รอยประทับแห่งเจ้าของ

กลิ่นอายของบุหรี่คิวบาชั้นดีผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศความตึงเครียดเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานกระจกนิรภัย แววตาของเธอสะท้อนภาพชายหนุ่มผู้กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ทั้งหมด—คาร์ลอส อัครเดโช เอกสารกองโตเกี่ยวกับพินัยกรรมและสิทธิ์การถือครองหุ้นของบริษัทตระกูลรังสรรค์ถูกผลักมาตรงหน้า เสียงกระดาษเสียดสีกันดังแผ่วเบา ทว่ามันกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาที่กดทับลงบนอกของหญิงสาว "เซ็นชื่อซะ ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสอำนาจเผด็จการที่ไม่อนุญาตให้มีคำว่า 'ปฏิเสธ' ในพจนานุกรมของเขา "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ คาร์ลอส!" รินรดากัดฟันกรวด ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ซึ่งความปรานีนั้น "คุณใช้วิธีสกปรกฮุบกิจการของพ่อฉัน ยังไม่สะใจพออีกหรือไง ถึงต้องมารlบกวนชีวิตฉันด้วยเอกสารพวกนี้!" พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็วจนรินรดาสะดุ้งโหยง ก้าวเท้าเพียงสองก้าวเขาก็บีบระยะห่างจนหมดสิ้น ปลายเท้าของเธอชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานโดยไม่มีทางหนี ร่างแกร่งโน้มลงมาหา กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าจมูกจนเธอแทบหายใจไม่ออก ปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กเชยคางนิ่งขึ้นบังคับให้เธอมองสบตา ดวงตาคมกริบสีนิลดุจเหยี่ยวคู่นั้นกำลังลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและโทสะระคนกัน "จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้ รินรดา..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปาก ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "ทุกอย่างของเธอ... พ่อของเธอ... แม้กระทั่งลมหายใจที่เธอใช้อยู่ตอนนี้ มันเป็นของฉัน ตั้งแต่วินาทีที่เธอเดินเข้ามาในอาณาจักรของฉัน อย่าได้อาจหาญมาต่อรองกับเจ้าของชีวิตตัวเอง" "ปล่อยนะ... อื้อ!" คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี จูบของคาร์ลอสในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือให้เกียรติ มันเป็นการประกาศสงครามและการตีตราจองที่ดุดันราวกับสัตว์ป่ากระหายเหยื่อ ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาโกยตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รินรดาพยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับเปรียบเสมือนการสลัดปัดป้องของลูกแมวเท่านั้น มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนลงมาโอบรอบเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบอบบางให้แนบชิดติดกับแผงอกกำยำจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน ความร้อนรุ่มจากกายหนาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนรินรดารู้สึกวูบวาบในท้องน้อย สติสัมปชัญญะที่เคยต่อต้านเริ่มพร่าเลือนลงทีละน้อยภายใต้สัมผัสอันเร่าร้อนและช่ำชองของเขา รสจูบที่ยาวนานดึงเอาสติและเรี่ยวแรงทั้งหมดไปจากร่างบาง เมื่อคาร์ลอสยอมผשלริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย รินรดาก็ทรุดฮวบลงเกือบจะกองกับพื้น หากแต่ท่อนแขนแข็งแรงกลับช้อนรับสะโพกอิ่มของเธอขึ้นอุ้มไว้แนบอกในท่าอุ้มเจ้าสาวอย่างง่ายดาย "คาร์ลอส! ปล่อยฉันนะ คุณจะทำอะไร!" เธออุทานเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อถูกพาเดินดุ่มๆ ไปยังห้องนอนส่วนตัวที่อยู่ถัดไป "ทำหน้าที่ของ 'ของเล่น' ที่ฉันซื้อมาด้วยเงินมหาศาลยังไงล่ะ" เขาตอบเสียงพร่า ดวงตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างอรชรด้วยประกายไฟราคะที่ลุกโชนจนน่ากลัว ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงนอนคิงไซส์นุ่มฟูอย่างไม่เบามนัก รินรดายังไม่ทันได้พลิกตัวหนี ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างราวกับกรงขังอันไร้ทางออก น้ำหนักตัวของเขาที่ทาบทับลงมาทำให้เธอนึกถึงความจริงอันโหดร้ายว่า เธอไม่มีวันหนีพ้นจากเงื้อมมือของซาตานตนนี้ได้เลย "อย่า... ได้โปรด คาร์ลอส" เสียงหวานเอ่ยสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "คุณทำแบบนี้เพราะความแค้น หรือเพราะต้องการทรมานฉันกันแน่..." คาร์ลอสชะงักไปชั่วขณะ ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้เกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างเบามืออย่างไม่น่าเชื่อ ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความดุดันและดื้อรั้น "ทั้งสองอย่าง... และมากกว่านั้น" เขาเอ่ยเสียงต่ำพร่าแนบใบหูของเธอ "ฉันต้องการให้ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอจำไว้ให้ขึ้นใจ ว่าเธอเป็นของใคร... ริน" เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นด้วยมือของชายหนุ่มผู้เชี่ยวชาญ รินรดารู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนที่เขาเป็นคนจุดขึ้น ความเย็นของห้องพักไม่สามารถต้านทานความร้อนระอุจากผิวเนื้อที่แนบชิดกันได้เลย ทุกสัมผัส ปลายนิ้ว และรอยจูบที่เขาประทับลงบนผิวเนื้อนวลเนียน เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เป็นเจ้าของอย่างรุนแรง ราวกับต้องการสลักชื่อของตนเองลงบนทุกตาราง inch ของร่างกายเธอ รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์วาบหวามที่ซัดสาดเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบ เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากของหญิงสาวเมื่อความสุขสมทางอารมณ์พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ราวกับเรือน้อยที่ล่องลอยอยู่กลางพายุคลั่งที่คาร์ลอสเป็นผู้ควบคุมทิศทางทั้งหมด เนิ่นนานกว่าพายุอารมณ์จะสงบลง ร่างระหงนอนหอบหายใจโรยรินอยู่บนเตียงยับยู่ยี่ ผิวขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยกุหลาบสีแดงเข้มที่เขาฝากฝังไว้ทั่วเรือนร่างราวกับตราประทับประกาศสิทธิ์ คาร์ลอสทอดสายตามองผลงานภายใต้ร่างด้วยความพึงพอใจ เขาก้มลงจูบหน้าผากมนชื้นเหงื่อเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของรินรดาดิ่งวูบลงสู่ห้วงเหว "พรุ่งนี้เช้า... วิคเตอร์จะมาที่นี่ และเธอจะต้องต้อนรับมันในฐานะ 'คู่หมั้น' ของฉัน" รินรดานัยน์ตาเบิกโพรงขึ้นทันทีด้วยความตกใจระคนหวาดผวา วิคเตอร์... ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะเล่นงานคาร์ลอส กำลังจะเข้ามาในเกมอันตรายนี้ด้วยหรือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดาร์กโรมานซ์ไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ