เดิมพันด้วยชีวิต

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินลึกสามชั้นคละคลุ้งจนแสบจมูก รินรดารู้สึกเหมือนปอดของเธอกำลังถูกสูบเอาออกซิเจนออกไปทีละน้อย ร่างกายบอบบางถูกพันธนาการไว้กับเก้าอี้เหล็กเนื้อเย็นเฉียบด้วยโซ่เส้นหนา รอยแผลฟกช้ำและคราบเลือดแห้งกรังตามเรียวแขนและหัวไหล่ระหงคือหลักฐานชัดเจนว่าเธอผ่านการทรมานและเค้นสอบจากวิคเตอร์มาอย่างหนักหน่วงแค่ไหนตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา “ปากแข็งใช้ได้นี่... แม่นกน้อยของคาร์ลอส” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากความมืด วิคเตอร์ก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาย่อตัวลงตรงหน้าหญิงสาว ใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา ดวงตาของรินรดายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยวและดื้อรั้น แม้ริมฝีปากแห้งผากจะแตกจนมีเลือดซึมออกมาก็ตาม “ต่อให้แก... ทรมานฉันจนตาย... คาร์ลอสก็ไม่มีวัน... ก้มหัวให้คนอย่างแกหรอก” รินรดากล่าวลอดไรฟัน น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยศักดิ์ศรีที่ไม่มีวันถูกทำลาย วิคเตอร์หัวเราะในลำคออย่างขบขัน เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วส่งสัญญาณให้ลูกน้องเปิดหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ที่ผนังห้อง ภาพวงจรปิดแบบเรียลไทม์ปรากฏภาพของคาร์ลอสและลูกน้องกำลังบุกฝ่าแนวป้องกันเข้ามาทางคลังสินค้าทิศใต้ของเขตอิทธิพลวิคเตอร์อย่างดุเดือด “ดูมันสิ... หมาบ้าที่กำลังวิ่งเข้าสู่กับดักด้วยความโง่เขลา เพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว” วิคเตอร์แค่นAยิ้มอย่างสะใจ “ส่งจดหมายเชิญมันมาสิ... บอกว่าถ้ารักเมียมากนัก ก็เอาชีวิตตัวเองมาแลกที่ชั้นบนสุดซะ” ในขณะเดียวกัน ที่อาคารร้างฝั่งตรงข้าม คาร์ลอส อัครเดโช กำลังปลดสลักกระสุนปืนพกกระบอกโปรดด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะคุ้มกันหัวใจมาตลอดชีวิตถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวจนแทบคลุ้มคลั่ง ทุกก้าวที่เขาย่างสามขุมเข้ามาในเขตของศัตรูเปรียบเสมือนมัจจุราชที่พร้อมจะคร่าชีวิตทุกสิ่งที่ขวางหน้า ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแววดุดันราวกับซาตานหลุดจากขุมนรก หากใครกล้าแตะต้องรินรดา มันผู้นั้นต้องไม่ตายดี “นายใหญ่ครับ ทีมจู่โจมพร้อมแล้วครับ” ลูกน้องคนสนิทเข้ามารายงาน “ถล่มมันให้ราบ... อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว” คาร์ลอสออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงต่ำลึก ทรงอำนาจ และเหี้ยมเกรียมจนน่ากลัว ตัดกลับมาที่ห้องใต้ดิน วิคเตอร์เดินเข้ามาใกล้รินรดาอีกครั้ง เขาใช้มีดพับคมกริบกรีดเชือกที่มัดมือเธอออกข้างหนึ่งเพื่อให้เธอยืนขึ้น แต่ทันทีที่อิสรภาพส่วนหนึ่งคืนมา รินรดากลับใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้ากระแทกศอกใส่ชายโครงของวิคเตอร์เต็มแรงจนอีกฝ่ายเซถอยหลังด้วยความตกใจ “นังตัวแสบ!” วิคเตอร์ตบหน้าเธอฉาดใหญ่จนร่างบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น โลหิตสีสดไหลรินจากมุมปากของหญิงสาว แต่เธอกลับแย้มยิ้มออกมาด้วยความสะใจ “แก... ไม่มีวันชนะเขาหรอก” วิคเตอร์โกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด เขาเงื้อมือขึ้นเตรียมสั่งสอนบทเรียนราคาแพงให้เธอหลาบจำ แต่เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากชั้นล่างก็ดังขึ้นสะเทือนไปทั่วทั้งตึก เหล่าลูกน้องวิ่งกรูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “นายครับ! มันบุกเข้ามาถึงชั้นสองแล้วครับ! พวกเราต้านไม่อยู่!” วิคเตอร์กัดฟันกรอดด้วยความแค้น เขากระชากผมรินรดาให้ลุกขึ้นยืนแล้วใช้ปลายกระบอกปืนจ่อขมับเธอไว้แน่น “ดี... งั้นเราไปต้อนรับสามีแกกันบนดาดฟ้า!” แสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่โถงทางเดินชั้นบนทำให้บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด คาร์ลอสพังประตูเหล็กเข้ามาด้วยแรงถีบมหาศาล ดวงตาดุดันกราดมองหาคนรักทันที และเมื่อภาพของรินรดาที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและถูกจ่อด้วยกระบอกปืนปรากฏแก่สายตา เลือดในกายของมาเฟียหนุ่มก็เดือดพล่านจนแทบระเบิด “ปล่อยเธอ... วิคเตอร์” คาร์ลอสเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ “อยากได้คืนเหรอคาร์ลอส? วางปืนแล้วคุกเข่าลงสิ... แล้วฉันอาจจะปล่อยให้เธอกลับไปนอนกอดแกอย่างมีความสุข” วิคเตอร์หัวเราะลั่น กดปากกระบอกปืนแนบขมับรินรดาแน่นขึ้นจนผิวเนื้อปริแตก รินรดาส่ายหน้าช้าๆ ส่งสายตาห้ามปรามและเว้าวอนมายังชายหนุ่ม “อย่า... คาร์ลอส... อย่าทำแบบนั้น” คาร์ลอสจ้องมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและร่องรอยความเจ็บปวด หัวใจที่เคยด้านชาบีบรัดเข้าหากันอย่างรุนแรง เขายกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะให้กับความตายและความพ่ายแพ้ที่วิคเตอร์กำลังวาดฝัน ก่อนจะค่อยๆ ปลดอาวุธในมือแล้วโยนทิ้งลงกับพื้นเสียงดังสนั่น “ฉันยอมทำทุกอย่างแล้ว... ปล่อยเธอซะ” คาร์ลอสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท แต่แววตาเต็มไปด้วยความพยาบาทที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง วิคเตอร์ยิ้มกริ่มด้วยความได้ใจ นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืนพร้อมที่จะเหนี่ยวรั้งลมหายใจของหญิงสาวในกำมือ ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เสียงกัมปนาทจากกระสุนปืนซุ่มยิงระยะไกลก็ดังแหวกอากาศทะลุผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาเจาะเข้าที่ข้อมือของวิคเตอร์อย่างแม่นยำจนปืนหลุดจากมือ ร่างของวิคเตอร์ล้มทรุดลงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนสะบัดตัวหลุดจากการพันธนาการแล้ววิ่งสุดแรงเกิดเข้าสู่อ้อมกอดอันคุ้นเคยของคาร์ลอสที่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้แนบอก คาร์ลอสโอบกอดร่างบางไว้แน่น ลมหายใจหอบถี่ของเขาสะท้อนถึงความหวาดกลัวที่เกือบจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล เขากดจูบลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อและรอยแผลด้วยความรักและหวงแหนที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจากอารมณ์ดิบเถื่อนที่ยังค้างคา “ต่อให้พลิกแผ่นดิน... ฉันก็จะไม่ยอมให้ใครพรากเธอไปจากอกฉันอีกเด็ดขาด... รินรดา” ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มหันกลับไปมองวิคเตอร์ที่นอนดิ้นรนอยู่บนพื้นด้วยแววตาเลือดเย็นยิ่งกว่าเดิม ทว่าก่อนที่คาร์ลอสจะทันได้ลั่นไกปิดฉากศัตรู เสียงปรบมือเย้ยหยันจากมุมมืดด้านหลังก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวออกมาจากเงา พร้อมด้วยปลายกระบอกปืนนับสิบคู่ที่หันตรงมายังพวกเขา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ