รุกหนักรุกแรง

กลิ่นอายจาง ๆ ของซิการ์คิวบาผสมผสานกับความตึงเครียดที่ลอยเคว้งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง มันไม่ใช่บรรยากาศของการทำธุรกิจ แต่เป็นสนามรบขนาดย่อมที่ไร้ซึ่งเสียงปืน มีเพียงสายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีของ คาร์ลอส อัครเดโช ที่กำลังจดจ้องร่างบางของ รินรดา ซึ่งยืนตัวตรงอย่างทระนงอยู่เบื้องหน้า โต๊ะทำงานไม้สักทองเนื้อดีถูกใช้เป็นเส้นแบ่งเขตแดนแห่งอำนาจ และตอนนี้... เส้นแบ่งนั้นกำลังจะพังทลายลงด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป รินรดา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความกดดัน คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงเคลื่อนไหวเข้าหาเธอช้า ๆ ทว่ามั่นคง ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "วิคเตอร์มันไม่ได้หวังแค่ตัวคุณ มันหวังจะเหยียบหัวผมผ่านผู้หญิงของผม และคุณ... ก็ดันวิ่งเข้าไปหาเสือตัวอื่นด้วยความเต็มใจ" "รินไม่ได้ไปเพื่อเป็นหมากของใครค่ะ... ของใครทั้งนั้น!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธกรเกรด เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจดวงนี้สั่นคลอนทุกครั้งที่เข้าใกล้เขา แต่เธอก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้อำนาจเผด็จการที่คอยแต่จะกักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งนี้ "รินแค่อยากจบเรื่องบ้า ๆ นี่ อยากให้ครอบครัวเป็นอิสระจากอิทธิพลมืดของคุณ!" *พรึบ!* ไม่ทันที่เธอจะกล่าวจบประโยค ร่างบางก็ถูกกระชากด้วยมือหนาเพียงข้างเดียว แรงดึงอันมหาศาลทำให้เธอเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งดั่งกำแพงเหล็ก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มเมื่อคาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง แววตาของเขาในยามนี้มืดมนและลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความหึงหวงที่แผดเผาจนน่ากลัว "อิสระงั้นเหรอ?" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยันเย้ย ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะเลื่อนลงมาบีบคางสลักเสลาของเธอไว้แน่นเพื่อให้เงยขึ้นมารับจ้องมองเขา "จำใส่สมองเอาไว้ รินรดา... คุณไม่มีวันเป็นอิสระจากผม ต่อให้คุณวิ่งไปสุดขอบโลก ถ้าผมต้องการ คุณก็ต้องกลับมานอนใต้ร่างของผมอยู่ดี!" "คุณมัน... คนป่าเถื่อน!" เธอพยายามเบือนหน้าหนีและทุบตีอกเขาด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่ทว่าสำหรับคาร์ลอสแล้ว แรงแค่นั้นมันไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวหนังของราชสีห์ มาเฟียหนุ่มรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบแน่นจนสรีระแนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมดทันที มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์อันเร่าร้อนที่เต็มไปด้วยความหึงหวง ดิบเถื่อน และรุกไล่อย่างไร้ความปรานี รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง รสจูบที่ทั้งดุดันและเอาแต่ใจทำให้สมองของเธอขาวโพลน ลมหายใจถูกสูบหายไปจากปอด ความโกรธเกรดที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือดอย่างห้ามไม่ได้ เรียวปากอิ่มเผยอรับสัมผัสอันเร่าร้อนตามสัญชาตญาณที่ถูกเขาปลุกเร้า ปลายลิ้นร้อนชื้นที่รุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันตวัดตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย สร้างความปั่นป่วนจนเธอต้องจิกปลายนิ้วลงบนไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงการยอมจำนนทางอ้อม รสจูบที่ดุดันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เปลี่ยนเป็นเลื่อนไล่สำรวจไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าอย่างอารมณ์พาไป ปลายนิ้วร้อนผ่าวลูบไล้แผ่นหลังเนียนนอยด์จนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วผิวหนัง ร่างกายของทั้งคู่ร้อนรุ่มรากับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่สะสมมานาน เขาอุ้มร่างบางขึ้นด้วยพละกำลังอันเหนือกว่า จนรินรดากลั้นหายใจด้วยความตกใจ เรียวขาเนียนต้องเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อพยุงตัวไม่ให้ร่วงหล่น คาร์ลอสพาเธอก้าวเดินไปที่โซฟาหนังตัวยาวกลางห้องโดยที่ริมฝีปากยังไม่ยอมผละออกจากกัน แม้แต่วินาทีเดียว ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องราวกับไม่มีอยู่จริง เมื่อผิวเนื้อแนบเนื้อและลมหายใจร้อนผ่าวของคนทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว คาร์ลอสวางร่างบางลงบนโซฟาอย่างทะนุถนอมในเสี้ยววินาที แต่แววตาของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความกระหายที่ไม่สิ้นสุด เขาทาบทابทับทับลงมา คร่อมร่างเธอไว้ภายใต้อาณัติอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณทำให้ผมคลั่ง... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่พรมจูบซับไปตามซอกคอระหงและลาดไหล่เนียนอย่างหลงใหล มือหนาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่กำลังขึ้นสีระเรื่อด้วยความอายและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน รินรดากัดริมฝีปากตัวเองแน่น หลับตาลงรับสัมผัสอันวาบหวามที่เขามอบให้อย่างจำยอม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเลือนหายไปในความมืดมิด มีเพียงสัมผัสจากฝ่ามือและริมฝีปากของชายหนุ่มที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนนี้เท่านั้นที่ทำให้เธอลืมหายใจ ทว่า... ในจังหวะที่ไฟรักกำลังโหมกระหน่ำจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กัน ตามด้วยเสียงบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต! คาร์ลอสชะงักกักการเคลื่อนไหว นัยน์ตาสีเข้มคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาผละตัวออกจากร่างบางช้า ๆ พลางกวาดสายตามองไปยังผู้บุกรุกที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยบรรยากาศที่เย็นเยียบรากับยมทูต และภาพที่ปรากฏตรงหน้า... ก็ทำให้ลมหายใจของรินรดาต้องสะดุดกึกด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ