คำพูดสุดท้ายของศัตรู

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืนระอุในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ร้าง ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทแนบอยู่กับขมับของวิคเตอร์ ขณะที่นัยน์ตาคมกราดของคาร์ลอส อัครเดโช เปล่งประกายความเหี้ยมเกรียมราวกับซาตานที่หลุดมาจากขุมนรก "แกมันก็แค่หมาลอบกัด วิคเตอร์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเยือกเย็น แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะระเบิด วิคเตอร์หัวเราะในลำคอ แม้เลือดจะไหลอาบมุมปาก ร่างกายสะินสะเทือนจากการปะทะอย่างดุเดือดเมื่อครู่ "หมาลอบกัดอย่างฉัน... ก็ยังดีกว่าแกที่ปล่อยให้จุดอ่อนหลุดมือไปนะ คาร์ลอส!" คาร์ลอสไม่สะทกสะท้าน ปลายนิ้วที่เหนี่ยวไกกดน้ำหนักเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจนวิคเตอร์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "รินรดาไม่ใช่จุดอ่อนของฉัน... เธอคือสิ่งเดียวที่สะอาดพอจะอยู่ในโลกโสมมของฉัน และแก... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อเธอ" การต่อสู้ก่อนหน้านี้ดุเดือดเลือดพล่าน หมัดต่อหมัด อาวุธครบมือ และการห้ำหั่นเพื่อแย่งชิงอำนาจถูกสะสางลง ณ วินาทีนี้ ร่างกายของคาร์ลอสตึงเครียดทุกมัดกล้ามเนื้อ บาดแผลตามตัวจากการตะลุมบอนไม่ได้ทำให้ความดุดันลดลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด วิคเตอร์ยิ้มเยาะเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระอักเลือดออกมา คำพูดสุดท้ายของศัตรูถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ฆ่าฉัน... แล้วแกจะไม่มีวันรู้ว่าใครเป็นคนส่งฉันมา... โครงการร้อยล้านนั่น... จะพังคามือแก... คาร์ลอส!" *ปัง!* เสียงคำรามของปืนดังสนั่นก้องห้องโถง ร่างของวิคเตอร์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ลมหายใจ คาร์ลอสยืนนิ่งมองผลงานของตัวเอง แววตาดุดันไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มดั่งไฟเผาเมื่อนึกถึงรินรดา เขารีบสาวเท้ายาวๆ กลับมายังห้องลับที่ซ่อนตัวเธอไว้ หัวใจของมาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร กลับเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวที่จะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไป ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี รินรดานั่งขดตัวอยู่มุมห้อง แววตาดกด้วยความหวาดระแวง แต่ทันทีที่เห็นว่าเป็นเขา ความแข็งกระด้างในดวงตากลับฉายชัดขึ้นพร้อมกับความโล่งใจที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง คาร์ลอสไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปหาร่างบางทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วดึงเข้าหาตัวด้วยแรงทั้งหมดที่มี แรงอารมณ์ที่อัดอั้นจากการต่อสู้และการเกือบสูญเสียระเบิดออกมาเป็นความเร่าร้อนที่ไม่อาจหักห้ามใจ "ปล่อยนะ คาร์ลอส! ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาของนาย!" รินรดาร้องประท้วงพร้อมกับพยายามสะบัดข้อมือหนี แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของมาเฟียหนุ่มผู้บ้าคลั่งในเวลานี้ได้ "เงียบซะ ริน..." คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม ร่างสูงทาบทับลงไป กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและผนังห้อง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเหี้ยมเกรียมเมื่อครู่ให้กลายเป็นประกายแห่งความปรารถนาอันร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง ริมฝีปากร้อนผ่ามทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยความโหยหา คล้ายเป็นการยืนยันการมีอยู่ของเธอในโลกที่เต็มไปด้วยคาวเลือด รินรดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่สัมผัสวาบหวามจากปลายนิ้วแกร่งที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้ากลับทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ลมหายใจหอบกระชั้น เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปกับรสจูบที่ลึกล้ำและเรียกร้อง แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนทลายทุกกำแพงทิฐิ สัมผัสแนบชิดที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคลจากสนามรบยิ่งเพิ่มความดิบเถื่อนและเร่าร้อน คาร์ลอสประคองร่างบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น ปลายนิ้วร้อนรอนลากไล้ปลุกเร้าสัญชาตญาณลึกซึ้งที่ทั้งคู่ต่างโหยหา ร่างกายประสานเข้าหากันในห้วงอารมณ์ที่พายุความใคร่และอำนาจมืดโหมกระหน่ำอย่างไร้ทางหลีกหนี ท่ามกลางความเงียบงันหลังพายุอารมณ์สงบลง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องลับ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยลูกน้องคนสนิทที่ใบหน้าซีดเผือด "นายครับ... ทางเหนือเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ