ฟื้นคืนจากฝันร้าย

กลิ่นไออ็บของยาฆ่าเชื้อและหยดน้ำเกลือที่กำลังหยดติ๋งๆ ผ่านสายยางพลาสติกใส คือเสียงเดียวที่สะท้อนก้องอยู่ในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีขั้นสุดยอด คาร์ลอส อัครเดโช นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ร่างกายกำยำที่เคยแผ่ขยายอำนาจคุกคามผู้คน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยผ้าพันแผลและร่องรอยการต่อสู้จากคมกระสุนของวิคเตอร์ ศัตรูตัวฉกาจที่หมายเอาชีวิตเขาให้ดับดิ้น ทว่า... เหนือสิ่งอื่นใดคือแววตาและสัมผัสอุ่นร้อนที่กำลังกุมมือสากระคายของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย รินรดานั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงตลอดหลายวันที่ผ่านมา ใบหน้าเรียวสวยที่เคยอวดดีและดื้อรั้น บัดนี้ซีดเซียว ขอบตาช้ำแดงจากการร้องไห้อย่างเงียบงัน เธอไม่ได้นอนมาสามวันเต็ม ปล่อยให้ความกังวลกัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย ทั้งที่เธอควรจะดีใจที่หลุดพ้นจากกรงขังของมาเฟียเถื่อนผู้นี้ แต่ทำไม... หัวใจเจ้ากรรมถึงได้บีบรัดจนเจ็บแปลบทุกครั้งที่ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเขา "คุณ... ต้องไม่ตายนะไอ้คนบ้า..." เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากสั่นระริกของหญิงสาว รินรดาก้มลงซบหน้าผากเข้ากับหลังมือใหญ่ที่ไร้เรี่ยวแรงของเขา หยดน้ำตาอุ่นร้อนหยดลงบนผิวเนื้อของชายหนุ่มราวกับจะปลุกวิญญาณที่หลุดลอยให้กลับคืนร่าง พลันนั้นเอง... นิ้วมือแกร่งที่เธอกุมไว้ก็ขยับตอบสนอง! คาร์ลอสค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏผ่านม่านสายตาที่พร่ามัว คือเรือนร่างอันคุ้นเคยและกลิ่นกายหอมละมุนของหญิงสาวที่เขาปรารถนาจะกักขังไว้ชั่วชีวิต ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนหลังมือของเขา มาเฟียหนุ่มขบกรามแน่น ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกและสีข้าง แต่สัญชาตญาณดิบเถื่อนและความหวงแหนกลับตื่นตัวขึ้นมาก่อนความเจ็บปวดเสียอีก "ริน..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าราวกับเสียงคำรามของราชสีห์บาดเจ็บดังขึ้นแผ่วเบา รินรดา สะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองสบตาคมกริบที่คุ้นเคย แววตานั้นไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันกลับลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและอำนาจมืดที่ยังคงกัดกินวิญญาณของเขา แม้ในยามที่ร่างสะินทรุดโทรมจากการเสียเลือด "คุณฟื้นแล้ว..." เธออุทานออกมาด้วยความตกใจ ปนเปื้อนความโล่งอกที่เอ่อล้นจนควบคุมไม่อยู่ มือบางทำท่าจะผละออกเพื่อไปกดเรียกแพทย์ แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อมือเอาไว้ด้วยแรงมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนแอ พรึบ! "โอ๊ย! คาร์ลอส คุณบ้าหรือไง แผลกำลังฉีกนะ!" รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อถูกแรงดึงอันดุดันกระชากร่างให้เซถลาลงไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขา คาร์ลอสไม่สนใจความเจ็บปวดจากบาดแผลแม้แต่น้อย เขากัดฟันกรอด ใช้แขนข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือโอบรัดเอวบางของเธอไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความหวานล้ำที่ขาดหายไปหลายวันราวกับคนอดอยาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนรินรดากายสั่นสะท้าน "ฉัน... ยังไม่ตายง่ายๆ หรอกริน..." เสียงกระซิบกระชับชิดริมหูเต็มไปด้วยความเย้ายวนและดุดัน "เธอคิดจะหนีฉันไปไหน... หื้ม? ต่อให้ฉันลงไปนรก เธอก็ต้องตามลงไปเป็นเมียฉันอยู่ดี" "คุณนี่มัน... คนเผด็จการ!" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกและแรงดึงดูดทางเพศที่ระเบิดขึ้นในอกอย่างรวดเร็ว เธอพยายามดันไหล่กว้างออก แต่แรงของเธอกลับกลายเป็นการบดเบียดสรีระเข้าหากันโดยปริยาย แววตาของคาร์ลอสเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดยามที่มองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก ความหิวกระหายในตัวหญิงสาวพุ่งพล่านทะยานขึ้นขีดสุด ความอ่อนแอจากโรงพยาบาลมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความด่าวด่างและดุดันของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใด "ปากเก่งนักนะ..." คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางไว้ภายใต้ร่างกายกำยำของเขา แม้แผลจะประท้วงด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับใช้มันเป็นแรงขับเคลื่อนความเร่าร้อน ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธอทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ "อื้อ..." เสียงทท้านประท้วงดังอู้อี้อยู่ในลำคอ รสจูบของคาร์ลอสในยามนี้ทั้งดิบเถื่อน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโหยหา ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาบีบขยำสะโพกกลมกลึงผ่านชุดผู้ป่วยอย่างแรงจนรินรดารู้สึกซ่านสยิวไปทั่วไขสันหลัง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีล่องลอยหายไปในอากาศ ถูกแทนที่ด้วยเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่โหมกระหน่ำเผาผลาญทุกลมหายใจ สิเน่หาอันลึกซึ้งและดุดันผสานกันท่ามกลางกลิ่นอายยาสลบและเลือดเนื้อ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ทุกสัมผัส ปลายนิ้ว และลมหายใจที่ประสานกัน คือเครื่องยืนยันว่าไม่มีใครพรากพวกเขาออกจากกันได้ แม้แต่ความตาย ทว่า ในขณะที่บทเพลงรักอันเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงจุดพีก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องพัก พร้อมกับเสียงเคาะที่ดุดันทำลายบรรยากาศ ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "นายใหญ่ครับ! สายรายงานด่วน... วิคเตอร์ส่งคนบุกเข้ามาล้อมตึกโรงพยาบาลไว้หมดแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ