้ครับ” เสียงกระซิบรายงานจากบอดี้การ์ดคนสนิทดังขึ้น แต่อารมณ์ของมาเฟียหนุ่มในวินาทีนี้ไม่หลงเหลือความยี่ห้อต่อความตายใดๆ ทั้งสิ้น “ฆ่าให้เรียบ อย่าให้เหลือรอดสักตัว” คาร์ลอสสั่งเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าพรวดพราดฝ่าความมืดเข้าไปในตัวอาคารอย่างไร้ความเกรงกลัว เป้าหมายเดียวในหัวสมองของเขาตอนนี้คือผู้หญิงคนนั้น... รินรดา คนที่กล้าอาจหาญมาท้าทายอำนาจมืดและขโมยหัวใจที่ด้านชาของเขาไปจนหมดสิ้น ในขณะเดียวกัน ที่ห้องขังชั้นบนสุดของโกดัง ร่างระหงของรินรดากำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกเส้นหนาบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ มุมปากของเธอมีคราบเลือดแห้งกรังจากการต่อ “ดื้อด้านนักนะผู้หญิงของคาร์ลอส” เสียงทุ้มต่ำน่ารังเกียจของวิคเตอร์ดังขึ้น พร้อมกับมือหนาที่บีบคางฉ่ำน้ำตาของเธอให้แหงนเงີบขึ้นมารับสัมผัส “ผัวแกกำลังจะมาตายต่อหน้า... แกอยากดูฉากควักหัวใจมันไหมล่ะ” รินรดาแค่น1หัวเราะหยันทั้งที่ร่างกายน่วมระบม ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและไร้ความหวาดกลัว “แกไม่รู้จักคาร์ลอสดีพอ... คนอย่างเขาไม่มีวันแพ้ และพวกแกทุกคนจะต้องชดใช้ด้วยเลือด!” เพียะ! แรงตบสะท้านใบหน้าทำให้หน้าของเธอสะบัดไปตามแรง วิคเตอร์คำรามด้วยความโมโห ก่อนที่ประตูห้องจะพังทลายลงด้วยแรงถีบมหาศาล เสียงระเบิดตูมสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของคาร์ลอสที่ก้าวเข้ามาในห้องราวกับยมทูตผู้ปลิดชีพ ดวงตาของคาร์ลอสสบเข้ากับร่องรอยฟกช้ำบนผิวเนื้อนวลเนียนของรินรดา เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แทบจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล “วิคเตอร์...” เสียงเรียกชื่อนั้นเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก วิคเตอร์หันขวับมาพร้อมกับกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของรินรดา “ถอยไป! ไม่งั้นนังนี่สมองกระจายตรงนี้แน่!” แต่คาร์ลอสไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย เขายกปืนเล็งตรงหว่างคิ้วของวิคเตอร์อย่างไร้ความปรานี “มึงกล้าแตะต้องของๆ กู... มึงก็เตรียมตัวลงไปชดใช้ในนรกได้เลย” กระสุนนัดแรกพุ่งแหวกอากาศเจาะทะลุกระดูกหัวไหล่ของวิคเตอร์จนล้มคว่ำไม่เป็นท่า ลูกน้องที่เหลือกรูกันเข้ามาแต่ก็ถูกคมกระสุนของทีมบอดี้การ์ดเก็บเรียบในพริบตา ความชุลมุนจบลงด้วยความเงียบงันที่น่ากลัว คาร์ลอสโยนปืนทิ้ง รีบพุ่งเข้าไปหารินรดา ใช้มีดพกตัดเชือกพันธนาการออกอย่างรวดเร็ว ทันทีที่อิสรภาพคืนกลับมา ร่างบางก็โผเข้าซบอ้อมอกกว้างที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น รินรดาร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร ความหวาดกลัวทั้งหมดพังทลายลงเมื่ออยู่ในอ้อมแขนที่เธอคุ้นเคย “ริน... ไม่เป็นไรแล้ว คนดีของฉัน ฉันอยู่นี่แล้ว” คาร์ลอสกระซิบเสียงสั่น กอดร่างเธอแน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ริมฝีปากหยักกดจูบซับน้ำตาและรอยฟกช้ำบนหน้าผากและแก้มเนียนอย่างทะนุถนอมราวกับเธอกลجاجแก้ววิเศษที่เปราะบางที่สุดในโลก บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความดุเดือดเลือดพล่านกลายเป็นความร้อนรุ่มของแรงปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ ความตายที่เพิ่งเฉียดผ่านไปทำให้สัญชาตญาณดิบในการโหยหากันและกันพุ่งพล่านไร้การควบคุม คาร์ลอสตวัดอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก ไม่สนใจซากศพหรือกองเลือดรอบกาย เขาก้าวออกจากโกดังนรกนั้นตรงขึ้นรถส่วนตัวที่จอดรอรับอยู่ทันที ภายในเบาะหลังรถลิมูซีนที่มืดสนิทและถูกปิดกั้นจากโลกภายนอก ลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว แผ่นหลังบางถูกดันให้แนบชิดกับเบาะหนังชั้นดี คาร์ลอสตามประกบเข้าประชิด ร่างกายกำยำทาบทับลงมาอย่างเอาแต่ใจ มือหนาสอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวเนื้อเนียนนุ่มที่สั่นสะท้านด้วยความวาบหวาม ปลายนิ้วร้อนผ่าวกรีดกรายไปตามสัดส่วนโค้งเว้าปลุกเร้าสัญชาตญาณการตอบสนอง รินรดาแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความโกรธ ความกลัว และความคิดถึง หลอมรวมกลายเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา “คาร์ลอส... อื้อ...” เสียงหวานครางประท้วงเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างดุดัน รสจูบที่ทั้งเรียกร้อง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความหวงแหน ทำให้สติสัมปชัญญะของรินรดาหลุดลอย ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือแกร่งกระชากเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นออกจากร่างจนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นผิวเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวจากภายนอก เสียงหอบหายใจกระเส่าดังแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คาร์ลอสฝังใบหน้าคมคายลงบนซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยรักสีแดงก่ำเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสที่หนักหน่วงแต่แฝงไว้ด้วยความโหยหาทำให้รินรดาต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความสัมพันธ์ที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจ เสน่หา และสัญชาตญาณดิบ ดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง ทุกสัมผัสคือการยืนยันการมีตัวตน และทุกแรงกระซิบคือพันธนาการที่ไม่มีวันหลุดพ้น ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนอันยาวนาน ทว่า... ในขณะที่คาร์ลอสกำลังดื่มด่ำกับความหวานล้ำและลืมสิ้นทุกสิ่ง เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเขาก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศ คาร์ลอสขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ปัดมือจะกดตัดสาย แต่หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมากลับแสดงภาพและข้อความบางอย่างที่ทำให้ดวงตาคมกราดเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง มันคือข้อความวิดีโอสดจากกล้องวงจรปิดในคฤหาสน์ส่วนตัว... บ้านที่ควรจะปลอดภัยที่สุด ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือร่างของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งถูกจับมัดไว้ และเงาร่างของใครบางคนที่คาร์ลอสคิดว่ามันตายไปแล้ว กำลังยืนยันสิทธิ์ความเป็นเจ้าของเหนือทุกสิ่งในอาณาจักรของเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ