อ้อมกอดแห่งความตาย

เสียงคำรามของกระสุนปืนนัดสุดท้ายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ตัดผ่านความเงียบงันของคลังสินค้าเก่าริมท่าเรือที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและดินปืน วิคเตอร์ยืนถืออาวุธปืนสั่นเทาด้วยความเคียดแค้น นัยน์ตาของมันฉายแววอำมหิตพุ่งตรงมายังร่างของรินรดาที่ทรุดกายลงนั่งตัวสั่นอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของคาร์ลอส ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล มีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากและคราบเลือดสีเข้มที่ค่อยๆ ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงบริเวณหัวไหล่ข้างขวา คาร์ลอสไม่แม้แต่จะปรายตาแลบาดแผลของตนเอง สัญชาตญาณดิบเถื่อนและสัญชาตญาณของการเป็นผู้ปกป้องทำให้เขาก้าวข้ามความเจ็บปวดทั้งหมดไปได้อย่างง่ายดาย ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัววิคเตอร์ด้วยความเร็วราวมัจจุราช ก่อนจะใช้มือข้างที่เหลือกระชากคอเสื้อของศัตรูแล้วซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่ใบหน้าจนอีกฝ่ายล้มคว่ำไม่เป็นท่า เสียงกระดูกกระทบกันดังสนั่นสะท้อนก้องความโหดเหี้ยมที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน "มึง... กล้าดียังไง" คาร์ลอสเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาดุดันราวกับสัตว์ป่าที่ถูกลูบคม ความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดต่ำลงฮวบ วิคเตอร์พยายามจะยกปืนขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อลูกน้องของคาร์ลอสกรูกันเข้ามาปลดอาวุธและกดตัวมันลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารีบคลานเข้าไปหาคาร์ลอสด้วยหัวใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนเมื่อเห็นเลือดสีสดเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของเขา "คาร์ลอส... คุณเลือดออก" เสียงของเธอสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสำนึกผิด มือเรียวบางพยายามจะแตะลงบนบาดแผล แต่กลับถูกเขาคว้าข้อมือเอาไว้แน่นด้วยเรี่ยวแรงที่ยังมีเหลือล้น "เงียบซะริน..." เขากระซิบเสียงพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้ม แววตาที่เคยแข็งกร้าวและไร้ความปรานีบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโหยหาและความหึงหวงที่ไม่อาจซ่อนเร้น "ฉันบอกแล้วใช่ไหม... ว่าไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้องเธอ แม้แต่รอยขีดข่วนเดียวก็ไม่ได้" รินรดาสัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวเร่งอยู่ภายใต้อกแกร่ง ความอบอุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายที่เธอคุ้นเคย มันทั้งน่ากลัวและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน ความดลใจบางอย่างทำให้เธอยอมทิ้งความเย่อหยิ่งทั้งมวล ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินผ่านฝ่ามืออุ่นที่ประคองใบหน้าของเธอไว้ "ทำไมคุณต้องเอาตัวมาบังฉัน... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" เธอกลั้นใจถาม เสียงสะอื้นเจืออยู่ในลำคอ "เพราะเธอคือของฉัน..." คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่แม้แต่ความตายก็ไม่อาจพรากไปได้ "จำใส่สมองของเธอไว้ริน ต่อให้ฉันต้องแลกด้วยลมหายใจ หรือแผ่นดินนี้ลุกเป็นไฟ เธอก็ต้องอยู่ใต้ร่างของฉัน... เป็นทาสสวาทของฉันไปชั่วชีวิต" สัมผัสจากริมฝีปากหนาร้อนระอุประกบลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างของเธอ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นรสจูบที่ดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับแรมเดือน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มือข้างที่ใช้งานได้ดีโอบกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน รินรดาครางอือในลำคอ ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับถูกสูบวิญญาณ ความเจ็บปวดรอบกายมลายหายสิ้นเมื่อถูกครอบงำด้วยสัมผัสอันทรงพลังที่เธอไม่เคยปฏิเสธได้ลงคอ ในขณะที่เปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนกำลังแผดเผาทั้งสองร่างให้หลอมละลายเข้าหากัน ท่ามกลางซากปรักหักพังของคลังสินค้าและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงปลดล็อกไกปืนนับสิบกระบอกที่จ่อตรงเข้ามายังทิศทางที่พวกเขายืนอยู่ คาร์ลอสชะงักเล็กน้อย ผละริมฝีปากออกช้าๆ แต่ยังคงกอดรัดรินรดาไว้แน่นด้วยท่าทีปกป้อง นัยน์ตาดุดันหันกลับไปมองยังความมืดมิดเบื้องหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งเมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานและชวนให้ขนลุกซู่ "เยี่ยมมาก... ท่านประธานอัครเดโช บาดเจ็บปางตายขนาดนี้แล้ว ยังมีอารมณ์มาสวีทกับผู้หญิงอีกหรือครับ?" น้ำเสียงเยียบเย็นและคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่พวกเขานึกไม่ถึงที่สุด... คนที่ควรจะนอนตายอยู่ใต้หลุมศพไปตั้งแต่ปีที่แล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ