หลงจนโงหัวไม่ขึ้น

ดวงตาดุดันคู่นั้นแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยลิ่มเหล็ก ภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตความละเอียดสูงไม่ได้แสดงเพียงแค่หน้าตาของตัวประกันที่วิคเตอร์ส่งมาข่มขู่ แต่มันคือใบหน้าของ "รินรดา" หญิงสาวผู้ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมแก้แค้น เป็นแค่นางบำเรอไร้ค่าที่เขาจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ในวินาทีที่เห็นรอยฟกช้ำจางๆ บนแก้มเนียนและหยดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น หัวใจด้านชาดั่งหินผาของคาร์ลอส อัครเดโช กลับไหววูบอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว ความโกรธเกรี้ยวที่เคยแผดเผาทุกสิ่งมอดไหม้ในอกเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนที่น่ากลัวยิ่งกว่า ปัง! กำปั้นหนาซัดเข้ากับโต๊ะทำงานกระจกจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษกระจกบาดผิวเนื้อจนเลือดสีเข้มไหลซึมลงมาตามเรียวแขนแกร่ง แต่คาร์ลอสไม่แม้แต่จะรู้สึกเจ็บ ความเดือดดาลระลอกใหม่พวยพุ่งขึ้นมาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน วิคเตอร์... มันกล้าดียังไงถึงกล้าแตะต้องของๆ เขา! ของชิ้นนี้ที่เขาตีตราจองและหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต หากใครหน้าไหนบังอาจแตะต้องเธอ มันต้องชดใช้ด้วยเลือด ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องทำงานมืดทึบด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์ ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องนอนกว้างขวางหรูหราที่ถูกกักGัข รินรดากำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหวาดระแวง รอยแผลในอดีตและเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงหลอนอยู่ในห้วงความคิด เธอรู้ดีว่าวิคเตอร์ส่งสัญญาณเตือนมาแล้ว และเธอเป็นเพียงจุดอ่อนเดียวที่จะทำให้มาเฟียเลือดเย็นอย่างคาร์ลอสพังทลายลงได้ แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นอย่างกะทันหัน รินรดาสสะดุ้งสุดตัว หันไปมองตามสัญชาตญาณ และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกัก คาร์ลอสยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายของเขามีร่องรอยคราบเลือดที่มือ ดวงตาดุดันคู่นั้นแดงก่ำราวกับซาตานหลุดมาจากขุมนรก บรรยากาศรอบตัวเขากดดันจนแทบหายใจไม่ออก "คาร์ลอส..." เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยความหวาดหวั่น ขณะถอยร่นกายหนีจนแผ่นหลังชิดติดหัวเตียง ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้าวเข้ามาประชิดเตียงด้วยความเร็วสูง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของเธอแล้วออกแรงดึงเข้าหาตัวอย่างไม่เกรงใจว่าเธอจะเจ็บ แรงปะทะทำให้ร่างบางเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและกลิ่นอายอันตราย "เจ็บไหม..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดอย่างที่เธอคิด แต่มันกลับสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่ยากจะคาดเดา นิ้วแกร่งเกลี่ยเบาๆ ที่รอยฟกช้ำบนแก้มของเธออย่างทะนุถนอมราวกับเผลอตัว แต่สัมผัสนั้นกลับหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ รินรดาเบือนหน้าหนี สลัดแขนออกจากการเกาะกุมด้วยความดื้อรั้น "ปล่อยฉัน! คุณจะสนใจทำไมว่าฉันจะเจ็บหรือไม่เจ็บ ในเมื่อคุณเป็นคนดึงฉันเข้ามาในวังวนบ้าๆ นี่เองตั้งแต่แรก!" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและทิฐิเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คาร์ลอสแค่นIยิ้มหยัน ก่อนที่มือหนาจะพุ่งไปรวบเอวบางไว้แล้วรั้งร่างเธอขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่งของเขาโดยไม่มีโอกาสได้ขัดขืน "ใช่... ฉันเป็นคนดึงเธอเข้ามา" คาร์ลอสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการจะกลืนกินเธอบดขยี้ให้แหลกคาอก "แต่จำใส่สมองของเธอไว้ให้ดี รินรดา... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกนี้มีสิทธิ์ทำลายรอยขีดข่วนบนตัวเธอได้ แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่มีสิทธิ์!" รินรดาใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันรุนแรงเกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยจะต้านทานไหว "คุณหมายความว่ายังไง..." "หมายความว่า... เกมแก้แค้นบ้าบออะไรนั่นมันจบลงแล้ว" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่าริมฝีปากหยักลึก จุมพิตหนักหน่วงถูกประทับลงบนเปลือกตาที่ปิดสนิท ไล่เรื่อยลงมาตามสันจมูกโด่งรั้น ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะครอบครองเรียวปากอิ่มสีระเรื่ออย่างเอาแต่ใจ สัมผัสในครานี้ไม่ได้มีความป่าเถื่อนหรือไร้ปรานีเหมือนเช่นเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหา ลึกล้ำ และแฝงไว้ด้วยความหวงแหนขั้นสุดยอด ปลายลิ้นร้อนชื้นแทรกซึมเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง สมองขาวโพลน มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ลอยเคว้งไปกับคลื่นเสน่หาที่เขากำลังโถมซัดเข้าใส่ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน คาร์ลอสพลิกตัวกดร่างบางให้นอนราบลงไปกับฟูกนุ่มหนา ร่างกายกำยำทาบทับลงมาปกคลุมเรือนร่างอรชรไว้อย่างสมบูรณ์แบบ มือหนาสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงใบหน้าหวานให้รับจูบที่ร้อนแรงและลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความแค้น บัดนี้กลับถูกแปรเปลี่ยนเป็นพันธนาการแห่งความลุ่มหลงที่เหนียวแน่นยิ่งกว่าโซ่ตรวน คาร์ลอสใช้อำนาจที่มีทั้งหมดในมือเพื่อปกป้องผู้หญิงใต้ร่าง ไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เป็นเพราะหัวใจดวงนี้มันยอมจำนนต่อเธออย่างราบคาบไปเสียแล้ว ริมฝีปากร้อนผละออกจากเรียวปากบวมเจ่ออย่างอ้อยอิ่ง ไล่พรุมจูบลงมาตามซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ สร้างรอยรักสีกุหลาบฝังWงไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ มือหนาปลดกระดุมเสื้อของหญิงสาวออกที 1 เม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว ร่างกายของรินรดาร้อนรุ่มราดด้วยไฟปรารถนาที่เขาเป็นคนจุดขึ้นมา เธอแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเต็มใจอย่างลืมตัว ความชาญฉลาดและทิฐิทั้งหมดที่มีพังทลายลงราบคาบภายใต้สัมผัสอันช่ำชองและดุดันของมาเฟียหนุ่ม "ริน..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบแนบชิดใบหู ขณะที่มือแกร่งลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างประณีต "เธอทำให้ฉันกลายเป็นคนโง่ที่ยอมแลกได้ทุกอย่าง... แม้แต่ชีวิตของฉันเอง" รินรดาลืมตาขึ้นสบกับดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนาอันล้น 0 ในวินาทีนั้น หัวใจของเธอตอบรับเขาอย่างชัดเจน ไม่ใช่เพราะกลัวอำนาจ แต่มันคือความยินยอมพร้อมใจที่จะจมดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาที่ไม่มีวันปีนป่ายขึ้นมาได้อีก ทว่า... ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะประกบเข้าหากันอีกครั้งเพื่อหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคาร์ลอสที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็แผดเสียงกรีดร้องทำลายบรรยากาศหวานล้ำขึ้นมาอย่างกะทันหัน คาร์ลอสมุ่นหัวคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขาก้มลงกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา มันก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมข้อความแจ้งเตือนด่วนที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ดวงตาคมกริบเหลือบไปมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ร่างกายที่กำลังร้อนระอุด้วยเพลิงสวาทกลับหยุดชะงักกึกทันที สีหน้าของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนจากความคลั่งรักเป็นความอำมหิตดุดันขึ้นมาในพริบตา เมื่อข้อความนั้นระบุไว้สั้นๆ แต่สั่นประสาทว่า... *"ตัวประกันอีกคนถูกส่งตัวมาถึงหน้าคฤหาสน์แล้ว... และมันคือพี่ชายแท้ๆ ของคุณรินรดา"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ