ความลับใต้เงามาเฟีย

สายฝนที่กระหน่ำซัดสาดลงมากระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโช ราวกับเสียงคำรามของปีศาจที่กำลังโกรธเกรี้ยว ด้านนอกความมืดมิดกลืนกินทุกสรรพสิ่ง แต่ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงและเหล้าวิสกี้ชั้นดี บรรยากาศกลับตึงเครียดเสียยิ่งกว่าพายุข้างนอก รินรดายืนนิ่งอยู่หลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง หลังจากเธอแอบตามเอกสารสำคัญที่คาร์ลอสลืมไว้ลงมาด้านล่าง เธอก็คิดเพียงแค่จะวางมันไว้บนโต๊ะแล้วจากไปโดยไม่ให้เขาต้องเอ่ยปากไล่ตามสไตล์มาเฟียจอมเผด็จการ แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ฝ่ามือของเธอน้ำตาซึมและหยุดหายใจไปชั่วขณะ คาร์ลอส อัครเดโช บุรุษผู้เป็นดั่งเจ้าชีวิต ผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ผู้ใดได้เห็น แม้แต่ในวันที่ถูกลอบสังหาร เขายังยืนหยัดด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ทว่าในยามนี้... ภาพสะท้อนของเขาในมุมที่ไม่มีใครล่วงรู้กลับช่างน่าเวทนาและเปราะบางเหลือเกิน ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างโซฟาหนังสีเข้ม ศีรษะซบลงกับฝ่ามือหนาที่สั่นเทาเล็กน้อย ลมหายใจหอบกระชั้นสะท้อนความเจ็บปวดที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากความดิบเถื่อน บนโต๊ะทำงานตรงหน้ามีกรอบรูปใบเล็กที่คว่ำหน้าไว้ แต่แรงลมจากเครื่องปรับอากาศพัดจนมันเผยให้เห็นภาพหญิงสาวผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเธอ... มารดาผู้ล่วงลับของเขา ผู้หญิงคนเดียวในโลกที่เคยโอบกอดเขาด้วยความรัก ก่อนที่โลกใบนี้จะสอนให้เขารู้จักแต่ความโหดร้ายและอำนาจ "คุณ... คาร์ลอส" เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบาโดยไม่ตั้งใจ ความสงสารที่ตีตื้นขึ้นมาในอกมันรุนแรงเสียจนเธอเผลอผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้น ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาด รังสีอำมหิตถูกแผ่ออกมาจากร่างทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบทอประกายสีเลือด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความเกรี้ยวกราดที่ถูกล่วงล้ำพื้นที่ส่วนตัว คาร์ลอสผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ พรืด! ข้อมือเรียวถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล รินรดาไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางก็ถูกเหวี่ยงจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างจัง ความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วขึ้นมา แต่เธอยังไม่ทันได้ร้องประท้วง ใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มก็โน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดผิวแก้ม กรามของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "ใครใช้ให้เธอเข้ามา... ใครอนุญาตให้ขึ้นมาเหยียบห้องนี้!" เสียงทุ้มต่ำคำรามลอดไรฟัน มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด "ริน... รินแค่นเอาเอกสารมาให้คุณ..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาที่มองสบกับเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความเวทนาและเข้าใจที่ฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่สวย "หุบปาก!" คาร์ลอสคำรามลั่น มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นบีบคางฉ่ำน้ำของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสอันดิบเถื่อน "เธอเห็นอะไร... รินรดา! เธอเห็นอะไรฮึ!" "รินเห็น... เห็นว่าคุณไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่แสดงออก" เธอกล้าสบตาเขาอย่างท้าทาย ทั้งที่ตัวสั่นเทา "คุณก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่โหยหาความรัก... ผู้ชายที่น่าสงสารคนหนึ่ง คาร์ลอส" คำพูดนั้นราวกับน้ำร้อนที่สาดเข้าใส่กองเพลิงอารมณ์ คาร์ลอสชะงักกึก ดวงตาคมวับวาวโรจน์ด้วยแรงปรารถนาอันปั่นป่วนและโทสะที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ความลับที่เขาปกปิดมาทั้งชีวิตถูกผู้หญิงที่เขาเกลียดชังแต่ปรารถนาจะครอบครองล่วงรู้เข้าเสียแล้ว ร่างกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน สัญชาตญาณดิบเถื่อนพุ่งพล่านทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด "เธอคิดว่าความสงสารจะทำให้เธอรอดพ้นจากเงื้อมมือฉันงั้นเหรอมنس... รินรดา" เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่า ความดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในค่ำคืนนี้ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความดุดัน หิวกระหาย และโหยหา ราวกับเขาต้องการจะกลืนกินวิญญาณของเธอเข้าไปเพื่อถมช่องว่างในหัวใจที่เว้าแหว่ง รินรดาเผยิมปากประท้วงด้วยความตกใจ เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวบางให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่ง จนเธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดั่งกลองศึกของเขา สัมผัสจากมือสากที่ลูบไล้อย่างจาบจ้วงผ่านเนื้อผ้าทำให้ผิวGกายของเธอกรีดร้องด้วยความวบหวาม ความโกรธขึงในคราแรกมลายหายไป เหลือเพียงไฟสวาทที่ถูกจุดขึ้นด้วยมือของมาเฟียหนุ่ม รินรดายกมือขึ้นทุบลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วงหาอากาศหายใจ แต่คาร์ลอสกลับยิ่งได้ใจ เขาบดขยี้ริมฝีปากหนักหน่วงขึ้น ลากไล้ปลายลิ้นกวาดชิมความหอมหวานจนเธอแทบยืนไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบยาบจนต้องทิ้งน้ำหนักทั้งหมดเข้าหาแผ่นอกของเขา ในคืนที่ฝนโปรยปรายและความมืดมิดโอบล้อม คาร์ลอสพาลากเธอถอยร่นจนร่างแน่งน้อยล้มลงไปบนโซฟาตัวยาว ร่างสูงทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างหนาที่ร้อนระอุราวกับเตาไฟ ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าใต้ร่มผ้า ลูบไล้เรือนร่างอ้อนแอ้นด้วยสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและเรียกร้อง รินรดากรีดร้องครางแผ่วในลำคอเมื่อปลายนิ้วร้อนผ่าวแตะสัมผัสจุดอ่อนไหว แรงปรารถนาอันลึกซึ้งดึงดูดทั้งสองให้ดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งเสน่หาที่ไร้ทางออก ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดด้านนอก คาร์ลอสฝังใบหน้าลงซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้อเนียนจนเกิดรอยสีุ่กปลั่งเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู พร้อมกับเสียงกระซิบพร่าสั่นที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของเธอ "เธอรู้ความลับของฉันแล้ว... รินรดา เพราะฉะนั้น เธอไม่มีวันได้เดินออกไปจากกรงขังนี้อีกชั่วชีวิต..." ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอกคฤหาสน์ก็ขัดจังหวะความเร่าร้อนลง เสียงตะโกนของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! วิคเตอร์ส่งคนบุกเข้ามาทางปีกตะวันตกแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดาร์กโรมานซ์ไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ